Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811015-59467S2

Date of Document: 2003-01-05

بررسي ليگ هاي اروپا ليگ _ايتاليا 23 بولونيا آران آنها ظرف 16 سال 6 اسكودتو به چنگ آورده بودند و از آن مهم تر اينكه 4 عنوان آخري تنها ظرف 6 سال نصيبشان شده بود. علاوه بر اينها بولونيا در قهرماني ايتاليا در جام جهاني هم 1938 نقش داشت و دو ستاره بزرگ تيم ميكه له آندرئولو هافبك مياني و آمادئوبياواتي بال راست جزو ملي پوشان اصلي ايتاليا بودند. اما آفتاب بولونيا كم كم غروب كرد. تا مدت ها بعد سرخابي ها همچنان سوداي قهرماني مجدد را در سر مي پروراندند و گرچه همواره در جمع شش تيم بالاي جدول قرار داشتند اما انتظار براي هفتمين اسكودتو بسيار طولاني شد. پس از جنگ دوم جهاني نام استاديوم بولونيا به كوموناله تغيير يافت كه هنوز هم عده اي آن را با اين نام مي شناسند. تنها افتخار قابل ملاحظه روسوبلوي ميانه جدولي در دهه هاي چهل و پنجاه آقاي گلي پياواتلي در فصل ( _ 56 ) 55 با 29 گل با بود آغاز دهه شصت طلسم شكسته شد و مردان بولونيا سومين قهرماني در ميتروكاپ را كه سلف جام يوفا و يا جام برندگان جام اروپا محسوب مي شد، جشن گرفتند. هفتمين قهرماني در راه بود اما مشكلات زيادي بر سر راه قرار در داشت فصل 64 _ 1963 قرمز و آبي ها تحت هدايت فولويو برنارديني توانستند اينتر را كه امتيازات برابري با آنها داشت در فينال ليگ شكست دهند. پيش از اين بازي بولونيا دشواري هاي زيادي را براي رسيدن به صدر جدول متحمل شده بود چرا كه اتهام استفاده از مواد مخدر توسط چند تن از بازيكنان تيم مطابق قوانين آن روزگار باعث كاسته شدن 3 امتياز از مجموع امتيازات بولونيا شد. در دادخواهي اين اتهام رفع شد و بازگرداندن آن 3 امتياز بولونيا را در مكان نخست و در كنار اينتر قرار داد، كه در يك بازي سرنوشت ساز در شهر رم دو تيم براي تعيين قهرماني به مصاف هم رفتند. ستاره هاي دهه شصت بولونيا مانند نگري، بولگارلي، نيلسن، هالر و باگلي هم قسم شدند كه هفتمين اسكودتو را به روح رئيس سابق باشگاه رلناتو دال آرا كه چند ماه پيش تر فوت كرده بود، تقديم كنند. بولونيا با گل هاي فوگلي و نيلسن بر اينتر پيروز شد و بعدها در سال 1983 استاديوم كاموناله به ياد رئيس درگذشته استاديو دال آرا نام گرفت. بولونيا در سال 1964 براي اولين و آخرين بار به جام قهرماني باشگاه هاي اروپا راه يافت و در همان دور نخست در مقابل خوش شانسي اندرلخت بلژيك كم در آورد همان فصل بولونيا تا آستانه تكرار قهرماني فصل گذشته و به چنگ آوردن هشتمين اسكودتو رفت ولي اين آرزو برآورده نشد و باعث شد روسوبلو تا به امروز همچنان به هشتمين اسكودتو چشم بدوزد. در فصل بولونيا 6766 توانست با حذف لين نروژ ديناموزاگراب ووژوديناي يوگسلاوي سابق به نيمه نهايي cup Fairs _ كه پيش از جام يوفا برگزار _مي شد پاي گذارد كه در آنجا مغلوب اف _ كا _ بلگراد