Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811118-60008S1

Date of Document: 2003-02-07

كجا چگونه، چه كار كنيد ترجمه: نازنين زاغري تا به حال پيش آمده تا در شرايطي خاص فقط و فقط از زبان اشاره استفاده كنيد. در جايي كه هيچ كدام از زبان هاي دنيا به كارتان نيايد و تنها با ايما و اشاره حرف خود را بيان كنيد و خوشحال باشيد كه طرف مقابل نيز حرف شما را فهميده حتي است گاهي فقط حرف زدن ملاك نيست بلكه دانستن اين زبان ممكن است شما را تا عرش بالا ببرد يا دردسر تازه اي برايتان درست كند. اين زبان بي زباني! قصه درازي دارد. اشاره دست، سر، چشم و يا نشان دادن يك حركت به خصوص حرف هاي بسياري را در دل خود دارد كه گاه هر كدام از اين حركات مفاهيم و تفاسير متعددي به دنبال دارد. اما فراموش نكنيد گاهي برخي از حركات معناي خاصي دارد كه ممكن است ندانستن و يا اطلاع نداشتن از آن دردسرآفرين شود. به عنوان مثال اگر در استراليا هنگام صحبت كردن با كسي دست هاي خود را درون جيبتان بگذاريد بسيار توهين آميز است و يا در انگلستان اگر يك خانواده انگليسي شما را براي شام دعوت كردند حتما بايد پيش از روشن كردن سيگارتان آن را به ديگر ميهمانان حاضر تعارف كنيد وگرنه رفتار شما غيرعادي خواهد بود. *** همين كشور تركيه كه ما مرزهايمان را با آن قسمت مي كنيم و شراكتي از مرز تركيه و ايران استفاده مي كنيم آدم هاي بسيار خرافاتي دارد و اين خرافات متاسفانه در رفتارهاي اجتماعي آنها نيز تاثيرگذار بوده است. مثلا در كشور تركيه خيلي تحقيرآميز است اگر پاشنه كفش خود را سهوا، بي آنكه بدانيد، به سمت كسي نشانه رويد. اين حركت ريشه در خرافاتي دارد كه ترك هاي تركيه به آن پايبند هستند و معتقدند اين عمل براي فرد مزبور اتفاق بدي را به دنبال خواهد داشت. ديگر اينكه پيش از روشن كردن سيگارتان حتما از صاحبخانه و يا كسي كه در كنار شما نشسته است اجازه بگيريد. يادتان نرود خوردن، آشاميدن و سيگار كشيدن در مكان هاي عمومي تركيه خلاف ادب است. كسي كه بدون دانستن اين مسئله در خيابان چيزي بخورد و يا بياشامد مطمئنا نگاه ديگران را به خود معطوف خواهد كرد. در تركيه نيز دست به سينه حرف زدن به دور از ادب و نزاكت است. اگر بالا رفتن كلاس مردم تركيه را به طور صعودي و غيرقابل تصوري كه امروزه شاهد آن هستيم در نظر نگيريم هنوز در ميان ترك هاي اصيل و قديمي اين كشور با كفش وارد خانه شدن بسيار زشت و خلاف ادب است. پس پيش از ورود به منازل آنها كفش هاي خود را درآورده، لطفا با كفش وارد نشويد. باز هم يك اصل ديگر كه بايد پيش از آن سير صعودي تغيير شخصيت ترك هاي امروزي را بپذيريم و آن اينكه زنان ترك در جمع بدون اجازه همسرانشان با كسي صحبت نمي كنند تا زماني كه همسرشان آنها را به ديگران معرفي كند. خوب، رسيديم به كشور خودمان ايران، كه از قرار نامش در ليست كشورهايي رقم خورده است كه در آن زبان بي زباني از جمله راه هاي ارتباط با ديگران محسوب مي شود. اينجا ايراني ها از ابراز احساسات و عواطف خود در انظار فين مي پرهيزند كردن جلوي ديگران و در جمع امري زشت و ناپسند به شمار مي رود درحالي كه در فرانسه عملي بسيار عادي است. ما عادت كرده ايم هيچ گاه پاي خود را جلوي بزرگ ترانمان دراز نكنيم، معمولا به هنگام ملاقات خصوصا در مكان هاي عمومي با يكديگر دست مي