Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811113-59906S1

Date of Document: 2003-02-02

رقص ديوانه وار توپ گرد هواداران افراطي ديگر قابل كنترل نيستند و نه تنها از بازيكنان اخاذي مي كنند بلكه تفنگ به دست به همگان اعلام مي كنند كه قدرت اصلي در جايگاه تماشاچيان حضور دارد سهيلا قاسمي آرژانتين كه همانند فرانسه يكي از محبوبترين هاي جام جهاني 2002 بود و حتي نتوانست فراتر از مرحله نخست ظاهر شود، با فاجعه اي دست و پنجه نرم مي كند كه كمتر كشوري با آن برخورد كرده حتي است اگر آرژانتين مي توانست به عنوان قهرماني جهان دست يابد، باز هم حقيقت فوتبال آرژانتيني كه از سال ها پيش منظره اي غم انگيز و پوشيده از هرج ومرج را در خود دارد، قابل سرپوش گذاشتن نبود. بحران اقتصادي دردهاي قديمي را تشديد كرده و بدهي باشگاه ها، مهاجرت زياد بازيكنان، بازي ضعيف و همچنين خشونت حاكم در استاديوم ها چهره اي كريه از فوتبال دوست داشتني سرزمين مارادونا را به تصوير كشيده است. ليگ آرژانتين باز هم با يك مرگ و يك جراحت سخت مواجه شد و باز هم بر رقم ده ها قرباني كه از ابتداي فصل در استاديوم ها به هلاكت رسيده بودند، افزوده شد. واقعا باورش سخت است. اين كشور مهد تربيت بازيكنان خارق العاده اي است كه قدرتمندترين باشگاه هاي اروپا در طمع به دست آوردنشان هستند. كشوري كه بيشترين فوتبال دوستان را در خود جاي حالا داده مردم آرژانتين بيش از هميشه محتاجند تا به فوتبال پناه ببرند و در سايه اين فرصت استثنايي، كمي احساس خوشبختي سري كنند به بوكاجونيورز مي زنيم جايي كه قلب 13 ميليون آرژانتيني براي آن مي تپد; جايي كه غرور ملتي درهم شكسته است. *** خيابان هاي لابوكا، به طرز عجيبي محله آرامند اصلي شهر بوئنس آيرس، جايي كه خيابان هاي رنگارنگش پر از جمعيت بود، حالا ديگر خالي از توريست هاي هميشگي شده: اينجا آرژانتين است، كشوري كه اقتصادش در جهتي نامعلوم به سير نزولي خود ادامه مي دهد و به علت ناامني، مقامات مسئول كشورهاي ديگر، اتباعشان را از سفر به آنجا منع مي كنند. پايتخت آرژانتين و لابوكا در اوج اغتشاش و ناامني قرار دارند، گويي همه جهانيان آنها را در بدبختي شان تنها رها كرده اند. تنها جايي كه هنوز شور زندگي در آن جاري است بومبونرا، استاديوم يكي از باشگاه هاي اسطوره اي آرژانتين، يعني بوكاجونيورز يكشنبه ها است روز خدا و عبادت و به خصوص روز فوتبال است و هنگامي كه تيم، ميزبان يك بازي است، استاديوم يكپارچه هيجان و شور مي شود. هنوز كه هنوز است، توپ گرد به عنوان پادزهري در برابر افسردگي ناشي از اين بحران گريزناپذير قد علم كرده; توپ گرد تنها گريزگاه ساكنان اين كشور نيمه جان است. در اين كشور آغاز و پايان همه چيز فوتبال است و اين ورزش تنها رابطه اجتماعي هيجان انگيزي است كه آرژانتيني ها طلب مي كنند. اين رابطه نيز نتوانسته از عذاب يك ملت در امان بماند. ملتي كه پس از ده سال ليبراليسم جنگلي، حالا بر لبه پرتگاه ايستاده است. با وجودي كه فوتبال آرژانتين سال هاست با بدهي 388 ميليون يورويي اش در آستانه ورشكستگي كامل قرار گرفته، اما بوكاجونيورز موفق شده خود را از اين وضعيت كنار بكشد. شايد استثنا دانستن اين باشگاه فقرا كه هميشه در نقطه مقابل رقيب ديرينه اش ريور پلات، باشگاه ميلياردرها قرار داشته، كمي پرتناقض به نظر اين برسد باشگاه با مديريت ماهرانه و بازسازي هاي مائوريسيو ماكري، عضو يكي از مهم ترين خانواده هاي صنعتي كشور، موفق شده در حسابهايش تعادلي برقرار كند. بتو مارسيكو، يكي از بچه هاي بوئنس آيرس كه پس از كار با باشگاه اف. ث. تولوز، به عنوان كمك مربي به بوكاجونيورز بازگشته، مي گويد: همه چيز