Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811017-59503S2

Date of Document: 2003-01-07

كنفرانس لندن در برداشتي ديگر سيد محسن حكيم در شماره 2942 روزنامه محترم همشهري /10 /1381 8 مورخ مقاله ترجمه شده اي از روزنامه فرامنطقه اي الحيات به چاپ رسيد كه داراي اشكالات عمده و اساسي در تحليل رويدادهاي كنفرانس لندن ظاهرا است نويسنده محترم آن از كساني است كه همواره شيعيان را به اتهام هاي متعدد، مورد حمله قرار مي دهند. در اين مقاله مختصر نويسنده تلاش مي كند آنچه را كه خود به چشم ديده بيان كند. در ابتدا لازم است تاريخچه برگزاري اين كنفرانس بيان شود. در حدود هشت ماه پيش ايالات متحده آمريكا درصدد بود كه خود كنفرانسي را براي معارضين عراقي سازماندهي نمايد. اما پيشنهاد آيت الله حكيم رئيس مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق و موافقت ساير معارضين عراقي مبني بر برگزاري اين كنفرانس و تمامي مستلزمات آن به وسيله خود اپوزيسيون عراقي مانع از انجام اين كار گرديد. عبدالعزيز حكيم رئيس هيات مجلس اعلادر اجلاس لندن موضوع را در برابر تمامي افكار جهاني برعهده گرفت. در اين مذاكرات بر استقلال معارضه عراقي و عدم دخالت آمريكا در كار معارضه مورد تاكيد قرار گرفت. لذا از آن زمان و تا تاريخ برگزاري كنفرانس كميته مقدماتي كه از هفت گروه عمده معارضه عراقي هستند به صورت مستمر و هفتگي و در روزهاي نزديك كنفرانس حتي به شكل همه روزه به سازماندهي و مديريت اين پروژه پرداخت. تمامي مقدمات و اصل پروژه به وسيله خود معارضه عراقي به انجام رسيد. هزينه برگزاري اين كنفرانس نيز به وسيله گروه هاي هفت گانه اي كه در كميته مقدماتي فعاليت مي كردند (مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق، گروه الدعوه الاسلاميه، اتحاديه ميهني كردستان عراق، حزب دموكرات كردستان عراق، كنگره ملي عراق، جنبش وفاق ملي و جنبش مشروطه سلطنتي ). همچنين پيش نويس هاي اين كنفرانس و اعضاي دعوت شده به آن و ترتيب برنامه كنفرانس تماما به وسيله خود كميته مقدماتي تهيه شد. لذا اين كنفرانس كاملا عراقي بوده و به وسيله معارضه عراقي مديريت شد. البته اين به آن معني نيست فشارهايي از سوي برخي از كشورها يا طرف هاي معين بر گروه هاي هفت گانه يا ساير شركت كنندگان در كنفرانس صورت لازم نگرفت به ذكر مي دانم اين موضوع را به طور شفاف عرض كنم كه فشارهاي فزاينده و بي اماني در راستاي انحراف كنفرانس از مجراي صحيح خود صورت گرفت كه با مقاومت كامل معارضه عراقي و به ويژه مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق روبه رو شد و كاملا ناكام ماند. شايد كساني كه اتهام بي پايه آمريكايي بودن را به آساني به معارضه عراقي وارد مي كنند تنها به يك روي سكه آن هم نيم نگاهي مي افكنند. _ در 1 مقاله فوق الذكر آمده است: كسي در اين بحثي ندارد كه هدف آمريكا از برپايي چنين كنفرانسي، تكميل دايره بسيج سياسي و تبليغاتي خود به گونه اي است كه حوزه كشورهاي عربي را در برگيرد. اين ادعا غيرصحيح است. اولا: آمريكا كنفرانس لندن را برگزار نكرد، بلكه خود معارضان عراقي پروژه را به پيش بردند. ثانيا: در هيچ جاي كنفرانس و از جمله در بيانيه سياسي آن عليرغم شايعات و اخبار دروغ و كذبي كه در اين زمينه منتشر شد، اجازه حمله آمريكا به عراق يا درخواست آن صورت نگرفت بلكه برعكس در بيانيه سياسي بر مسئوليت ملت عراق در پروسه دگرديسي تاكيد شده است. ثالثا: شايد امروز آمريكا و يا فردا هر كشور ديگري خواهان سرنگوني رژيم عراق باشد، حال آيا بايد معارضه عراقي كه بيش از 20 سال است كه در راستاي اين كار تلاش مي كند از اين درخواست مشروع و حياتي خود صرف نظر كند به اين بهانه كه آمريكا نيز در راستاي منافع خود خواهان اين موضوع است. معارضه عراقي در زماني خواهان سرنگوني رژيم عراق بود كه آمريكا از آن پشتيباني مي كرد و حتي در انتفاضه شجاعانه سال 1991 