Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811108-59795S3

Date of Document: 2003-01-28

با عصبانيت پاسخ ندهيد واكنش والدين به عصبانيت كودكان كودكان عصباني و والدين حتي بعضي اوقات در بهترين خانواده ها، بچه ها از والدينشان عصباني مي شوند. عصبانيت يك قسمت كاملا طبيعي از زندگي است. به هر حال، تمام كودكان بايد ياد بگيرند كه چطور با عصبانيت خود آسيبي به ديگران نرسانند. اغلب احساس ناتواني كودكان را عصباني مي كند. كودكان از پدر و مادرشان همان قدر عصباني مي شوند كه دوستانشان آنها را عصباني مي كنند. آنها وقتي كاري كه مطابق ميلشان است و نتوانستند انجام دهند، بسيار مايوس مي شوند و در پاسخ به هر تقاضايي از طرف والدينشان و حتي كساني كه آنها را بسيار دوست دارند، عصباني مي شوند ويا خيلي مواقع در پاسخ عصبانيت آنها پاسخي با عصبانيت مي دهند. كودكاني كه بيشتر در خانواده هاي تك والد (پدر ومادر كه طلاق گرفته اند ) زندگي مي كنند ممكن است راجع به جدايي پدر و مادر خود از يكديگر احساس ناراحتي كرده و دائما ناراحتي خود را با عصبانيت نشان دهند. اين كودكان ياد مي گيرند كه عصبانيت يك نيروي فوق العاده در زندگي آنها است، والدين وظيفه دارند به كودكانشان آموزش بدهند چگونه عصبانيت خود را كنترل نمايند و انرژي خود را صرف حل مساله بكنند تا عصبانيت. اين كه كودكان ياد مي گيرند عصبانيت مشكل آنها را حل خواهد نمود كاملا نادرست است. آنها لازم است ياد بگيرند در مقابل مشكلات به وجود آمده آرام بمانند. احساس عصبانيت يك حس مهمي در انسان است و در مواقعي كه كار انجام شده بر خلاف ميل انسان باشد بوجود مي آيد و البته بسياري از اوقات غيرمنصفانه است. ما مي خواهيم به كودكان ياد بدهيم در مقابل كاري كه برخلاف ميل آنها است خود را كنترل نمايند و پيش از عصبانيت كاملا فكر كنند. جيغ كشيدن و لگد زدن يكي از علائمي است كه كودكان عصبانيت خود را نشان مي دهند. يكي از وظايف والدين شناختن علامتهاي عصبانيت در بچه ها است. در هنگام عصبانيت از آنها سوال كنيد كه چه مساله اي باعث عصبانيت آنها شده است. گام بعدي آن است كه آنها را به آرامش دعوت كنيد و مرتب به آنها بگوييد به جاي عصبانيت فكر كنند، اگر جيغ كشيدن آنها ادامه داشت آنها را به اتاقشان و يا اتاق ديگري فرستاده، تا زماني را در تنهايي بگذرانند و فكر كنند. بعضي از والدين فكر مي كنند كه تنبيه كردن كودكان و يا كتك زدن آنها از عصبانيتشان كم مي كند، اما بايد اين پدر و مادرها توجه داشته باشند كه نه تنها عصبانيت از وجود آنها خارج نمي شود بلكه مي تواند از آنها موجوداتي خطرناك سازد. اگر والدين با كودكانشان در مورد عصبانيت آنها و مشكلي كه برايشان اتفاق افتاده است گفت وگو كنند، به آنها ياد مي دهند كه هميشه بتوانند با اطمينان كردن به والدينشان از مشكلاتشان كاسته و راه منطقي را پيش بگيرند. ولي اگر والدين عصبانيت كودكان را با عصبانيت پاسخ دهند و در مقابل خشم آنها خشمگين تر برخورد كنند، راه خشونت را به كودكان ياد داده اند. سخني با والدين براي كاهش خشم بچه ها هميشه به ياد داشته باشيد كه محيطي امن و پر از عشق و عطوفت براي كودكان بسازيد، هميشه به كودكان بفهمانيد آنها را دوست داريد و مشكلات آنها برايتان مهم است. حتما اول علت عصبانيت كودكان را كشف كنيد و بعد آنها را به آرامش دعوت كنيد. به بچه ها بگوييد كه زندگي روزمره آنها برايتان مهم حتما است به ياد داشته باشيد كه كودكان را در هنگام عصبانيت تشويق به صحبت بكنيد تا از خشم آنها كاسته شود. كودكان عصباني و دوستانشان تمام كودكان از دست دوستهايشان ناراحت و عصباني آنها مي شوند با هم بحث مي كنند، با هم مخالفت مي كنند و به نظر كودكان اين يك راه كاملا طبيعي است، اما مهم اين است كه كودكان ياد بگيرند چگونه خشم و عصبانيت خود را كنترل