Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811117-59979S4

Date of Document: 2003-02-06

جادويي در كار نيست فيلم جديد پينوكيو ( ميراماكس ) فيلمي زنده و پرتحرك كه در ايتاليا با بودجه اي عظيم فيلمبرداري شده است در هيچ كجا به پاي انيميشن كلاسيك ديسني در سال 1940 نمي رسد. روبرتو بنيني كه براي فيلم زندگي زيباست جايزه اسكار دريافت كرده بود در نوشتن فيلمنامه همكاري و فيلم را كارگرداني كرده است و بازي نقش اول آن را به عهده دارد. همسرش نيكولتا براسكي Bruschi در نقش پري آبي او را همراهي مي كند. متاسفانه اين فيلم ساختار بي ارزشي دارد كه هيچ نشاني از ويژگي هاي برجسته و جادويي افسانه ايتاليايي كه توسط كارلوكولودي در سال 1880 نوشته شده است را ندارد. قابل توجه ترين نكته دوبله سرهم بندي شده و آبكي آن است. در آخرين لحظات بركين مير براي دوبله ديالوگ هاي بنيني به همكاري فراخوانده شد و ناهماهنگي بين حركت دهان بازيگران و صداي دوبله شده مزاحم و گيج كننده است. اين هماهنگي كلامي ضعيف براي چنين فيلمي كه پرهزينه ترين فيلم ايتاليايي ساخته شده تاكنون به شمار مي آيد ابدا پذيرفته شده نيست. در ضمن، حسن نيت زيادي لازم است تا بتوانيم بنيني را به عنوان پينوكيو بپذيريم. وقتي يك كنده چوبي در خيابان هاي شهر قل مي خورد و نهايتا در كنار ورودي خانه ي ژپتو نجار آرام مي گيرد، او شروع به تراشيدن يك عروسك چوبي از آن عروسكي مي كند شبيه به پسربچه اي كه هرگز نداشته است. بنيني ميانسال با ته ريش و موهاي كم پشتش شباهتي به اين نقش ندارد. او با لباس دلقك وار و كلاه نوك تيزش مرتبا ديوانه وار به اين سو و آن سو مي رود و مي خواهد به يك پسربچه واقعي تبديل شود. اما حرف نشنو و شيطان بودنش هميشه او را به دردسر مي اندازد. در طول راه جيرجيرك (با صداي جان گليس سعي مي كند او را به راه راست هدايت كند و پري آبي زيبا با صداي گلن كلوز )هميشه او را نجات مي دهد. اما او بايد خودش ياد بگيرد كه دروغ نگويد وگرنه بيني اش دراز مي شود. پينوكيو توسط يك غول خوش قلب جوشانده مي شود، بعد از دزديده شدن سكه هايش به زندان مي افتد، به يك الاغ تبديل مي شود و نجار را دوباره در دهان يك نهنگ باز همه مي يابد اين وقايع و همچنين شخصيت اول فيلم آن قدر كه بايد دوست داشتني نيستند. در واقع اجراي خالي از ظرافت بنيني كه به پينوكيو بودن تظاهر مي كند بيشتر مواقع قابل تحسين نيست و اغلب خسته كننده به نظر اما مي رسد به خاطر دويدن هاي ديوانه وار بنيني به اين سو و آن سو، داستان به كندي پيش مي رود و طنز كمي در آن به چشم مي خورد. با وجود چشم اندازها و مناظر زيباي توسكان و طراحي و توليد چشم نواز اين فيلم، پينوكيو بايد شگفتي هاي دوباره ديدن زندگي را از چشمان يك بچه به نمايش بگذارد و ما را به هنگام برآورده شدن اين آرزو راضي نگه دارد. به همين خاطر بهتر است به همان نسخه انيميشن فيلم راضي باشيم.