Hamshahri corpus document

DOC ID : H-811011-59392S1

Date of Document: 2003-01-01

تدارك براي محور دوم غلامرضا رضايي نصير اگر امپرياليست هاي مرتجع گمان مي كنند كه مي توانند با زور خلق كره را به زانو درآورند، جدا در اشتباه هستند. اين سخنان را خبرگزاري دولتي كره شمالي KCNA به نقل از سرمقاله روزنامه رسمي رودونگ سين مون در رابطه با بحران جاري بر سر از سرگيري فعاليت راكتور هسته اي يونگ بيون بين ايالات متحده و كره شمالي نقل كرده است. واقعيت اين است كه كره شمالي در اين رويارويي از ابزارهاي تهديدآميز فراواني برخوردار است كه ايالات متحده و متحدش كره جنوبي را به هراس مي افكند. كيم تائه وو، كارشناس كنترل تسليحاتي در موسسه تحليل هاي دفاعي كره وابسته به ارتش كره جنوبي مي گويد: اين بازي مي تواند اشكال متفاوتي به خود آنها بگيرد [كره شمالي ] مي توانند تهديد از سرگيري آزمايش هاي موشكي را مطرح كنند و سپس تهديدات خود را عملي سازند. يا اينكه نيروهاي نظامي خود را بيشتر به حال آماده باش درآورند. سوال اينجاست كه آيا ايالات متحده مي تواند در مقابل تهديدي آنقدر بزرگ را به كار گيرد كه بازي را خاتمه ؟ دهد اگر چنين نباشد كره شمالي مي تواند اين بازي را به درازا در بكشاند آن صورت هر امكاني وجود دارد. بر اساس اطلاعات نظامي كره جنوبي و ايالات متحده در حال حاضر حدود 600 تا 750 موشك مجهز به سلاح هاي هسته اي و متعارف كه قادرند خاك كره جنوبي و ژاپن را هدف قرار دهند، اكنون در استحكامات داخلي كره شمالي يا بر روي موشك اندازهاي متحرك كه رديابي آنان دشوار است، آماده شليك موشك اندازهايي هستند كه قادرند پايتخت كره جنوبي را زيرباران موشك هاي متعارف و همچنين شيميايي و ميكروبي خود قرار دهند در نزديكي منطقه غيرنظامي كه از زمان پايان جنگ كره دو نيمه اين كشور را از يكديگر جدا ساخته، مستقر شده اند. طبق برآورد نيروهاي آمريكايي و كره جنوبي حدود 3700 تانك در كره شمالي وجود دارد. در حدود 700 جت جنگنده قديمي اما كارآمد متعلق به دوره دهه 1960 شوروي مي توانند به راحتي سئول را بمباران كنند. و نيروي دريايي كوچك اما جنگنده كره شمالي در آبهاي مورد مناقشه غرب شبه جزيره كره، در حال گشت زني هستند. كره شمالي به طور تقريبي يك ميليون سرباز ثابت اونيفورم پوش دارد - از اين نظر صاحب سومين ارتش بزرگ آماده در جهان است. نيروهاي ذخيره اين كشور 22 ميليون نفري بنا به منابع اطلاعاتي كره جنوبي به بيش از 8 ميليون نفر بالغ مي شود. آخر سر اينكه، كره شمالي در نقاط پراكنده سراسر كشور، پروژه اي را دنبال مي كند كه جهان خارج از آن اطلاع اندكي دارد، هر چند اطلاعات موجود آنقدر هست كه هراس در دل همسايگان اين كشور بيافكند: ساخت تاسيساتي كه قادر است اورانيوم را براي مصارف تسليحات هسته اي غني كند. افشاي اين پروژه در ماه اكتبر دولت بوش را واداشت تا ارسال سوخت به كره شمالي را در واكنش به فعال كردن راكتوري هسته اي متوقف زماني سازد كه كره شمالي اعلام كرد بازرسان سازمان ملل را از كشور خود اخراج كرده و كارخانه اي را كه قادر است پلوتونيوم مورد نياز سلاح هاي هسته اي را استخراج كند، بازگشايي خواهد كرد، رويارويي بين دو كشور وارد مرحله تازه اي شد. راكتور هسته اي يونگ بيون از زمان امضاي توافق سال 1994 بين كره شمالي و دولت كلينتون رئيس جمهور سابق آمريكا، تعطيل شده بود. پيونگ يانگ مي تواند سربازان و تداركات نظامي خود را به نزديكي منطقه غيرنظامي بين دو كشور انتقال دهد، يا دست به مانورهاي دريايي بزند. مي تواند تهديد كند