Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811027-59687S4

Date of Document: 2003-01-17

نوبليست ها سر چارلز اسكات شرينگتن فيزيولوژيست بريتانيايي ( ) 19521857 Sherrington Scott Charles Sir فيزيولوژي سيستم عصبي 1932 شرينگتن در لندن متولد شد، و در دانشگاه كمبريج و بيمارستان سنت توماس به تحصيل پرداخت. او در 1883 ليسانس علوم طبيعي گرفت و در 1885 موفق به كسب درجه فوق ليسانس سپس شد به منظور ادامه تحصيلاتش زير نظر اساتيدي چون رادولف ويرچو ( Virchow. R) و رابرت كخ عازم سفر شد. شرينگتن پس از دستيابي به مقام دانشياري فيزيولوژي بيمارستان سنت توماس، سرپرست انيستيتوي براون ( ) 951891 اين شد انيستيتو در واقع بيمارستان دامپزشكي دانشگاه لندن بود. او سپس به ترتيب به مقام استادي فيزيولوژي دانشگاه ليورپول و دانشگاه آكسفورد دست يافت و تا هنگام بازنشستگي اش در 1935 مقامش را حفظ كرد. نخستين كار پزشكي شرينگتن به باكتري شناسي اختصاص يافت. او درباره شيوع بيماري وبا در اسپانيا و ايتاليا به مطالعه پرداخت و نخستين كسي است كه از آنتي توكسين ديفتري به طرز موفقيت آميزي استفاده كرد. او طي جنگ جهاني اول سرم ضدكزاز را بر روي زخمي ها آزمايش كرد و به طور ناشناس در كارخانه مهمات سازي به عنوان كارگر مشغول به كار شد. پس از آن توجه وي به سوي مسئله واكنش هاي رفلكسي جلب شد و تصويري كليت گرايانه از دستگاه عصبي موجود زنده تا سطح نورون ارائه پژوهش هاي داد شرينگتن در مورد انتقال محرك هاي عصبي و براساس مطالعات رامون كاخال بافت شناس اسپانيايي صورت گرفت كه در دهه 1880 كشف كرده بود كه اعصاب همه جانوران متشكل از واحدها يا هايي نورون است كه هر يك از ديگري جداست و ميانشان فاصله اي وجود دارد كه شرينگتن آن را سيناپس شرينگتن ناميد علاوه بر اين پژوهش هاي بسياري درباره انعطاف ناپذيري و بازسازي بافت هاي عصبي انجام داد و به خاطر پژوهش هايش در ارتباط با عملكرد نورون ها به اتفاق ادگار آدريان برنده جايزه نوبل فيزيولوژي يا پزشكي سال 1932 شد. بارون ادگار داگلاس آدريان فيزيولوژيست عصبي بريتانيايي ( ) 19771889 Adrian Douglas Edgar Baron فيزيولوژي سيستم عصبي 1932 آدريان، فرزند يك حقوقدان، در شهر لندن چشم به جهان گشود، در دانشگاه كمبريج و بيمارستان سنت بارسلوميو به تحصيل پرداخت و در 1915 موفق به كسب درجه دكتراي پزشكي شد. وي در 1919 به كمبريج بازگشت و در 1937 به مقام استادي فيزيولوژي كالج ترينيتي كمبريج منصوب شد و تا هنگام بازنشستگي اش در 1965 مقام استاديش را حفظ كرد. وي در 1955 به دريافت نشان اشرافيت نايل آمد. مهم ترين و بزرگ ترين كار آدريان بر روي فيزيولوژي اعصاب، پژوهشي بود كه وي درباره ايمپالس هاي عصبي انجام داد. هنگامي كه او كارش را آغاز كرده بود اين نكته كه انتقال ايمپالس عصبي به مثابه انتقال سيگنال است آشكار شده بود اما تنها اطلاعات اندكي درباره فركانس و كنترل چنين ايمپالس هايي در دست بود. نخستين اطلاعات درباره اين فرآيندها توسط همكار آدريان كيت لوكاس ( Lucas.K) در سال 1905 به دست آمده بود. او نشان داده بود كه ايمپالس هاي عصبي تابع قانون همه يا اند هيچ. اين قانون اظهار مي دارد: تا زماني كه پتانسيل عمل پايين تر از آستانه تحريك است پاسخي ارسال نمي شود. و با رسيدن ميزان پتانسيل عمل به حد آستانه سلول عصبي به ارسال پاسخ ادامه مي دهد تا جايي كه به مقدار ثابتي مي رسد. پس از آن با افزايش تحريك تغييري در پاسخ ارسالي ايجاد نمي شود افزايش تحريك تنها باعث افزايش تعداد فيبرهاي شركت كننده در ارسال پاسخ مي شود و بر ميزان سيگنال ارسالي توسط عصب تاثيري ندارد. خلاصه آنكه تحريك بيشتر تنها فيبرهاي عصبي بيشتري را تحرك مي كند. آدريان با استفاده از تكنيك هاي بسيار موشكافانه و دقيق جراحي موفق به جداسازي فيبر عصبي و نيز تقويت و ثبت پتانسيل هاي عمل بسيار كوچك در اين فيبرها شد. او دريافت كه فركانس ايمپالس عصبي از 10 تا 50 ايمپالس در ثانيه افزايش مي يابد و از اين رو بدين نتيجه رسيد كه پيام عصبي از طريق تغيير در فركانس تخليه انتقال مي يابد. او به خاطر پژوهش هايش برنده جايزه نوبل فيزيولوژي يا پزشكي سال 1932 شد.