شد. براي كسب دومين قهرماني دهه شصت و نخستين قهرماني جام حذفي روسوبلو تا فصل 70 _ 69 صبر كردند و اين عنوان در فصل 74 _ 73 با پيروزي بر پالرمو تكرار طي شد اين سال ها آنها بيشتر مواقع يكي از نمايندگان ايتاليا در جام يوفا _ كه از سال 1970 آغاز شد _ و جام برندگان جام اروپا بودند اما ديگر به مراحل بالا راه نيافتند. تا پايان دهه هفتاد بولونيا رفته رفته به يك تيم ميانه جدولي تبديل شد و با آغاز دهه هشتاد سياه ترين دوران تاريخ باشگاه فرا رسيد. در فصل 82 _ 81 سرخابي ها براي نخستين بار به سري ب سقوط كردند و تراژدي وقتي كامل شد كه يك سال پس از اين سقوط آنها خود را در سري س _ 3 ديدند. در اولين گام براي احياي نام بولونياي قدرتمند، تيم خود را تا سري ب بالا كشيد و چند فصلي را همانجا ماند تا اينكه در فصل 88 _ 87 بولونيا دوباره خود را در سري آ ديد هرچند حالا در مقايسه با دهه هاي گذشته بسيار ضعيف تر به نظر مي رسيد. كسب جايگاه هشتم در دومين فصل بازگشت به سري آ روسوبلو را روانه جام يوفا كرد تا دوباره خاطرات خوش گذشته زنده شود. در همان حال كه مردان قرمز و آبي پوش بولونيا تا يك چهارم نهايي جام يوفاي 91 _ 90 صعود كرده بودند، اوضاع تيمشان در سري آ اصلا خوب نبود. سرانجام وقتي شكست از اسپورتينگ ليسبون آنها را از روياي اروپايي شان به در آورد خود را در سري ب ديدند. مثل سقوط ابتداي دهه هشتاد سقوط آغاز دهه نود هم از نوع آزادش بود و در سال 93 بولونيا مستقيما تا سري س _ 3 پايين رفت. بعد دوباره به همان شكل صعود كرد و فصل 97 _ خود 96 را در جمع بزرگان سري آ ديد اما اين بار مستحكم و مطمئن بولونيا از خواب بيدار شده بود. در همان فصل 97 _ 96 بولونيا در پله هفتم سري آ ايستاد كه بهترين مقام از سال 1981 بود. هديه اين پيشرفت جواز حضور در جام يوفا بود كه البته مسير آن از رقابت هاي انتخابي اينترتوتو مي گذشت. از فصل 2001 _ 2000 با آمدن فرانچسكو گويدولين بولونيا به يك تيم باثبات در نيمه بالايي جدول تبديل شده كه هرازچند گاهي سر از جايگاه رفيع المپين هاي كالچو درمي آورد. اسطوره ها جوزپه سينيوري: جوزپه سينيوري يكي از آن اسطوره هايي است كه مدال هاي چنداني در ويترين افتخاراتش ندارد، اما شخصيت و اعجاز او در زمين در كنار سيماي معصومانه اش سبب محبوبيت بسيار زيادش گشته. به په هفده ساله در آغاز راحت و آسايش خود در تيم جوانان اينتر را رها كرد و به يك تيم دسته چهارمي عزيمت كرد و از آنجا به عنوان يك پديده به پياچنتزا رفت. سپس توسط زدنيك زمان كه مربي وقت فوجيا بود از نو كشف شد. زمان او را از قالب يك بال چپ درآورد و در خط حمله به كار گرفت و از اين لحظه بود كه به په جوان به يك قهرمان بدل شد. سينيوري در فوتبال ايتاليا همواره به عنوان حامي و ياور تيم هاي كوچك شناخته شده است. در وصف سينيوري همين بس كه آريگوساكي در سال 91 او را از فوجياي دسته دومي به تيم ملي دعوت كرد.