Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811013-59417S3

Date of Document: 2003-01-03

زرياب خويي در قلمرو شاهنامه پژوهي رسانه هاي آمريكا كتاب ماه ادبيات و فلسفه به شماره 62 رسيد. گفت وگوي آغازين شماره اخير با حسن نكوروح است. اين گفت وگو در مورد آثار توماس مان و زبان و فكر او است و نكوروح در آن از انديشه مان و تاثيراتي كه از ديگر متفكران آلماني پذيرفته است مي پردازد. گفت وگوي بعدي نيز ترجمه اي از مصاحبه ريچارد پورچين با بورخس است كه در سال 1976 انجام شده است. اين گفت وگو به صورت كامل توسط كاوه ميرعباسي ترجمه شده و نشرني آن را منتشر خواهد كرد. محمد ضيمران در نشست همايش بررسي وضعيت نقد ادبي به نقد هرمنوتيكي پرداخته او است در ابتداي سخنراني اش به نكته جالبي اشاره به كرده نظر ضيمران هرمس برخلاف آنچه تاكنون پنداشته مي شده، همواره پيام آور اخبار خوش و مسرت بخش نبوده است و بنابه روايات اساطيري در پاره اي موارد روح آدمي را به ژرفاي هادس مي برده و او را با مردگان محشور مي كرده يكي است از مخاطبان در پايان مصاحبه به ضيمران تذكر مي دهد كه عنوان سخنراني او متناقض با متن مفيد آن بوده و ضيمران برخلاف تصور مخاطبان به دريدا نپرداخته است. نوشتن نقد و بررسي ترجمه اي از مقاله ايلين رمانلي است و مكتب لاكان و روانشناسي ساختارگرا در نقد ادبي نيز عنوان مقاله اي است از جواد يكي اسحاقيان از مقالات جالب اين شماره به قلم سجاد آيدنلو نگاشته شده است. اين مقاله كه زرياب خويي در قلمرو شاهنامه پژوهي نام دارد و به نقش زرياب در حوزه پژوهش هاي مربوط به شاهنامه مي پردازد و از تلاش هاي بي دريغ و پرثمر يكي از بزرگ ترين پژوهندگان ادبي سرزمين ما پرده برمي دارد. زيستن براي گفتن هم مقاله اي است از گابريل گارسيا ماركز كه در اين شماره به ترجمه حميرا كاشاني درج شده است. اين شماره كتاب ماه پرونده ويژه اي هم دارد كه به صالح حسيني اختصاص دارد. حسيني كه فارغ التحصيل دانشگاه جورج واشنگتن آمريكاست مدت هاست كه به تدريس در دانشگاه اهواز مشغول است. ميزگرد اين شماره به بررسي كتاب رمز كل نورتروپ فراي اختصاص دارد. ابتدا متن سخنراني كوتاه حسيني درج شده است و پس از آن كامران فاني به اظهارنظر درباره ترجمه حسيني پرداخته و حسيني هم به پاسخ پرسش هاي حضار پرداخته است. مشيت علايي در جلسه نقد و بررسي كتاب تخيل فرهيخته فراي را معرفي كرده و پس از آن هم به ترجمه حسيني از رمز كل پرداخته است. او ترجمه حسيني را بسيار پاكيزه و خواندني دانسته و اذعان كرده است كه اين كتاب يقينا سپاس و تحسين كتابخوان هاي ما را به همراه خواهد داشت. با رنگ آبي به سوي فانوس دريايي هم حاصل بررسي كتابي از ويرجينيا وولف است كه آن را هم صالح حسيني ترجمه كرده است. مصاحبه هاي جامعه نو يازدهمين شماره ماهنامه جامعه نو (دي ماه ) 1381 اخيرا منتشر شده است. از جمله مطالب اين شماره مصاحبه مفصلي است كه جامعه نو با احمد قابل انجام داده است با اين عنوان كه با دين به دموكراسي؟ مي رسيم گفت وگو با اين پرسش آغاز مي شود كه آيا در دين مدل حكومتي خاصي پيش بيني شده؟ است يا اينكه مدل حكومتي يك مسئله عرفي است و تابع مصلحت هاي زمان و مكان. نظر قابل اين است كه دين صرفا كلياتي نظري در باب حكومت ارائه كرده و نسبت به شكل حكومت اظهارنظري نكرده است. قابل، مشورت را يكي از اصول كلي مورد اشاره حكومت مي داند. پس از پرسش و پاسخي درباره اينكه چه طور بايد به اين مسئله پرداخت كه مسلمانان در هر دوره اي از تاريخ يك مدل حكومتي را ديني فرض مي كردند و براي آن تاييد مي آوردند، پرسش كنند به اين مي رسد كه به هر حال... ما در سنت حكومت داريم، يعني حكومت حضرت علي در كوفه و حكومت پيامبر در مدينه.. وقتي، در سنت چنين الگوهايي داريم طبيعي است تصور شود اين الگو بايد به تمام جوامع اسلامي تسري داده شود. قابل با بحث درباره مسئله امامت و حكومت به اين اشاره مي كند كه 9 تن از حضرات ائمه شيعه هيچ گاه حكومت نكردند. قابل همچنين باز بر مسئله مشورت تاكيد مي كند و به معناي سخنان امام علي مي پردازد كه وقتي براي حكومت بعد از خليفه سوم به نزد او آمدند طبق نقل به مردم گفته است كه دعوني و التمسو غيري... اين بحث در ادامه به مسائلي درباره قانون اساسي ايران و... عنوان مي انجامد مطلب قابل توجه ديگر خاطرات منتشر نشده صفر قهرمانيان است كه بخش اول آن در اين شماره چاپ شد. اين مطلب كه درقالب مصاحبه اي است كه جلال صمصامي فرد و محمد توكل با صفر قهرمانيان در سال 1371 انجام داده اند. مصاحبه بعدي گفت وگوي پروين بختياري نژاد با طاهره طالقاني است. موضوع اين مصاحبه سال هاي زندان سيدمحمود طالقاني است. در اين شماره همچنين بخش دوم مقاله روحانيت ديروز و امروز كه قسمت اول آن در شماره 9 اين نشريه چاپ شده بود آمده است. اين قسمت كه حوزه علميه بعد از انقلاب نام دارد، به بحث درباره دو دوره مديريت در حوزه علميه بعد از انقلاب اختصاص دارد، دوره اي كه نويسنده، رضا محمدي، آن را مديريت انتقالي مي خواند و از بعد از پيروزي انقلاب تا حدود اوايل دهه 1370 ادامه مي يابد و دوره ديگر كه مديريت دوره تمركز خوانده مي شود كه از دهه 1370 به بعد شكل گرفته است.