Hamshahri corpus document

DOC ID : H-810128-54804S8

Date of Document: 2002-04-17

يادداشت سياسي در حاشيه سفر جيانگ زمين به ايران اين جمله را درست ترجمه كنيد محمود صدري رئيس جمهوري چين كه طبق برنامه ازپيش تعيين شده قرار است فردا وارد تهران شود، جمله اي تقريبا اختصاصي دارد كه در سالهاي اخير دربيشتر ديدارهاي بين المللي خود از آن استفاده كرده است: چين در جست وجوي مشاركت استراتژيك با كشور شماست. اين جمله چهار سال پيش در ايران سوءتفاهمي ايجاد كرد كه مدتها روزنامه نگاران و فعالان سياسي برسر آن جدال كردند. در آن زمان جيانگ زمين گفته بود: چين خواستار مشاركت استراتژيك با روسيه و هند است. پس از اداي اين جمله، در ايران گفته شد و حتي به عنوان اول برخي روزنامه ها تبديل شد كه چين روسيه، و هند عليه آمريكا پيمان استراتژيك بستند. حتي يك استاد دانشگاه كه بعدها نماينده مجلس شد براساس همين خبر چنين تحليل كرد كه موازنه بين المللي در حال دگرگوني است. هنوز توزيع روزنامه هاي آن روز در ايران پايان نيافته بود كه وزارت خارجه چين با انتشار بيانيه اي اعلام كرد: روابط چين با روسيه و هند عليه هيچ كشوري نيست و كمتر از يك روز پس از چين، روسيه و هند همين موضع را اتخاذ كردند. جيانگ زمين چندي بعد، تعبير مشاركت استراتژيك را در ديدار با بيل كلينتون و مادلين آلبرايت به كار برد و... رئيس جمهور چين شايد در طول ديدارش از تهران از اين جمله يا جمله ها و عبارت هاي مشابه آن استفاده كند. بنابراين بايد دانست اين تعبير در سياست خارجي جمهوري خلق چين چه معنايي دارد و چرا رئيس جمهور اصلاح طلب چين اصرار دارد به همه رهبران جهان بگويد كشورش خواستار مشاركت استراتژيك با آنهاست. سياست خارجي چين بر يك اصل بنيادي استوار است و ساير مسائل خارجي به نوعي در حاشيه و تابع اين اصل قرار دارند. از سال 1949 كه در پي انقلاب سوسياليستي جمهوري خلق چين تشكيل شد، ملي گرايان چيني كه در حزب كومين تانگ متشكل شده بودند به جزيره تايوان گريختند و در آنجا دولتي خودخوانده به نام جمهوري چين تشكيل دادند و آن را دولت اصلي چين خواندند. از آن سال تاكنون جمهوري خلق چين، همه توش و توان خود را براي اعاده حاكميت بر تايوان به كار گرفته است. معيار روابط چين با ديگر كشورها، چگونگي نگاه آنها به تايوان از است اين يك اصل بنيادي كه بگذريم در سياست خارجي چيني ها هيچ خط قرمزي نمي توان يافت. واكنش رهبران چين به هر ايراد و انتقاد منطقه اي و بين المللي حتي اعتراض هاي حقوق بشري، واكنشي معمولي و رسمي است، اما وقتي پاي حاكميت تايوان به ميان آيد، آنان همه نيروي خود را در كمان جنگ و ديپلماسي جمع مي كنند و تير خشم را به سوي كشوري كه به اين اصل توجه نكرده است پرتاب مي كنند. چيني ها با توجه به اهميت خارق العاده اي كه براي تايوان قائلند هر كشوري را كه بتواند به نوعي در زمينه اعاده حاكميت برتايوان به آنان كمك كند همكار استراتژيك خطاب مي كنند و اين لفظ به هيچ وجه به معناي هم پيماني آنها عليه كشوري ديگر نيست. اظهارات جيانگ زمين در سفر دو روزه اش به تهران از اين قاعده مستثني نيست و ايران نمي تواند تعابير دوستانه وي را به معناي آمادگي اش براي همپيماني با ايران عليه كشوري ديگر - كه معمولا ايالات متحده است - تعبير كند. زيرا تهران و پكن هر دو مي دانند تاثير ايالات متحده بر تحولات تايوان بسيار بيش از تاثير ايران بر اين جزيره جنجالي است. واشنگتن و پكن، براي حل مسئله تايوان دست كم سه سند رسمي در 1972 1979 سال هاي و 1982 امضا كرده اند كه چيني ها آنها را با هيچ چيز عوض نمي كنند.