مانع از سرنگوني رژيم شد. _ اينكه 2 مقامات آمريكايي سفارش بيانيه نهايي را در 15 دسامبر به گروه هاي شش گانه داده اند نادرست و مخالف با واقعيت است زيرا اولا: بيانيه نهايي در روز 16 و نه در روز 15 صادر گرديد. ثانيا: گروه هاي مذكور هفت گانه هستند نه شش گانه و ثالثا: هيچ يك از درخواست هاي آمريكا حتي يك مورد آن نيز در بيانيه سياسي درج نگرديد. بيانيه سياسي در راستاي تبيين مهم ترين اصول حاكم بر معارضه عراقي و تشريح سياست ها و نگرش هاي آن نسبت به وضعيت حال و آينده عراق است. _ اما 3 آنچه كه در مورد دستاوردهاي اين كنفرانس و نيز نقش نيروهاي بدر ذكر شده بايد بيان كرد اولا: اين كنفرانس برخلاف ادعاي مطرح شده از موفق ترين كنفرانس هاي معارضه عراقي در طول تاريخ فعاليت آن بود. حضور چشمگير معارضان عراقي كه نزديك به 80 درصد از كل معارضان عراقي با ساير گرايش هاي خود در اين كنفرانس حضور داشتند. همچنين تمامي امور متعلق به آن از سوي معارضه عراقي انجام گرفت و تمامي مصوبات آن به وسيله خود عراقي ها و نشات گرفته از منافع ملت عراق بود. شايد همين موضوعات مهم است كه بسياري از مرتبطين با رژيم يا جاهلان را به كذبسرايي عليه كنفرانس لندن واداشته است. ثانيا: نيروهاي بدر نيرويي عراقي است كه بدون نياز به كسب مجوز از كسي در هر نقطه اي از عراق كه بخواهد مي تواند فعاليت هم اكنون كند نيز اين نيرو كه بزرگ ترين ميليشيا در كل خاورميانه است در كردستان عراق و سرتاسر خاك اين كشور حضوري فعال دارد. _ در 4 مورد اينكه: به خصوص پس از پاسخ مثبت اخير مقامات آمريكايي كه پذيرفتند با يكي از دوستان عراقي خود كه نزديكي بيشتري با ايران دارد وارد گفت وگو شوند، به گونه اي كه اكنون (واشنگتن پس از يازده سپتامبر ) احساس مي كند آماده كردن يك گروه سياسي شيعي عراقي براي مشاركت در طرح جنگي اش، هرگز تاثيري بر طرح استراتژيك اين كشور مثل آنچه كه در افغانستان اتفاق افتاد، نخواهد گذاشت بايد بيان كرد اولا: سفر هيات عالي رتبه مجلس اعلا به واشنگتن به دعوت خود آمريكا و نه به درخواست آن صورت گرفت. ثانيا: همان گونه كه بارها نمايندگان و مسئولان مجلس اعلا اعلام داشته اند به هيچ وجه حاضر به شركت در پروژه آمريكا نيستند و خود داراي پروژه خاص خود هستند. _ در 5 مورد اين گفته: اگر از دستور كار آمريكا و دستاوردهايش از كنفرانس در لندن بگذريم كه همه به خوبي و به ميمنت تحقق يافت بايد اظهار داشت: اولا: با توجه به داده هاي ميداني و وقايع خارجي اين ادعا به هيچ وجه صحيح نيست و هر كس كه در جريان كار كنفرانس لندن بود به خوبي اين موضوع را درك كرد كه آمريكا به هيچ وجه به اهداف كامل خود دست بله نيافت شايد موفقيت كنفرانس في حد نفسه براي آمريكا مهم بود اما اين موضوع قبل از اينكه براي آمريكا موفقيتي باشد براي معارضه عراقي موفقيت بزرگي بود و همان گونه كه قبلا نيز بيان شد، اين بهانه كه چون در حال حاضر آمريكا شعار سرنگوني صدام را همچون معارضه كه 20 سال است آن را در راس كار خود قرار داده سر مي دهد لذا بايد معارضه از اين هدف ارزشي خود دست بردارد با هيچ منطقي سازگار ثانيا نيست: در تمامي جريانات امور كنفرانس، معارضه عراقي همواره منافع ملت عراق را در صدر اولويت هاي خود قرار داده و در هيچ جاي بيانيه سياسي يا پيش نويس مرحله انتقالي يا پيش نويس حكومت آينده عراق از پروژه آمريكا پشتيباني نشده است. در مجموع مي توان كنفرانس لندن را يكي از بزرگ ترين موفقيت هاي معارضه عراقي و به ويژه خط فكر اسلامگراي شيعي دانست كه درحد قابل قبولي توانست منافع تمامي اقشار ملت عراق را در نظر بگيرد. بي ترديد پروژه اي با اين حجم خالي از عيب نيست، لذا اين ادعا به معناي بي نقصي اين پروژه نيست و گروه هايي كه به هر دليلي در اين كنفرانس شركت نكرده اند، ديدگاه آنها مورد احترام بوده و اميد است در فعاليت هاي مشترك آينده معارضه عراقي مشاركت عمده اي داشته باشند.