Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811119-60028S4

Date of Document: 2003-02-08

گلوگاه _ 7 جزيره ازدحام ادوارد ويلسون ترجمه: طاهره رنجبر كانون تغييرات محيطزيستي مثال واژه فشار جمعيت جمهوري خلق چين است. تا سال 2000 جمعيت /1 2 چين ميليارد نفر معادل يك پنجم كل جمعيت جهان بود. اكنون جمعيت شناسان حدس مي زنند كه اين رقم تا سال 2030 احتمالا /1 6 به ميليارد افزايش مي يابد. در فاصله سال هاي 1950 تا 2000 جمعيت چين 700 ميليون نفر افزايش يافت كه از كل جمعيت جهان در آغاز انقلاب صنعتي بيشتر است. قسمت عمده اين افزايش در حوضه رودهاي يانگ تسه و زرد رخ داده كه وسعت آن به اندازه غرب آمريكا است. اين منطقه از جانب غرب در محاصره بيابان و كوهستان است و از جنوب به واسطه تمدن هاي ديگر محدود مي شود. از اين رو به ناچار جمعيت هاي كشاورزي چين در سرزميني كه نياكانشان هزاران سال آنجا به كار كشت پرداخته بودند، متراكم تر شد. چين در عمل تبديل به جزيره پر ازدحام بزرگي شد، گويي جامائيكا و هائيتي در مقياس وسيع بزرگ شده اند (اين دو كشور در منطقه آمريكاي مركزي قرار دارند و با آنكه جزاير كوچكي هستند اما جمعيت آنها به /2 5 ترتيب /7 5 و ميليون نفر است -م ). اين مردم، بسيار هوشمندانه و نوآورانه از حداكثر امكانات اين كشور استفاده كرده اند. امروزه چين و ايالات متحده پيشگامان توليد غله جهان هستند. اما جمعيت عظيم چين از نظر مصرف بيش از آن است كه مي تواند توليد كند. در سال 1997 گروهي از دانشمندان در گزارش به شوراي اطلاعات ملي ( NIC) ايالات متحده پيش بيني كردند كه چين تا سال 2025 ناگزير از واردات 175 ميليون تن غله در سال خواهد بود. برآورد مي شود كه تا سال 2030 اين رقم به ميليون 200 تن در سال برسد كه برابر با كل صادرات ساليانه غله در جهان در حال حاضر است. اندكي تغيير در پارامترهاي اين مدل مي تواند اين ارقام را بالا و پايين اما كند هنگامي كه رقم شرطبندي اين قدر بالا است، خوش بيني در تعيين استراتژي طرز فكر خطرناكي است. پس از 1997 چيني ها با اجراي يك طرح ضربتي در سطح استاني توليد غله را تا رسيدن به ظرفيت صادرات، افزايش دادند. اين كوشش موفق بود اما ممكن است عمر كوتاهي داشته باشد و اين واقعيتي است كه دولتمردان چين خود از آن آگاهند. عوارض اين طرح عبارتند از كشت زمين هاي حاشيه اي، آسيبهاي محيطزيستي بيشتر در واحد سطح و افزايش سرعت تهي سازي آبهاي زيرزميني ارزشمند. بنا به گزارش NICهر، ركودي در توليد چين مي تواند توسط پنج صادركننده بزرگ غله يعني ايالات متحده، كانادا، آرژانتين، استراليا و اروپاي متحد مغتنم شمرده شود. اما صادرات اين توليدكننده هاي غالب پس از آنكه در دهه هاي 1960 و 1970 با شيبتندي افزايش يافت اكنون نزديك به ميزان صادرات در 1980 ثابت مانده است. با توجه به تكنولوژي و ظرفيت زراعي موجود به نظر نمي رسد كه افزايش قابل توجهي در ميزان توليد حاصل شود. ايالات متحده و اروپاي متحد تمام زمين هايي را كه در برنامه هاي كشاورزي قبلي، بدون استفاده مانده بود، زير كشت برده اند. استراليا و كانادا كه عمدتا به كشاورزي ديم وابسته اند، به واسطه كاهش ميزان بارندگي در تنگنا قرار گرفته اند. آرژانتين جاي توسعه دارد اما با توجه به اندازه كوچكش بعيد است كه مازاد توليد آن در سال از 10 ميليون تن غله بيشتر شود. كشاورزي چين به شدت متكي به آبياري است و آب مورد نياز را از آبخيزها و رودخانه هاي بزرگش تامين باز مي كند هم بزرگ ترين مانع بر سر راه چين وضعيت جغرافيايي آن است. دو سوم از زمين هاي كشاورزي چين در شمال آن واقع شده اند در حالي كه چهار پنجم از منابع آبي در جنوب و عمدتا در حوضه رود يانگ تسه قرار گرفته آبياري است و انشعاب از مسير آب براي مصارف خانگي و صنعتي حوضه هاي شمالي كه رودخانه هاي زرد، هاي، هواي و ليائو از آن سرچشمه مي گيرند را تهي ساخته است. رودخانه زرد از سال 1972 در بخشي از مسير خود در استان شان دونگ تا مركز آن، جينان، و از آنجا در تمام طول مسير تا دريا تقريبا در تمام سال كاملا خشك شده در است سال 1997 جريان آب اين رودخانه به مدت 130 روز متوقف شد سپس دوباره جريان يافت و بار ديگر متوقف شد و در مجموع ركوردي معادل 226 روز خشك در سال را از خود به جا گذاشت. از آنجا كه استان شان دونگ يك پنجم گندم و يك هفتم ذرت چين را توليد مي كند، توقف رود زرد پيامدهاي عظيمي را به دنبال داشت، خسارت ناشي از نابودي محصولات زراعي چين در سال 1997 به تنهايي /1 7 به ميليارد دلار بالغ شد. در اين فاصله آب زيرزميني دشت هاي شمالي با شيب كندي افت كرده و در اواسط دهه 1990 به نرخ /1 5 ميانگين متر در سال رسيده است. از 1965 تا 1995 سطح ايستايي سفره آب زيرزميني به 37 متر پايين تر از خود پكن افت كرد. دولت چين در مواجهه با كمبود جدي آب در حوضه رودخانه زرد اقدام به ساخت سد زيائو لانگ دي كرده كه تنها سد سه دره روي رودخانه يانگ تسه از آن بزرگ تر است. انتظار مي رود كه زيائولانگ دي هم مشكل سيل هاي ادواري و هم كم آبي را حل كند. علاوه بر اين برنامه ريزي شد تا براي بيرون كشيدن آب از يانگ تسه كه هرگز خشك نمي شود، به ترتيب .Feb 2002, American Scientific