كه آزمايش هاي موشكي خود را از حالت تعليق كه از سال 1999 برقرار بوده خارج سازد يا صرفا آن طور كه ماهواره هاي جاسوسي آمريكا بتوانند خوب ببينند وانمود كند كه در تدارك آزمايش هاي موشكي است. اين مي تواند نگراني را در سئول، توكيو و واشنگتن دامن زند و فشار بر دولت بوش را براي پذيرش مذاكره با كره شمالي افزايش كيم دهد سونگ هان كارشناس موسسه پژوهشي امور خارجه و امنيت ملي وابسته به دولت سئول مي گويد: كره شمالي برنامه خود را با نيت فشار بر ايالات متحده براي كشاندن آن به پاي ميز مذاكره آغاز كرد. اما آمريكا پاسخ نداد و اكنون كره شمالي اقدامات خود را تشديد مي كند. وي مي افزايد: اگر كارت سلاح هاي هسته اي هم در برخورد با ايالات متحده موفق نشود، در آن صورت ممكن است كره شمالي به حوزه هاي ديگر، نظير ورود غيرمجاز به آبهاي مورد ادعاي كره جنوبي يا آزمايش موشكي روي بياورد; به اين اميد كه آمريكا تن به گفت وگو دهد. درواقع در ادامه سرمقاله اي كه در آغاز مقاله به آن اشاره شد، كره شمالي تمايل خود را براي حل و فصل مسالمت آميز اين بحران نشان داده است. از سوي ديگر ايالات متحده نيز كه در حال حاضر سرش گرم عراق است، اعلام كرده كه خواستار راه حلي مسالمت آميز براي بحران مربوط به آخرين سنگر جنگ سرد در جهان است، اما به هيچ وجه با تهديد و زور حاضر به مذاكره نخواهد شد. در حال حاضر تنش حول محور مجتمع هسته اي يونگ بيون متمركز شده است كه در فاصله 55 مايلي پيونگ يانگ، پايتخت كره شمالي واقع شده است. به گفته شين سونگ تائك، كارشناس سلاح هاي هسته اي موسسه تحليل هاي دفاعي كره، حداقل به يك و يا شايد دو ماه وقت نياز است كه اين راكتور 5 مگاواتي بتواند فعاليت خود را از سر گيرد. دو راكتور بزرگتر كره شمالي - يك راكتور 200 مگاواتي و يك نيروگاه 50 مگاواتي - در سال در 1994 مراحل اوليه ساخت رها شدند و به اين زودي ها قابل استفاده نيستند. وقتي راكتور موجود بار ديگر فعال شود، مي توان ميله هاي سوختي را در آن جاي داد و آنها را رها كرد تا به مدت 3 ماه بسوزند. در آن زمان آنها حاوي پلوتونيوم خواهند بود. پس از خارج كردن و قرار دادن آنها در يك حوضچه خنك كننده - معمولا يك استخر بزرگ - مي توان ميله هاي سوختي مصرف شده را به كارخانه پردازش منتقل كرد و پلوتونيومي كه قابليت تبديل شدن به سلاح هسته اي را دارد، از آنها استخراج كرد. در حال حاضر آنقدر ميله هاي سوختي مصرف شده در حوضچه وجود دارد كه براي ساخت سه الي شش بمب اتمي كافي است. در سال 1994 دولت كلينتون سعي كرد در توافقنامه خود با كره شمالي ماده اي را بگنجاند كه خواستار انتقال اين زاغه به يك كشور ثالث مي شد. اما كره شمالي نپذيرفت و دولت كلينتون با اعتقاد به اينكه اين توافقنامه بهترين شانس براي متوقف ساختن گسترش سلاح هاي هسته اي است، سرانجام آن را امضا كرد. به گفته شين، استخراج پلوتونيوم از ميله هاي سوختي مصرف شده فرايندي پيچيده است كه چندين ماه طول مي كشد. در داخل كارخانه هاي بازپردازش - كه شامل مجموعه اي از ساختمان هاي بزرگ به هم پيوسته است - ميله ها را به شكل قطعات كوچكتر درآورده و سپس با استفاده از مواد شيميايي آنها را خرد مي كنند. اينكه اين فرايند چه قدر طول مي كشد بستگي به شرايط كارخانه هاي بازپردازش دارد و اصلا مشخص نيست. وقتي مجتمع يونگ بيون در سال 1994 تعطيل شد تاسيسات آن نيمه كاره بود اما همان زمان هم فعال بود. كره شمالي به آژانس بين المللي اتمي گفت كه با موفقيت مقدار اندكي پلوتونيوم را استخراج كرده است، هر چند مقدار آن بسيار كمتر