Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811111-59852S4

Date of Document: 2003-01-31

ممنوعيت فعاليت رسانه هاي خارجي در كشور زيمبابوه لانس *گرما اتخاذ اين سياست جديد، ويژگي دولتي است كه به طور معمول و طبيعي با حقايق همراه نيست و سعي دارد ميهن دوستي خود را با در انحصار گرفتن اخبار در ذهن مردم اين كشور فرو نمايد. دولت اين كشور، درست زماني اين رويه را پيش گرفته كه نمايندگي هاي رسانه هاي خارجي در قالب سي ان ان، بي بي سي و اي اف پي مي بايستي خبرنگاران محلي را براي پوشش اخبار استخدام كنند، گرچه به خوبي مي دانند كه اين روش به هزاران دليل هميشه امكان پذير نيست. عقل سليم حكم مي كند كه هميشه استخدام يك خبرنگار براي هر كشوري در جهان ضرورتي ندارد در بيشتر سازمان ها هر خبرنگار حتي تا 10 كشور را پوشش مي دهد. باسيلدون پتا كه براي يك گروه خبري مستقل كار مي كند، مثال خوبي از اين نوع است. او به تازگي پوشش خبري چهارده كشور را فقط در ناحيه آفريقاي جنوبي بر عهده گرفته است. در كشوري مانند زيمبابوه كه تنبلي، فساد و رشوه خواري غوغا مي كند و شديدا به تورم نيروي كار مبتلا است، شايد تصور سطحي به كارگيري دانشمندان موشكي قابل قبول اما باشد عامل مهارت و كارآيي مخصوصا در پخش اخبار را نيز بايستي در نظر داشت. نويسنده اين مقاله اذعان مي دارد كه در مبارزات انتخاباتي مارس 2002 با همكاري دو تن از خبرنگاران سي ان ان با نام هاي جف كونيانگ و چارلين هانترگالت آينده شغلي خوبي را براي خود تضمين آن كند دو نمادي از مهارت و استعداد بودند. جف كونيانگ در فواصل سال هاي 1995 تا 2001 با تلويزيون رويترز همكاري داشته و از سال مدير 1999 توليد اين سازمان براي پوشش خبري بيش از 24 كشور بوده است. در سال 1999 نيز جنگ سيرالئون را پوشش داده است. وي داراي ليسانس خبرنگاري از دانشگاه نيويورك است. رويدادهاي شايان توجهي چون ربودن يك فروند هواپيماي متعلق به خطوط هوايي اتيوپي، سرنگوني موبوتو سه سه سكو، ترور رئيس جمهور كابيلا و انتخاب تابومبكي و جنگ در سيرالئون را پوشش داده است. در حال حاضر، خبرنگاران بسياري در زيمبابوه وجود دارند كه استعداد لازم براي رقابت با آليس را دارند اما به خاطر توليدات غربال شده اي كه از فيلتر مديران كوته فكر و چاپلوس شبكه هاي اين كشور عبور مي كنند، هرگز نتوانسته اند به آن مرحله از موقعيت و تجربيات دست يابند. اين مديران حتي نمي توانند دروغ شان را به ديگران بقبولانند. تهيه گزارش در خصوص حفركنندگان معادن، قيمت گوجه فرنگي در بازارهاي روز كشور زيمبابوه، وجود بحران هاي غيرواقعي در جناح مخالف و تهيه گزارش درباره سخنراني ها و عملكرد دولتمردان از جمله وظايفي هستند كه بهترين خبرنگاران اين كشور به ندرت خواهند توانست از عهده آن برآيند. اين مشكلات سبب شده اند كه علائق و منافع بين المللي در وجود خبرنگاران از بين برود. شيوه اي كه جاناتان مويو براي كنترل و اداره رسانه هاي اين كشور به كار گرفته مويد خودخواهي اوست. گويي كه مردم اين كشور در كلاس درس نشسته و معلمين و اساتيدي چون مويو و موگابه بايد به خاطر داشته باشند افرادي كه در كنارشان هستند، شاگردان بازيگوش اين كلاس را تشكيل مي دهند و از اين رو بايستي با رفتاري اربابوار و از روي ترحم كه از خود نشان مي دهند به اين دانش آموزان كه در هر لحظه نياز به راهنمايي دارند، آموزش هاي لازم را ارائه دهند. اكثر خبرنگاراني كه با مويو ملاقات داشته اند، به اين نتيجه رسيده اند كه او هميشه مي خواهد در مورد چگونگي فعاليت رسانه ها سخنراني كند. گاه به شوخي گفته مي شود كه معلمين، ديكتاتورهاي خوبي مي شوند. آن ها مي توانند با يك اشاره تمامي كشور را به كلاس درس تبديل كرده و از گچ به عنوان اسلحه و از تخته سياه به عنوان گورستان استفاده مي كنند. هر كس به موگابه گفته كه دانشمندان سياسي ماند مويو الزاما سياستمداران خوبي مي شوند، مانند اين است كه گفته باشد، الاغ شاخ دارد. بدون شك رسانه هاي مطبوعاتي زيمبابوه تصور مي كنند با پنهان كردن مشعل دار مي توانند به خبرنگاران كمك كنند. نويسنه مقاله به خوبي مي داند كه انتخاب شغل خبرنگاري در مطبوعات زيمبابوه مخصوصا در اين جامعه شديدا تحت كنترل، به معناي به جان خريدن دردسر و گرفتاري تا پايان زندگي است. و اين بدشانسي او را به شخص كامل تر و بهتري تبديل كرده است. وي مي افزايد: در دانشكده هميشه عادت داشتم در عالم خيال خودم را به جاي شخصيت هاي معروف تلويزيوني مانند روبرن بارو (گزارشگر ويژه ZBC) تصور كنم. اما اكنون به اين نتيجه رسيده ام كه بايستي از اين پس براي حفاظت از جان خودم و ترس از تنفر و انزجار بينندگان ناخشنودي كه تحت تاثير تبليغات سوء قرار مي گيرند، هميشه با خود اسلحه حمل كنم. بديهي است جاناتان مويو به عدم توانايي هاي سازمان اش براي مواجهه با پوشش بين المللي دشمنان حزبي خود به خوبي پي برده است. به هر حال، ممنوعيت و محدوديت فعاليت رسانه اي در زيمباوه به ندرت مي تواند خبرهاي زيمبابوه (را كه تمايل به ايجاد بازارهايي براي سياهپوستان دارند ) را تقويت كند و دولت اين كشور با استفاده از ساده لوحي مويو، خود را از تشكيل پايگاهي براي ارائه پاسخ يا نشان دادن هر گونه عكس العمل خلاص مي كند. آن ها به خيال خود قفسي ساخته اند كه در آن با ايجاد زرق و برق به اين مردم رنگين پوش تلقين مي كنند كه بايد تنها آن چه را كه روزنامه هايي كه تحت عنوان مستقل كار مي كنند يا آنچه كه رسانه انحصاري ZBC منتشر مي سازد، باور كنند. منبع: الامريكا پي نوشت: * لانس گرما خبرنگار آزاد زيمبابوه و دبيركل پيشين موسسه پلي تكنيك حراره است.