Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811118-60001S2

Date of Document: 2003-02-07

آدم خواران تساوو دني كينگسلي ترجمه: سوسن خامنه نتايج جديدترين تحقيقات صورت گرفته توسط پژوهشگران آمريكايي نشان مي دهد كه آدمخواري شيرها رفتاري است كه از نسلي به نسل ديگر منتقل مي شود. شرح كامل اين تحقيق كه توسط دكتر جوليان پيترهانس (Peterhans. J) و توماس گنوسك (GenoskeT. T) از موزه فيلد شيكاگو انجام گرفته در آخرين شماره مجله تاريخ طبيعي شرق آفريقا East Of Journal) (African History Natural به چاپ رسيده است. موضوع آدمخواري شيرها از زماني آغاز شد كه دست اندركاران موزه تاريخ طبيعي تساوو ( Tsavo) در كنيا تلاش كردند كه يك افسانه قديمي در رابطه با يك جفت شير تاكسيدرمي شده موجود در موزه را از اذهان عمومي پاك كنند. اين افسانه كه به سال 1898 باز مي گردد بيان مي كند كه اين دو شير 135 كارگر را كه مشغول ساختن پلي در نزديكي تساوو كنيا بودند را از پاي در آوردند. حمله شيرها به كارگران باعث شد كه ساخته شدن يك خط راه آهن ميان ليكا ويكتوريا و مومباسا 9 ماه به تعويق افتد. اين شيرها به وسيله كولونل جان پترسون (Patterson J) مورد تعقيب و نهايتا كشته شدند. جان پترسون كه يك مهندس انگليسي بود درصدد برآمد كه گزارش مشروحي از اين حادثه را در كتابي تحت عنوان آدمخواران تساوو به چاپ برساند. شيرهاي تساوو سرانجام پس از تاكسيدرمي به موزه اين شهر انتقال داده شدند. در حال حاضر دو پژوهشگر آمريكايي (جوليان پيترهانس و توماس گنوسك ) متوجه شده اند كه اين افسانه نسبتا مي تواند درست باشد. علاوه بر اين، آن ها شواهدي ارائه داده اند كه نشان مي دهد شيرها و گربه سانان بزرگ به كرات تحت شرايط به خصوصي به خوردن انسان روي آورده و اين رفتار را از نسلي به نسل ديگر انتقال مي دهند. جوليان پيترهانس كه پروفسور علوم طبيعي در دانشگاه روسولت است مي گويد: شيرها جانوراني اجتماعي هستند و قادرند يك رفتار سنتي را از نسلي به نسل بعدي منتقل كنند. اين دو پژوهشگر در قدم اول مبادرت به بازبيني جامع مقالات علمي، گزارش هاي دپارتمان شكار، مجله هاي چاپ نشده و نمونه هاي موجود در موزه كردند. در قدم بعدي خاطرات پترسون را بازخواني كرده و متوجه شدند كه شيرها احتمالا تنها 28 كارگر خط آهن را از پاي در آورده اند. بعدها به علت شايعات پراكني افراد محلي اين تعداد به 135 نفر در طول سال افزايش يافته است. فيلم ساخته شده توسط هاليوود نيز با نام شبح و تاريكي The) (Ghost Darkness The and اين مسئله را به صورت افسانه اي در آورده است. گنوسك و پيترهانس متوجه مسئله ديگري در رابطه با خورده شدن انسان ها به وسيله شيرها شدند. در واقع شيرهاي تساوو براي مدت چند سال قبل از ساخته شدن پل به وسيله كارگران اقدام به خوردن انسان مي كرده اند. آن ها خاطر نشان ساختند كه شيرها در ابتدا آدم خواري را با خوردن قربانيان حاصل از بروز قحطي و بيماري آبله شروع كرده بودند. تساوو در قرن نوزدهم در اختيار برده داران بود و برآورد مي شود كه بيش از 80 هزار نفر به علت بيماري يا آسيبديدگي سالانه از پاي در مي آمدند و همين مسئله منجر به فراهم شدن غذاي آماده براي شيرهاي گرسنه اين منطقه مي شد. طبق بررسي هاي صورت گرفته توسط پژوهشگران بازگشت شيرها به آدم خواري مي تواند به چندين علت باشد: كمبود شكار مورد نياز شيرها به علت شكار بي رويه آن ها توسط انسان، آسيبديدگي هايي نظير شكستن اندام هاي حركتي جلويي يا عقبي كه تعقيب شكار براي شيرها را بسيار دشوار مي ساخت. چنين رفتاري كه به نظر مي رسد از نسلي به نسل ديگر منتقل مي شود عاداتي چون عدم حمله به يك روستا دو بار پشت سر هم را در بر مي گيرد. پژوهشگران گزارش هايي را از سه نسل از شيرهاي تانزانيا مربوط به سال هاي 1930 و 1940 به دست آورده اند كه نشان مي دهد رفتار آدم خواري در تمامي شيرهاي گله وجود داشت تا زماني كه تمامي اعضاي اين گله از پاي در آمدند. آدم خواري شيرها مشكل حاضر آفريقا است، جايي كه يك گله شير از دسامبر سال 2002 تاكنون 9 نفر را از پاي در آورده اند و باعث ايجاد وحشت در ميان مردم مالاوي مركزي شده اند. ناحيه مورد نظر در حال حاضر در قحطي و خشكسالي به سر مي برد و همين امر حيات وحش اين منطقه را وادار ساخته تا براي به دست آوردن غذا به نواحي بسيار دور دست مهاجرت كنند. 30Jan,Au.Net.Abc 2003