از كميت مورد نياز براي ساخت يك بمب بود. در تحقيقي كه آژانس بين المللي اتمي انجام داد، مداركي يافت شد كه نشان مي داد كره شمالي مقدار بسيار بيشتري پلوتونيوم استخراج كرده است. اما قبل از اينكه بازرسان بتوانند كميت دقيق آن را تعيين كنند، كره شمالي دسترسي آنان را محدود ساخت. سيا تخمين مي زند كه كره شمالي پيش از تعطيل شدن مجتمع، پلوتونيوم كافي براي ساخت يك يا دو بمب اتمي استخراج كرده است. به گفته مقامات اطلاعاتي آمريكا، كره شمالي از پلوتونيوم استخراج شده براي ساخت كلاهك هاي هسته اي كه در حال حاضر در مجتمع يونگ بيون انبار شده اند، استفاده كرده است. شين مي گويد، به محض آنكه كره شمالي پلوتونيوم كافي براي تسليحات جديد خود استخراج كند، مي تواند در عرض دو تا سه ماه كلاهك هاي هسته اي بسازد. طبق برآوردهاي كيم تائه وو كره شمالي تاكنون بيش از 130 آزمايش موفق در زمينه مواد انفجاري پر قدرت انجام داده است كه مي توانند با تبديل شدن به بمب باعث انفجار پلوتونيوم شوند. هر مرحله از اقدامات دنباله دار كره شمالي براي فعال كردن دوباره راكتور دربر گيرنده فرصتي است براي تشديد نگراني هاي همسايگان اين كشور و ايالات متحده، هان سونگ جو، وزير خارجه كره جنوبي در آستانه آخرين تهديدات هسته اي كره شمالي در هشت سال پيش گفت: با هر احتمالي اوضاع به جاي آنكه بهتر شود، بدتر خواهد شد. وي افزود: احتمالا تا زماني كه براي همه روشن نشود كه ديگر امكان يك نمايش قدرت از سوي كره شمالي وجود ندارد، مذاكره اي در كار نخواهد بود. برخي از كارشناسان امور دفاعي معتقدند كه كره شمالي صرفا از مجتمع راكتور هسته اي خود به مثابه اهرمي ديپلماتيك استفاده نمي كند، بلكه واقعا مي خواهد سلاح هاي هسته اي پلوتونيومي بسازد تا امكان هرگونه حمله اي از سوي ايالات متحده را منتفي سازد. سئونگ وون چئون، كارشناس كنترل تسليحاتي موسسه اتحاد ملي كره مي گويد: سلسله رويدادهاي هفته گذشته نشان مي دهد كه آنها واقعا مي خواهند پا را از خط قرمز فراتر نهند، البته به شرطي كه مچ آنها گرفته نشود. آنها تا جايي كه بتوانند، پيش خواهند رفت. ايالات متحده و متحدانش چيز زيادي درباره حوادثي كه در عمل غني سازي اورانيوم مي گذرد، نمي دانند و حتي در مورد محل دقيق آن مطمئن نيستند. غني سازي اورانيوم نيازمند مصرف مقدار بسيار زيادي انرژي است. به گفته يك مقام اطلاعات نظامي آمريكا، كره شمالي ظاهرا بخش بزرگي از ساختارهاي زيربنايي برنامه هسته اي خود، از جمله ژنراتورهاي برقي را زير خاك ساخته است تا يافتن آنها از طريق انتشار انرژي دشوار گردد. ايالات متحده اعتقاد دارد كه پروژه هسته اي كره شمالي حداقل تا پايان سال 2004 قادر به ساخت بمب اتمي نخواهد بود. آنطور كه كارشناسان دفاعي كره جنوبي و آمريكا مي گويند، ارتش كره شمالي تاكيد فراواني بر كسب توانايي هاي شيميايي و ميكروبي، از جمله گاز سارين، سياه زخم و آبله داشته است. كره شمالي هر سال آزمايش هاي گسترده اي در زمينه هاي سلاح هاي شيميايي در استان پيونگ نام در شمال غربي كشور انجام مي دهد. تكنولوژي بالستيك، به ويژه، موشك هاي پيونگ يانگ را تبديل به تهديدي جدي براي همسايگانش كرده است. بنابر اطلاعات كره جنوبي در حال حاضر كره جنوبي داراي 500 الي 600 موشك اسكاد است كه در سال هاي دهه 1980 توليد شده اند و مي توانند با فاصله اي 150 تا 300 مايلي به هدف اصابت كنند. در سال 1993 كره شمالي اولين موشك نودونگ خود را كه برد آن تا 900 مايل و بدين ترتيب مي توانست ژاپن را هم هدف قرار دهد، آزمايش كرد. مي رسيد