به خاطر ثروت مدير باشگاه به دست آمده. علت ديگر موفقيت مالي ما نيز اين است كه پول بازيكنان فروخته شده را نيمي به دلار و نيمي به پزو دريافت مي كنيم. پزو پس از جدا شدن از دلار، ارزشش به سه و نيم برابر كاهش يافت. اين افت ارزي، هر چند بدهي باشگاه ها را كم كرد، اما اثرات بسيار مضري بر مديريت آنها داشت. مائوريسيو ماكري مي گويد: ما به هواداران و مردمي وابسته ايم كه پول بسيار كمي دارند. حق پخش هاي تلويزيوني بسيار كاهش پيدا كرده اند و علاوه بر اين از سال 1996 به بعد ما سي درصد درآمد حاصل از حمايت هاي اسپانسرهايمان را نيز از دست داده ايم. در مورد نقل و انتقالات بازيكنان هم بايد بگويم كه بازار با بحراني بسيار جدي روبه رو است. حتي پرشورترين هواداران فوتبال آرژانتين هم در برابر اين بحران سر تسليم فرود آورده اند. بوكاجونيورز با توجه به شرايط موجود، ناچار شد كه تركيب كامل تيم را از دست بدهد. تركيبي كه زير نظر كارلوس بيانچي موفق شده بود دو بار كوپاس ليبرتادورس و يك بار جام بين قاره اي را (سال 2000 و) 2001 از آن خود كند. خوان رمان ريكلمه از آنجا به بارسلونا رفت و تيم با شرايطي بسيار سخت، افراد ديگري را به خدمت گرفت. ماكري در ادامه مي گويد: از زمان ورود من به باشگاه، تمام تلاش ما اين شده كه به آموزش بازيكنان خودمان بپردازيم و فكر خريد افراد ديگر را از سرمان بيرون كنيم. وي در حال ساختن يك مدرسه فوتبال است و قصد دارد در آنجا از صدها جوان استقبال كند. واقعا در فكر فوتباليست هاي جوان آرژانتيني چه؟ مي گذرد مسلما آنها جرات نمي كنند كه ادامه راه دو چهره افسانه اي بوكاجونيورز يعني مارادونا و باتيستوتا را به مخيله شان راه دهند. هدف ديگري ذهن آنها را پر كرده: روياي رفتن، ادامه راه حدود ششصد فوتباليست و بيش از پنجاه مربي آرژانتيني كه به اروپا يا جاهاي ديگر رفته اند. البته اين رفتن در صورتي براي آنها ارزش دارد كه هم مطمئن باشد و هم پرسود. ريكلمه كه راه اسپانيا را در پيش گرفته، فقط به خاطر مسائل مالي و اهداف مادي جلاي وطن نكرده. اين ستاره باشگاه واقعا از حقايق اجتماعي كشورش به تنگ آمده زماني بود كه او ناچار شد براي آزادي برادرش كريستين كه ماه آوريل سال گذشته، دزديده شده بود مبلغ يك ميليون و ششصد هزار دلار پرداخت كند، حس كرد كه ادامه زندگي در اين شرايط دردناك غيرممكن بقيه است شخصيت هاي مرتبط با اين توپ گرد رويايي نيز فشار، تهديد و گروگانگيري را تجربه كرده اند. آنها به علت جايگاه برجسته شان، هدف اين گونه حملات قرار مي گيرند و به همين دليل بايد مدام در ناامني و ترس به سر ببرند. بتو مارسيكو در حالي كه با حركت دست سعي مي كند به مجموعه باشگاه بوكاجونيورز اشاره كند مي گويد: اينجا اوضاع آرام اما است آن سوي ديوارها هيچ تضميني وجود ندارد. اين خشونت همه جامعه را در برگرفته و هر يكشنبه باشگاه ها به طور مستقيم شاهد آن هستند. بازنده بازي به وضعيت دردناكي دچار مي شود و به همين دليل همه بازيكنان و مربيان هر طور شده مي خواهند برنده ميدان باشند. فشار دائمي جمعيت شيفته فوتبال و گروه هواداران افراطي، بهاي سنگيني براي باشگاه ها خواهند آنها داشت ديگر قابل كنترل نيستند و نه تنها از بازيكنان اخاذي مي كنند، بلكه تفنگ به دست، به همگان اعلام مي كنند كه قدرت اصلي در جايگاه تماشاچيان حضور دارد. پدرو آنتونيو سانتا اوژنيا، رئيس بخش امنيتي باشگاه بوكاجونيورز كه هميشه در سالن كنترل بومبونرا حضور دارد مي گويد: بوكا يك گروه متشكل از نيروهاي پليس حرفه اي را به خدمت گرفته است وي تعداد قابل توجهي عكس كه از تماشاچيان حاضر در جايگاه ها گرفته شده را از جيبش در آورده و ادامه مي دهد: