Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811113-59900S2

Date of Document: 2003-02-02

جنگل هاي افغانستان به تاراج مي روند قاچاق چوب، فراتر از قاچاق ترياك زماني كشت برنج گندم و خشخاش زندگي حاجي جمال و اعضاي خانواده پرشمار 45 نفري اش را جواب اما مي داد از سه سال پيش كه صورتحسابهاي پزشكي پيش رويش انباشته شدند بناچار به بزه روي آورد. او درختان سرو نزديكي حياط خشت و گلي خود را بريد تا به قيمت هر متر 10 دلار به قاچاقچيان چوب بفروشد. جمال 55 ساله در حالي كه تسبيح چوبي اش را مي گرداند مي گويد: وقتي مي بيني در خانه نه چاي هست نه قند و نه چيزي براي خوردن، آن وقت مجبوري براي بقا كاري بكني. در اين منطقه مردم درخت ها را براي تفريح قطع نمي كنند. در كشور زخم خورده اي چون افغانستان، موضوعات محيطزيستي كه نياز به محيطي آرامتر دارند، بيشتر تجملي اند. اما قاچاق نوظهور چوب، همچون قاچاق اسلحه و مواد مخدر، براي قاچاقچيان مناطق جنگ زده، تجارت پرسودي است. پس از سقوط حكومت طالبان، روند تجارت مشروع در افغانستان كاهش يافت; در حالي كه قاچاق، عمدتا به سبب ضعف دولت مركزي در خارج از كابل، شدت چوب يافت سخت -سرو و كاج - در شمار سودآورترين كالاهاي صادراتي افغانستان در دو دهه گذشته بوده است. اكنون عمليات قاچاق كه به گونه اي دم افزون ماهرانه تر مي شود، الوار افغانستان را به بازارهاي آسيا و خليج سرازير كرده است. شفيق الله، مامور گمرك در جلال آباد مي گويد: قاچاق چوب چنان است كه قاچاق مواد مخدر در مقايسه با آن كمرنگ جلوه مي كند. فقر نيرومندترين انگيزه براي اين گونه نوظهور قاچاق است. آلن دوبور يكي از اعضاي سازمان غيردولتي فرانسوي مادرا كه مجري برنامه احياي جنگل ها در استان كونار است، مي گويد: مردم به ما مراجعه مي كنند و از ما مدرسه و درمانگاه مي خواهند. وقتي كسي به داد آنها نمي رسد، آنها با قاچاقچيان وارد معامله مي شوند و درختان را قطع مي كنند. تجار ثروتمند افغان يا پاكستاني زمين ها را مي خرند و با استخدام كارگران روزمزد و تنها با پرداخت 30 سنت در روز درختان اين زمين ها را قطع مي كنند. قطع درختان بدين شكل آثار خود را برجاي نهاده چنان كه اسحاق صوفي زاده، رئيس بخش جنگلهاي وزارت كشاورزي اظهار مي دارد نزديك به يك چهارم درختان اين كشور ناپديد شده است. سقوط حكومت طالبان قاچاقچيان چوب را جسورتر كرده است. اكنون قاچاقچيان با بولدوزر راه هاي مخفي را به سوي مرزهاي پاكستان مي گشايند تا محموله هاي قاچاق را از افغانستان خارج كنند. برخي ديگر نيز چوب را از طريق راه هاي آبي حمل مي كنند. براي فرار از دست نيروهاي امنيتي راه ها مدام در تغييراند. صوفي زاده مي گويد: وقتي يك راه را مي بنديم، آنها بسرعت راه جديدي مي يابند. دولت حامد كرزاي تلاش مي كند جلوي اين موج را بگيرد. سال گذشته كرزاي جنگلباناني را تحت عنوان نيروهاي سبز به پي گرد قاچاقچيان گمارد. اما اين نيروها نيز همچون همان روستائيان با پول تطميع مي شوند; چنان كه شفيق الله، مامور گمرك مي گويد: آنها را مي خرند. اغلب مي توان اين نيروها را در حالي كه جلو و عقب كاروان هاي قاچاق را اسكورت كرده اند مشاهده كرد. بي گمان، كشاورزان روستايي كه بسياري از اينان خود درختان را قطع مي كنند، بيشترين زيان را از قاچاق چوب مي بينند. هنگامي كه يك منطقه وسيع كوهستاني تهي از درخت شود، خاك سطحي آن شسته مي شود و زمين هاي كشاورزي پايين دست را نابود مي كند. صديق الله، كشاورزي ساله 27 از روستاي ميلائو واقع در كوهپايه هاي تورابورا مي گويد تخته سنگ هايي از اين كوه ها بر زمين او فروغلتيده و نزديك به 70 درصد زمين هاي كشاورزي روستايش را فرسوده است. با اين حال، مادام كه تنها راه روستائيان براي بقا قطع درختان باشند، درختان قطع خواهند شد. جمال مي گويد: ما احمق نيستيم و مي دانيم كه درختان منابع طبيعي كشورمان است. اگر دولت برايمان مدرسه، درمانگاه و جاده بسازد، ما ديگر درختان را قطع نخواهيم كرد. تا آن زمان درختان افغانستان ديگر قربانيان جنگ خواهند بود. ترجمه: فرهاد جم منبع: نيوزويك