Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811101-59769S6

Date of Document: 2003-01-21

بهاي موفقيت در ايتاليا جياني پتروچي، مدير كميته المپيك ايتاليا به هر كسي كه گوش شنوايي براي شنيدن داشته باشد براي چندمين بار مي گويد كه فوتبال ايتاليا بيمار است. گزارش حسابداري كه روي ميز او قرار دارد جاي هيچ بحث و توضيحي را باقي نمي گذارد. طبق اين گزارش كسر بودجه موسسه اي كه فعاليت هاي ورزشي ايتاليا را اداره مي كند رقمي معادل 344 ميليون يورو است يعني به نسبت سال 2001 اين كسري با 56 درصد افزايش مواجه بوده است. دريافتي هاي مالي ( ميليون ) 258 با سقوط آزاد 30 درصدي مواجه هستند و هزينه هاي مديريتي ( ميليون ) 458 به طرز فاجعه آميزي بالا رفته اند. طبق شرايط موجود از هم اكنون تا پايان سال 2005 از هر پست 2600 فعلي هزار پست حذف خواهد شد. در نگاه اول، به نظر مي رسد كه اين آمار و ارقام با نتايج خيره كننده به دست آمده توسط ورزشكاران ايتاليايي در سال 2002 هيچ انطباقي نداشته باشد: تيم واليبال زنان قهرمان جهان شد، ماريو چيپوليني دوچرخه سوار پس از ده سال انتظار، عنوان قهرماني جهان را براي كشورش به ارمغان آورد. شناگران مدال هاي متعددي كسب كردند و اسكي بازان هم به نتايج خيره كننده اي دست يافتند. آيا واقعا ايتاليا بدون پرداخت بودجه به فدراسيون هايش، موفق شده مشكلات متعدد ورزشش را حل؟ كند مسلما اين طور نيست. سه ميليون ورزشكار در شرايط متزلزل تعداد زيادي از اين ورزشكاران جزو گروه هاي ورزشي نظامي هستند (نيروهاي پليس و... ) و به همين دليل از امكانات مالي و فضاهاي تمريني بي شماري نظامي برخوردارند شدن ورزش ايتاليا با توجه به تعداد دوندگان مردي كه در باشگاه هاي وابسته به مراكز نظامي پرورش يافته اند و در مسابقات مختلف اروپايي شركت كرده اند كاملا مشخص مي شود: اين رقم 5 به است. 50 در سايه ماريو چيپوليني، ماسيمو روسولينوي شناگر، فرانچسكا پيچينيني واليباليست و تعداد بسياري از ورزشكاران گمنامي كه تنها به علت عشق به ورزش، در شرايط بحراني به كار خود ادامه مي دهند، ورزش هنوز سرپا مانده است. فرانچسكا دولچيني قهرمان پرش با نيزه در شرايطي پا به مسابقات گذاشت كه حتي پول اتاق هتلش را هم نداده بودند. آنا ماريا سيدوني قهرمان دو و ميداني هم ناگزير بايد با كمك هزينه سالانه 6000 يورو به زندگي ادامه دهد. يكي ديگر از همين ورزشكاران هم كه دوست ندارد نامش فاش شود، اعلام كرد كه براي نپرداختن هزينه آزمايش خون ماهانه، ناگزير هر ماه كمي خون مي دهد. تصوير غلطانداز نتايج به دست آمده توسط برخي از ورزشكاران موفق، حقيقت تلخ حاكم در زندگي متزلزل سه ميليون ورزشكار ديگر را از نظرها مخفي نگه مي دارد. كمك هاي مالي كه به حساب فدراسيون ها واريز مي شد در سال 2002 با كاهش 27 درصدي مواجه بود. در سال 1997 فدراسيون دو و ميداني /12 1 حدود ميليون يورو از كميته المپيك ايتاليا پول گرفت در حالي كه اين رقم در /8 3 سال 2001 ميليون بود. يكي از مهم ترين راهكارها براي حل بحران فعلي صرفه جويي است. باشگاه تنيس روي ميز سنيگاليا كه 35 عنوان قهرماني ملي را با خود يدك مي كشد، از ورزشكارانش خواسته كه با اتوبوس و به هنگام شب به كشورهاي اروپايي سفر كنند تا در هزينه هتل صرفه جويي شود. غذايشان هم نبايد بيش از يك ساندويچ باشد. نكته بسيار جالبي كه سمبل وضعيت فعلي باشگاه ايتاليا شده، ستاره هاي طلايي است كه به عنوان پاداش به ورزشكاران تعلق مي گرفت. ستاره هاي امروزي آهن هاي سفيدي هستند كه رويشان طلا كشيده شده است. اين وضعيت دردناك نشان مي دهد كه دوران خوشبختي ورزش ايتاليا، يعني دوراني كه خودشان پرداخت هزينه ها را به عهده داشتند به سر آمده است. موسسه عمومي كه چهل سال سرپا بود و شيوه مالي منحصر به فردي داشت و سهمي را نيز برحسب نتايج به دست آمده به بازيكنان فوتبال اختصاص مي داد و سمبل رنسانس ايتاليا پس از جنگ بود، به احتمال زياد به كار خود پايان خواهد داد. در سال 1999 و 2001 سران كميته المپيك ايتاليا از دولت خواهش كردند كه 200 ميليون يورو براي آماده شدن ورزشكاران براي بازي هاي المپيك اختصاص دهد. اين درخواست نخستين گام براي از بين رفتن استقلال مديريتي در ورزش بود. منبع: لوموند