از يك سال پيش تاكنون تمامي باشگاه ها موظف به استفاده از اين سيستم كنترل شده اند. ما ناچار شديم يك ميليون دلار هزينه كنيم. يكي از مسئولين بخش مبارزه با موادمخدر پليس آرژانتين مي گويد: با كمك همين كنترل ها و عكس ها، تاكنون سي و پنج تا چهل نفر در هر مسابقه شناسايي و دستگير شده اند. بيشتر آنها به موادمخدر اعتياد داشتند. ما كاري كرده ايم كه اين افراد هرگز به استاديوم ها برنگردند. خشونت و فقر كه 20 ميليون از 36 ميليون نفر جمعيت ساكن آرژانتين را اسير خود كرده به هيچ وجه نتوانسته هواداران فوتبال را از ورزش محبوبشان دور كند. ازدحام جمعيت در ورزشگاه ها هيچ تغييري نكرده و باشگاه ها نيز تمام تلاش خود را كرده اند تا قيمت بليت ها را كاهش دهند. در بومبونرا اين كاهش به ميزان ده درصد بوده است. البته در مورد اشتراك ها، هيچ كاهش قيمتي ديده نمي شود و بوكاجونيورز به خود مي بالد كه هنوز شماره يك آمريكاي لاتين باقي مانده است. نوربرتو كارتينو مسئول دپارتمان آبونمان كه با ده ها هزار گروه مختلف در ارتباط است معتقد است: اين باشگاه حقيقتا با ساير باشگاه هاي دنيا متفاوت است. بوكاجونيورز كه در سال 1905 توسط پنج جوان ساكن محله مهاجرنشينان ايتاليايي تاسيس شد به سرعت توانست فراتر از موفقيت ها و عملكردهاي ورزشي اش، وجهه اي كسب كند. رنگ هاي نمادين باشگاه، يعني زرد و آبي به طور تصادفي و با الهام از يك كشتي سوئدي كه از بندرگاه عبور مي كرد، انتخاب شده اند. اين رنگ هاي تصادفي، سمبل اشتياق سيزده ميليون فوتبال دوست بوكاجونيورزي است كه در سراسر كشور به طور پراكنده زندگي مي كنند. بومبونرا تنها يك محوطه محصور ورزشي نيست. در آنجا نمايشگاه هاي دائمي نقاشي، طرح هاي مطبوعاتي و ساير نمايشگاه ها برپا است. در زير جايگاه ها، يعني درست در مركز پزشكي، حدود بيست دندانپزشك، پزشك عمومي و متخصص فيزيوتراپي به نوبت كار مي كنند تا همشهري هايشان از سلامت كامل برخوردار شوند. در مركز فرهنگي نيز در حدود 450 نفر از ساكنان لابوكا از تئاتر موسيقي، آواز و عكس بهره مي برند و حتي مي توانند به طور رايگان الفبا بياموزند و يا دوره هاي كمك درسي را پشت سر بگذارند. ديانا كه از چهل سال پيش تاكنون مسئول كتابخانه است مي گويد: با توجه به شرايط بحراني، نيازها بسيار بيش از گذشته شده و ما مجبوريم از پذيرفتن بسياري از افراد خودداري كنيم. مسلما در گذشته افراد بسيار رمانتيك با قضيه برخورد مي كردند، اما بايد اعتراف كنم كه احساسات بوكايي ها هنوز هم ادامه دارد و چيزي از آن كم نشده است. يكي از كارمندان باشگاه ادامه مي دهد: مي گويند در آرژانتين تغيير شغل، همسر و تغيير همه چيز فوق العاده آسان است. اما تغيير باشگاه محال است. ابراز احساسات نسبت به پيراهن يك باشگاه آن قدر شديد و ديوانه وار است كه لباس هاي ديگر به چشم نمي آيند. مائوريسيو ماكري هم از اين احساسات كاملا باخبر است و به همين دليل روز بيست و سوم دسامبر سال گذشته خبر از بازگشت سه ساله مربي محبوب، يعني كارلوس بيانچي داد. او اين خبر را به عنوان هديه زيباي سال نو به ميليون ها هوادار بوكاجونيورز تقديم كرد تا در قلب آنها جايي براي خود باز كند. اين مرد دوست داشتني كه با در اختيار گرفتن پست جديدش، مسئوليتي بسيار سنگين را به دوش خواهد كشيد، در سخنانش كه مدتي پيش اظهار داشته بود، كاملا نشان داد كه از معناي پذيرش مسئوليت در بوئنس آيرس باخبر است: در آرژانتيني كه همه افراد از سياستمداران خسته و عصباني هستند، هر كس كه برخاسته از سياست سنتي نباشد بيشتر ديده مي شود، به خصوص كسي كه برخاسته از فوتبال باشد. اينجا جايي است كه همه دور توپ جمع مي شوند. منبع: فيگارو