Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811101-59768S4

Date of Document: 2003-01-21

راه حلي براي كاهش جرم در جامعه قديمي ها عقيده دارند كه قدرت تحمل مصيبت همراه آن به انسان مي رسد. معمولا فكر ابتلا به سختي ومشكلات از خود مصائب براي انسان آزار دهنده تر مي نمايد. ديده شده افرادي كه حتي جرات تفكر در باره مشكلي را نداشته اند پس از به وجود آمدن مشكلات در مدت كوتاهي به شرايط بوجود آمده خوگرفته اند، به حدي كه حتي خودشان ازاين سازگاري متعجب مي شوند، كه از ديد روانشناسي اين مهم قابل تامل است. شخصي كه هنوز به گرفتاري دچار نشده درباره مشكلاتي كه عينيت ندارد به دنبال راه حل مي گردد، كه بدون وجود صورت مساله جست وجوي راه حل و يافتن پاسخ مشكل است اما پس از طرح مساله شخص مي تواند از تمام امكانات و احتمالات موجود بهترين راه حل را استخراج كند كه اين يكي از شگفتيهاي روان آدمي در سازش پذيري و سيستم دفاعي روان انسان است كه با دريافت پيام هاي عاطفي مختلف شرايط تازه به وجود آمده را براي شخص قابل توجيه و تحمل مي كند و از آن مي توان به پذيرفتن واقعيت ياد كرد. از اين ويژگي روحي انسان مي توان در پيشگيري انواع جرايم به نحو احسن سود برد، شخصي كه براي اولين بار مرتكب خلافي مي شود چه از روي غفلت يا اضطرار، معمولا از عواقب آن اطلاع كافي ندارد و در مورد تصميم هايي كه برايش گرفته مي شود اطلاع كافي ندارد و دچار استرس مي شود و تا زماني كه حكمي برايش صادر نشده، نمي داند چه حادثه اي انتظارش را مي كشد، افكار از دست دادن حرفه، متلاشي شدن خانواده، تامين معاش آن از ديگر موارد استرس زا مي باشد كه پس از ورود شخص به زندان بالاخره افرادي از فاميل گوشه اي از مشكلات معيشتي فرد را برطرف مي كنند كه اين مساله هم خودبخود از اهميت آن مي كاهد، زماني كه حكم زندان شخص صادر مي گردد و شخص قبول مي كند كه مدتي بايد گرفتار باشد و اين مرحله سازش اجرا شده اما هنوز از محيط بعدي كه زندان بوده و صحبت هاي اغراق آميز ديگران نيز برآن دامن مي زند وحشتي در وجود فرد متبلور مي گردد اما زماني كه به اصطلاح به آخر خط مي رسد، در مدت كوتاهي با قبول واقعيت زندان با محيط مانوس مي شود و اين مكان را به عنوان محيط زندگي با شرايط جديد پذيرا مي شود و به مرور زمان از اهميت آن در نظرش كاسته مي شود و بعد از آزادي نيز مي بينيم بارها مراجعت خواهد نمود، چرا كه در محيط زندان نيز عقيده اي حكمفرماست كه مي گويند هركس يك بار به زندان بيايد دفعات بعدي هم خواهد آمد و مي بينيم خودبه خود جنبه كيفري زندان ارزش خود را از دست مي دهد، حال اگر قضات محترم بخواهند اين اضطراب و استرس را به عنوان برگ برنده در جهت كاهش جرم حفظ كنند مي توانند براي جرم هايي كه مرتبه اول اتفاق افتاده و مانند جرايم سنگيني مثل قتل و سرقت مسلحانه، كلاهبرداري، آدم ربايي بيش از حد براي جامعه مضر نمي باشند ميزان مجازات سنگيني اتخاذ كرده و با شرط عدم ارتكاب دوباره در مدت زمان معيني كه به صلاحديد خود تعيين مي نمايند آن حكم را به صورت تعليق درآورند و به شخص متذكر شوند كه در صورت ارتكاب يك جرم ديگر ابتدا بايد مجازات به تعليق درآمده را تحمل كرده و به دنبال آن حكم جديد اجرا مي گردد. اين روش مي تواند، اولا ترس اوليه از مجازات را كه مهمترين عامل در جلوگيري از ارتكاب دوباره است حفظ كند. ثانيا به افرادي كه سهوا از روي اضطرار يا ناداني دچار مشكل شده اند فرصت اصلاح و جبران مافات را بدهد. ثالثا از همنشيني و ايجاد صميميت بين افرادي كه سابقه دار نمي باشند با مجرمين حرفه اي جلوگيري مي شود و امكان تبادل روش هاي مختلف ارتكاب جرم از بين خواهد رفت و از ايجاد فشار و تراكم در فضاي زندان ها نيز جلوگيري مي شود. نام محفوظ