دهيم و در يك مكالمه رسمي از مخاطب خود فاصله گرفته، به چشمان او خيره نمي شويم. گاهي اوقات كه حوصله حرف زدن نداريم و يا آنقدر از دست طرف مقابل مان عصباني هستيم كه نمي خواهيم جوابش را بدهيم در پاسخ به صحبت هاي وي سر خود را به علامت نفي بالا برده، آن را رد مي كنيم و يا به هنگام تصديق سر را به نشانه رضايت پايين مي آوريم. سري به عربستان مي زنيم، مي دانيد كه مردان عرب از تعصب خاصي برخوردارند و نسبت به برخي مسائل بسيار حساس هستند. اگر در فروشگاه، محفل و يا رستوراني در عربستان سعودي مردي همراه خانمي كه روبنده به صورت دارد وارد شود نشان مي دهد كه مرد مايل نيست زنش را معرفي كند به همين دليل زن نيز پوشيه را از صورتش برنمي دارد. در شهرهاي عربستان بانوان حق راندن وسائط نقليه را ندارند. عربها پيش از ورود به هر مكاني كفش هايشان را از پا درمي آورند، فرقي نمي كند كه مسجد باشد يا مدرسه و يا كتابخانه، هر جايي كه بشود بدون كفش راه رفت و امكانات به اندازه كافي موجود باشد. كشيدن سيگار در مكان هاي عمومي معمول نيست. اما در برخي نقاط عربستان در محافل و مجامع دوستانه از قليان استفاده مي شود كه در اين صورت آن را به همه ميهمانان تعارف مي كنند. ژاپني ها خصوصيات خاص خودشان را دارند. كمتر ديده مي شود آنها عواطف و احساساتي نظير عشق، محبت، و يا ترس، خشم، شور و هيجان را در انظار عمومي از خود بروز دهند زيرا آنها ياد گرفته اند كه اين گونه اميال و احساسات را در وجود خود سركوب نمايند. اگر ديديد كه يك زن يا مرد ژاپني دست به سينه و تنها در گوشه اي ايستاده، اصلا كاري به كارش نداشته باشيد و بدانيد كه اين كار يعني او كاملا در افكارش غوطه ور است و دوست ندارد كسي مزاحمش شود. و اما بشنويد از زنان ژاپني. آنها هيچ گاه كفش پاشنه بلند به پا نمي كنند چون در اين صورت يك سروگردن بلندتر از شوهرانشان به نظر مي رسند و اين ابدا در فرهنگ ژاپني ها پسنديده ژاپني ها نيست علاقه وافري به برگزاري گردهمايي و ميتينگ دارند و هميشه در اين برنامه ها به فواصل، مدت زمان هاي كوتاهي را به سكوت مي گذرانند و درواقع به آنچه تا آن لحظه گفته شده مي انديشند. پس اگر شما نيز يك روز به طور اتفاقي در يكي از اين ميتينگ ها حضور پيدا كرديد خاطرتان باشد كه سكوت را برهم نزنيد و شما هم همرنگ جماعت حاضر در ميتينگ شويد. كشور آخر پاكستان است. اينجا همه با دست راست غذا مي خورند، با همان دست راست هم با يكديگر دست مي دهند زيرا غذا خوردن و دست دادن با دست چپ دور از ادب و نزاكت است. اگر سوار اتوبوس هاي شهرهاي پاكستان شده و يا در فيلم ها ديده باشيد زنان و مردان در وسائط نقليه عمومي و اماكني مانند مساجد و كتابخانه ها جدا از يكديگر قرار مي گيرند. در اين سفر كوتاه به چند كشور جهان ياد گرفتيم كه چه رفتاري در چه كشوري قابل قبول و پسنديده است و برعكس. هر فرهنگي داراي اصول و عقايد، آداب و رسوم، ارزش ها و تابوهاي خاص خود است. بايد ياد بگيريم كه چگونه خود را با اين تفاوت هاي فرهنگي وفق داده، آنها را بي چون و چرا بپذيريم. هرچند دنيايي كه ما در آن زندگي مي كنيم آنقدر عجيب و غريب و باورنكردني است كه هيچ گاه نمي توانيم حدس بزنيم آدم ها از كدام عمل ما خوششان مي آيد و خوشحال مي شوند و كدام كار ما آنها را ناراحت مي كند و از دست ما مي رنجند.