نمايند تا به دوستانشان آسيبي نرسانند و ارتباط آنان با يكديگر قطع نشود، معمولا آنها دوستان بهتري براي هم مي شوند. كودكاني كه ياد مي گيرند در مقابل عصبانيت دوستانشان جوابي با عصبانيت بدهند، عواقب بسيار بدي در پيش رو خواهند داشت. والدين و بزرگترها مي توانند نقش بسيار مفيدي در كنترل عصبانيت كودكان داشته باشند، كودكان براي حل مشكلاتشان دلايل زيادي براي عصبانيت دارند، از عمومي ترين اين مشكلات مي توان، توهين كردن، ناسزا گفتن، سيلي زدن و شوخي بي جا كردن را نام برد. در واقع مشكلات بچه ها از آنجايي شروع مي شود كه به احساسات آنها لطمه وارد شده و باعث عصبانيت آنها مي شود. كودكان بايد بفهمند كه احساس خشم، احساسي است كه از درون خودشان بلند شده است و به راحتي قابل كنترل اغلب است كودكان قبل از اينكه متوجه مشكلشان باشند در وضعيت خشمگين قرار مي گيرند. اگر كودكان با هم دعوايشان شده است، آنها را رو در رو هم قرار دهيد و با كمك خودشان و سوال و پرسشهايي كه مي كنيد مشكلشان را حل نماييد. حتما از سوالهايي مانند چه اتفاقي افتاده است استفاده كنيد. هيچ كدام را گناهكار ندانيد. فقط سعي كنيد از عصبانيت آنها بكاهيد. كودكان لازم است بدانند چه مقدار از عصبانيتشان از روي بي فكري بهترين است راه اين است كه به كودكان گوشزد كنيم كه از آشوب و آشوبگران فاصله بگيرند. سرانجام وقتي از فرزندتان مطمئن شديد كه حرفهاي شما را آويزه گوشش كرده است، اجازه بدهيد كه در درگيري دوستانه، خودش مشكلش را حل نمايد. كودكان نياز دارند كه دائما تحسين شوند. حتما اگر در مقابل دوستانشان توانستند رابطه اي خوب و درست داشته باشند آنها را تشويق كنيد. مواقعي كه فرزندتان با دوستش مشغول بازي است و يا رابطه اي صميمانه دارد، در خلوت به او بگوييد كه از رابطه اش چقدر لذت برديد. اين كار او را تشويق مي كند آرامش را به جاي عصبانيت در رفتارش نشان دهد. براي والدين كشف اين حقيقت كه چه مطلبي باعث عصبانيت فرزندشان شده است بسيار سخت است، همين قدر كافي است كه بدانيم حمله بي امان تصويرهاي خشن تلويزيون، بازي هاي نادرست كامپيوتري، اينترنت، تصويرهاي متحرك و.. براي كودكانمان مضر است. بسياري از كودكان ياد گرفته اند كه تنها راه حل مشكلاتشان، عصبانيت و خشونت است. راه 3 كمك براي كاهش عصبانيت - 1 حالت آرامش: بهترين راه براي آموزش كودكان كه چطور آرامش را به جاي عصبانيت قرار دهند اين است كه از زندگي روزمره براي او مثالهايي بزنيد، از مشكلات خودتان بگوييد و به او نشان دهيد كه چگونه با آرامش مسائلتان را حل كرده ايد و برايتان اين آرامش چقدر سودمند بوده است. صحبت شما با او نسخه اي است براي درمان عصبانيت او. - 2 خروج از عصبانيت: يكي از سخت ترين قسمت تربيتي كودكان اين است كه او از دست شما عصباني باشد و شما بخواهيد او را به آرامش دعوت كنيد. مراقب باشيد، عصبانيت واگيردار است. به عنوان مثال، من مادري را مي شناسم كه هر وقت فرزندش از دست او و يا از دست دوستانش عصباني مي شد و شروع به داد زدن مي كرده به داخل حمام فرار كرده و در را به روي خودش قفل مي نمايد و هر چقدر فرزندش به در لگد زده و جيغ مي زند او گوش نكرده و آنقدر در آنجا زنداني مي ماند تا از آرامش كودكش مطمئن شود و آن وقت مادر بيرون آمده و با مهرباني با فرزندش صحبت مي كند. كودك اين مادر ياد گرفته بود كه تنها راه صحبت با مادرش آرامش است. - 3 توسعه لغات احساسي: بچه ها عصبانيت خود را از راههاي زيادي مانند لگد زدن، جيغ كشيدن، قسم خوردن، زدن، انداختن و... نشان مي دهند شما نيز سعي كنيد از واژه هاي عاطفي در لحظه هاي مناسب و آموزش پذير استفاده كنيد. در آخر اگر فرزندانتان درك كنند كه آرامش و مهرباني مي تواند جاي عصبانيت و خشونت قرار گيرد، محال است به دوستانشان صدمه بزنند. منبع: اينترنت مترجم: مرجان عسگراولادي