Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811013-59421S4

Date of Document: 2003-01-03

سرباز خبرنگار با نزديكتر شدن خطر وقوع جنگ، ارتش و رسانه ها سعي دارند خصومت هاي كهنه را كنار بگذارند و ببينند چگونه مي توانند با هم كنار بيايند. گاري كك، سرهنگ ارتش در آغاز دوره اي آموزشي كه وزارت دفاع آمريكا براي خبرنگاران رسانه ها ترتيب داده بود، گفت: ما مي خواهيم بين خطرات عملياتي و لزوم دسترسي به مردان و زنان بزرگ نيروهاي مسلح خود توازني ايجاد كنيم. اگر جنگ آغاز شود و وزارت دفاع تصميم بگيرد، دست و پاي رسانه ها را با حضور سربازان ببندد، ارتش و رسانه ها بايد چند مسئله را حل و فصل كنند. يكي از اين مسائل اين است كه آيا خبرنگاران بايد براي همراه شدن با سربازان در خط اول يونيفورم بپوشند و خود را استتار؟ كنند طي جنگ جهاني دوم، ارتش و رسانه ها به يكديگر اعتماد داشتند و خبرنگاراني مثل ارني پايل وقتي با سربازان آمريكايي به جايي مي رفت يونيفورم آنها را اما مي پوشيد اين اعتماد در جنگ ويتنام، پس از آنكه رسانه ها سياست هاي دولت را در آن نبرد زير سوال بردند، از بين رفت. با آگاهي از اين مطلب كه كنترل شديد بر رسانه ها طي جنگ 1991 خليج فارس باعث شده است كه گزارش مستقلي در مورد آن جنگ موجود نباشد، مقامات پنتاگون در اين كنفرانس خطاب به رسانه ها اعلام كردند كه وزارت دفاع قصد دارد راهي براي پوشش خبري در محل كه از زمان جنگ ويتنام امكان آن وجود نداشته است، بيابند. اما چگونگي ايجاد چنين امكاني بدون به خطر انداختن امنيت ملي و زندگي نيروهاي عملياتي همچنان مسئله اي حل ناشده باقي مانده است. كليف گيلمور، سخنگوي پنتاگون گفت: حفظ اسرار همچنان نگراني اصلي ماست. بخشي از برنامه ها براي حفظ امنيت، حل كردن رسانه ها در فرهنگ نظامي است; بدين صورت كه خبرنگاران تبديل به عضوي از خانواده واحدي شوند كه اخبار مربوط به آنها را پوشش مي دهند و بنابراين نسبت به اخباري كه مي نويسند حساس تر عمل خواهند كرد. يكي از مقامات پنتاگون مي گويد: در مورد خانواده تان چطور گزارش؟ مي نويسيد دوست داريد مردم در مورد خانواده تان چه چيزهايي را؟ بدانند با اين همه خبرنگاران رسانه هاي چاپي و الكترونيك هنوز از شيوه اي كه در جنگ قبلي خليج فارس با آنها برخورد كردند، ناراحت هستند. در آن زمان تعداد زيادي از خبرنگاران را با اتوبوس به اين طرف و آن طرف مي بردند و فقط چيزهايي را به آنها نشان مي دادند كه دوست داشتند در مورد آنها گزارش شود. نگراني رسانه ها اين است كه با توجه به اختلاف عقيده آنان با ارتش در مورد امنيت ملي، ممكن است پنتاگون به بهانه حفظ امنيت ملي از پخش اخباري كه ممكن است به لحاظ سياسي باعث شرمساري آمريكا شود، ممانعت كند. در اين راستا، اعضاي رسانه ها موردي را در جنگ افغانستان در سال گذشته مطرح مي كنند كه وزارت دفاع اجازه نداد خبرنگاران با سربازاني كه در آن جنگ درگير بودند، مصاحبه كنند. ديويد لمپ، سرهنگ نيروي هوايي آمريكا و عضو روابط عمومي پنتاگون مي گويد: اين كار اشتباه بود. ما نمي خواهيم كه چنين مواردي تكرار با شود اين همه سرهنگ لمپ و ديگر مقامات حاضر در برنامه آموزش رسانه ها نتوانستند تضميني ارائه دهند كه ديگر چنين مواردي روي نخواهد داد. از سوي ديگر نمايندگان رسانه ها نيز نتوانستند تضمين كنند كه نام و تصوير سربازاني كه احتمالا كشته خواهند شد، پيش از مطلع كردن خانواده هايشان توسط وزارت دفاع پخش نگردد. عكسبرداري و فيلمبرداري از اجساد و مجروحان ارتش آمريكا همچنين موضوعي بحث انگيز است. ارتش معتقد است كه فيلمبرداري و عكسبرداري از اجساد و مجروحان به خانواده آنها لطمه مي زند. از طرف ديگر، رسانه ها معتقدند كه محدوديت پوشش تصويري اجساد مجروحان واقعيت را از تاريخ جنگ حذف مي كند. هال مور، ژنرال بازنشسته و يكي از مولفان كتاب ما زماني سرباز بوديم... و جوان كه در جنگ ويتنام به خبرنگاري به نام جو گالووي اجازه داده بود از سربازانش خبر تهيه كند، در كنفرانس شركت كرد و راه حلي براي اين مشكلات ارائه داد; راه حلي كه خود در جنگ ويتنام به كار برده بود. مور گفت: به رسانه ها اجازه دهيد اخبار نبرد را پوشش دهند. والدين مردان و زناني كه در جنگ هستند، دوست دارند بدانند پسران و دخترانشان چگونه مي جنگند. قوانين مور براي رسانه ها بسيار ساده بود: در مورد طرح هاي ارتش چيزي در نگوييد عمليات دخالت نكنيد و حقيقت را همان طور كه مي بينيد گزارش كنيد.