Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811019-59545S4

Date of Document: 2003-01-09

دربي نه فقط براي تهراني ها آرش راهبر چندسالي است كه در ادبيات روزنامه ها و رسانه هاي ورزشي استفاده از كلمه جديدي باب شده است. دربي اصطلاحي است كه در اروپا به مسابقه دو تيم رقيب همشهري گفته مي شود. گاهي اين كلمه به مسابقه دو رقيب سنتي كه لزوما از يك شهر نيستند هم اطلاق مي شود. درواقع هرگاه در مسابقات سراسري كشوري دو رقيب اصلي غيرهمشهري به هم برخورد كنند، از اين لفظ استفاده مي شود، مثل نبرد سنتي رئال مادريد و بارسلونا. اما عموما دربي هاي مشهور دنياي فوتبال به رقابت تيم هاي همشهري اطلاق مي شود و تقابل دو تيم و هوادارانشان، هيجان زايدالوصفي را ايجاد مي كند كه عامل اصلي بروز حساسيت هاي كاذب و اكثرا فرامتني است. از دربي هاي مشهور جهان مي توان از بازي هاي آ. اس. رم _ لاتزيو، آرسنال _ چلسي، آ. ث. ميلان _ اينترميلان بايرن مونيخ _ مونيخ 1860 آرسنال _ تاتنهام و در بين دربي هاي آمريكايي نيز مي توان از بازي دو تيم مشهور ريورپلات و بوكاجونيورز نام برد. برگزاري اين مسابقات و ديدارهايي از اين دست در سراسر جهان اتفاقي است كه هرساله پيش مي آيد. بسياري از هواداران تيم هاي درگير اين مسئله نيز خود را براي اين مسابقه آماده مي كنند تا هرطور شده تيم محبوبشان بر رقيب سنتي فائق آيد، حتي اگر تيم مورد علاقه شان در بقيه ديدارها نصيبي جز شكست نبرده باشد. صحنه هاي پر از خشونت و عصبانيت در هنگام بازي و بدتر از آن واكنش هاي هواداران عاصي اين دو تيم تاثير مخربي بر شاكله فوتبال ايران در اذهان خارجي ها گذاشته است دامنه علاقه مندي به دربي هاي مشهور گاهي اوقات از مرزهاي شهرها يا كشورهاي تيم ها نيز بيرون مي رود و افرادي وجود دارند كه نسبت به ديدن دربي هاي مشهور جهان عطش فراواني دارند. اين گروه از ديوانگان فوتبال گاهي براي ديدن يك مسابقه سنتي حساس هزاران كيلومتر را طي مي كنند و پس از گذشتن از مرزهاي چند كشور پا به ورزشگاهي مي گذارند كه هيچ آشنايي قبلي با آن ندارند، اما احساسات جاري در بين تماشاگران شباهت زيادي به واكنش هاي هموطنان آنها دارد. آنها براي درك جديدي از واكنش هاي هواداران فوتبال ديگر ملل جهان بي تابي مي كنند و پس از فرو رفتن در امواج قدرتمند هيجان و احساسات، به هدفشان دست مي يابند. اين گروه در راه بازگشت به كشورشان خاطرات اقامت در كشور مذكور را تا ابد به خاطر خواهند سپرد و به عنوان يادگار و سوغاتي با ارزش آن را براي هموطنانشان تعريف مي كنند. چندي قبل در يكي از مجلات آلماني مشاهدات يكي از همين علاقه مندان افراطي فوتبال در ورزشگاه آزادي به چاپ اين رسيد شخص خاطرات جالبي را از ديدار استقلال و پرسپوليس در آن مجله عنوان كرده بود كه حداقل براي شناساندن فوتبال ايران در فراسوي مرزها بسيار باارزش بود. نگارنده نيز خاطره اي شخصي از يكي از خارجياني كه در صف تماشاگران ايراني قرار گرفته اند دارد. سال گذشته در حين انجام بازي ايران و ايرلند در مرحله پلي آف جام جهاني در 2002 ورزشگاه آزادي به خبرنگاري آلماني برخوردم كه اطلاعات جالبي از فوتبال ايران داشت. آندرياس ورازه خبرنگار دويچه سايتونگ و اشپيگل بود و وقتي از او در مورد ورزشگاه آزادي پرسيدم، جواب جالبي او داد ادعا كرد كه دوبار دربي مشهور تهران را از نزديك ديده و در ميان تماشاگران افراطي استقلال و پرسپوليس به تماشاي مسابقه پرداخته است. از نگاه ورازه بازي استقلال و پرسپوليس از نظر كيفي كمتر نشاني از دربي هاي مشهور جهان داشت. او معتقد بود كه بازيكنان دو تيم هنوز نتوانسته اند تمركز لازم را براي ارائه بازي زيبا و تماشاگرپسند به دست آورند و اين نكته اي منفي براي دو تيم به حساب مي آيد. ورازه احساسات افراطي هواداران دو تيم را تا حدي عادي عنوان كرد و اعتقاد داشت اين برون گرايي در بسياري از هواداران فوتبال در سراسر دنيا ديده مي شود. اما نكته اي كه شايد ما بيش از خارجي ها بر آن واقف هستيم اين است كه تا چندي پيش اين بازي به عنوان بضاعت فوتبال ايران به حساب مي آمد و به عبارتي نمايش اين بازي در خارج از كشور _ حداقل در كشورهاي همجوار _ مي توانست ساختاري از فوتبال ايران را در ذهن افراد ساير ملل ايجاد كند. حال بايد ديد كه انجام اين مسابقه در دوره هاي گذشته تا چه حد براي ايران آبرو كسب كرده و در حفظ اعتبار آن كوشيده؟ است اگر بي طرفانه به اين قضيه بنگريم حتما به اين نتيجه مي رسيم كه نبرد اين دو رقيب هيچ افتخاري را براي فوتبال ايران به همراه نداشته. صحنه هاي پر از خشونت و عصبانيت در هنگام بازي و بدتر از آن واكنش هاي هواداران عاصي اين دو تيم تاثير مخربي بر شاكله فوتبال ايران در اذهان خارجي ها گذاشته است. ظاهرا هنوز راه حلي براي اين مشكل بزرگ پيدا نشده و برخورد مطبوعات و رسانه ها نيز تاثير آنچناني براي اين قضايا نگذاشته است. هرگاه بازي بيش از حد حساس شده، درگيري ها حرف اول را زده اند و هر وقت مصلحت انديشي بر تفكرات دو تيم سايه انداخته، روح فوتبال از زمين چمن گريخته است. آيا روزي فرا خواهد رسيد كه بازي استقلال و پرسپوليس سرشار از هيجان و احساسات واقعي فوتبال باشد و تماشاگران نيز از واكنش هاي افراطي حذر؟ كنند بايد منتظر ماند و ديد. شايد همين فردا روز موعود باشد.