Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811110-59844S3

Date of Document: 2003-01-30

باشگاه هاي مشهور اروپا آژاكس آمستردام (هلند ) آژاكس حالا تبديل به يك غول اروپايي شده بود به طوري كه در سال 1969 تنها آث ميلان توانست شاگردان رينوس ميشل را متوقف كند. اما اين آژاكس نبود كه براي نخستين بار نام هلند را بر عرش فوتبال اروپا جلوه گر كرد بلكه فاينور روتردام رقيب ديرين و هميشگي سفيد و قرمزهاي آمستردام بود كه توانست در سال 1970 قهرمان جام باشگاه هاي اروپا شود. اما اتفاقا قهرماني رقيب آتش حسادت آژاكس را بيشتر كرد. بدين گونه بود كه فوتبال اروپا با پرچمداري فوتبال هلند وارد دهه هفتاد شد. نارنجي ها به برزيل اروپا مشهور شدند اما اين فقط يك شوخي بود. زيرا فوتبال مدرن و اصولي هلندي ها درست در نقطه مقابل فوتبال ذاتي طلايي پوشان برزيل قرار مي گرفت. اما چيزي كه اين دو سبك متفاوت را با هم پيوند مي زد، نبوغ بود. يوهان كرويف نابغه اي بود كه آژاكس را طي سه سال متوالي (72 1971 ) 73قهرمان اروپا ساخت. سه تيم نگون بختي كه در اين سه فينال طعمه حريق نارنجي رنگ فوتبال اروپا شدند به ترتيب پاناتينايكوس، اينترميلان و يوونتوس بودند در حالي كه در مراحل قبلي تيم هاي بزرگ ديگري چون بايرن مونيخ، بنفيكا و رئال مادريد طعم شكست هاي چند باره از آژاكس را چشيده بودند. در همين فاصله آژاكس سه قهرماني ليگ هلند و سه جام حذفي را هم به دست آورد كه به اين ها بايد جام بين قاره اي ( ) 72 و دو سوپر جام اروپا را نيز افزود. همين تيم در دو جام جهاني 74 و 78 اسكلت اصلي تيم ملي هلند را تشكيل تيمي مي داد كه فوتبال شناور را به دنيا معرفي كرد و البته در كمال ناكامي دو فينال متوالي را به دو ميزبان گردن كلفت، آلمان غربي و آرژانتين واگذار وقتي كرد شاگردان لينوس ميشل در همان سال هاي آغازين دهه هفتاد همه عناوين و افتخارات داخلي و خارجي را درو كردند افق هاي ديگري به رويشان گشوده شد و اين سرآغاز كوچ هلندي ها به سرزمين ها و باشگاه هاي بزرگ فوتبال مثل بارسلونا، ميلان، رئال مادريد بود كه امروزه نيز به شكل گسترده تر ادامه دارد. نسل كرويف و نيسكنس كوچ كردند تا نسلي تازه مجالي براي عرض اندام بيابد. از همين زمان بود كه مدرسه فوتبال آژاكس توجه ويژه اي به مهاجرين ساكن در هلند نشان داد كه پديده هايي مثل شولالينگ و تاهاماتا حاصل همين نگرش بودند. آژاكس به كمك همين ها توانست در دوراني كم فروغ تر از قبل سه قهرماني ليگ هلند را در فاصله سال هاي 76 تا 80 به دست آورد. اما با آغاز دهه هشتاد دومين نسل طلايي آژاكس رفته، رفته از راه رسيدند: واننبورگ، ويم كيفت، فان باستن، يسپراولسن و فرانك ريكارد اين نام هاي بزرگ در راس فهرستي بلند از پديده هاي برخاسته از زمين دي مير قرار داشتند. مسلما خيزش چنين نسلي به فاصله كمتر از يك دهه پس از نسل كرويف حاصل معجزه نبود. اين استعدادهاي بزرگ در واقع محصولات كارخانه دي مير بودند كه در همان زمان تجربه نيم قرن فعاليت هاي زيربنايي و سرمايه گذاري روي تيم هاي پايه را داشت. فلسفه اي كه پشت اين حركت وجود داشت در اين جمله خلاصه مي شده. نسل آينده مهم تر از افتخارات امروز هستند. اين فلسفه دقيقا در نقطه مقابل روزمرگي روزافزون فوتبال حرفه اي شده ساير باشگاه هاي بزرگ اروپا قرار مي گرفت. آژاكس با پرورش استعدادهاي بزرگ و تبديل آن ها به نخبگان دنياي فوتبال دست به تجارتي بسيار پرسودتر از تجارت معمول باشگاهي زد. با روندي كه آژاكس ها از ربع قرن قبل در پيش گرفتند يعني روانه ساختن بازيكنان طراز اول هلندي به ليگ هاي معتبر اسپانيا، ايتاليا و انگلستان به مرور اين باشگاه مركز صدور تكنولوژي و تئوري هاي پيشرفته فوتبال به جهان شد، به طوري كه امروز مربيان و بازيكنان هلندي حقيقتي انكارناشدني در دنياي فوتبال محسوب مي شوند. حتي مي توان گفت بسياري از تاكتيك ها، روش هاي تمرين و حركات نوين از مكتب مربيان هلندي سرچشمه مي گيرند. آژاكس در نيمه دوم دهه هشتاد تحت تاثير دومين كوچ بزرگ بازيكنانش قرار گرفت. تنها افتخار آن ها در اين مقطع فتح جام برندگان جام اروپا با پيروزي بر لكوموتيو لايپزيگ آلمان شرقي بود، آن هم با گلي كه توسط ماركو فان باستن صاحب كفش طلايي اروپا به ثمر رسيد بعد دوباره يواهان كرويف بزرگ از راه اين رسد بار به عنوان يك مدير فني. همزمان رينوس ميشل استاد او دوباره در راس تيم ملي هلند قرار گرفته بود. اين دو يك بار ديگر پس از دهه هفتاد موجب تحولي نوين در فوتبال هلند رينوس شدند ميشل نخستين و تنها قهرماني نارنجي پوش ها را در يك تورنمنت بزرگ به ارمغان آورد و هلند را قهرمان جام ملت هاي 88 ساخت. در حركتي موازي كرويف حالا به عنوان يك مدير و مربي زمينه ساز خيزش موج سوم آژاكس و فوتبال هلند از زمين دي مير شد. كرويف در نخستين گام سرخ و سپيدها را براي دومين سال متوالي به فينال جام برندگان جام اروپا رساند كه البته اين بار پيروزي با حريف يعني ميشلن بلژيك بود.