Hamshahri corpus document

DOC ID : H-810124-54744S3

Date of Document: 2002-04-13

آغاز و فرجام چاوز چاوز 47 ساله در انتخابات سال 1998 با ارائه برنامه اي توده گرا كه مبناي آن مخالفت با احزاب سياسي سنتي ونزوئلا بود به رياست جمهوري برگزيده چاوز شد معتقد بود تمام اين احزاب آكنده از فساد هستند. ترويج برنامه اصلاح قانون اساسي سبب شد تا وي در جولاي سال 2000 براي دوره اي شش ساله به رياست جمهوري برگزيده و از حق نامزدي براي دوره اي ديگر برخوردار شود. نخستين سال زمامداري چاوز در سال 1999 پرتلاطم بود 0و تا حدي به محبوبيت وي لطمه زد، اما نه به اندازه اي كه به انتخاب وي در سال بعد با راي گسترده خدشه وارد كند. در سال 1982 چاوز و ساير فرماندهان نظامي جنبش انقلابي بوليوار را بنيان گذاشتند كه اسم آن از مبارز راه آزادي آمريكاي جنوبي سيمون بوليوار اخذ شده اين بود جنبش 10 سال در خفا به فعاليت ادامه داد تا در سال 1992 كودتايي نافرجام را عليه رئيس جمهوري وقت كلمر لوس آندرس پرز اجرا كرد. پرز در خلال سالهاي 1974 تا 1979 و 1989 تا زمامدار 1993 ونزوئلا بود. چاوز تدريجا جذبه خود را بروز داد و خود را سرباز مردم و فردي انسان گرا خواند. وي كمونيسم و سرمايه داري را به عنوان فرمولهايي بيهوده رد مي كرد. چاوز زماني دچار شكست شخصي شد كه همپالكي هاي كودتاگرش وي را در مخمصه رها و وي را به پشت پا زدن به انقلاب بليواري متهم كردند. چاوز از اولين دوره مبارزه انتخاباتي اش در سال 1998 سيمايي ضدآمريكايي پيدا كرد ولي همزمان آمريكا بزرگترين مشتري ( نفت ) ونزوئلا بود. بااين حال در ماه اكتبر وي آمريكا را به كشتار كودكان و مردم بي گناه افغانستان در جنگ با تروريسم پس از حملات بيستم شهريور متهم كرد و با اين كار خشم جورج بوش را برانگيخت. روابط دوجانبه پس از ديدار چاوز با دشمنان بزرگ آمريكا معمر قذافي رهبر ليبي و صدام حسين رئيس جمهوري عراق تيره تر شد. چاوز به علاوه با فيدل كاسترو رئيس جمهوري كوبا ديدار كرد كه به وي علاقمند شد و وي را جانشين انقلاب كوبا قلمداد كرد. انتشار گزارشهايي مبني بر مراودات پنهاني چاوز با خطرناكترين گروه چريكي كلمبيا به نام نيروهاي مسلح انقلابي كلمبيا باعث شد تا روابط معمولا ظريف بين ونزوئلا و كلمبيا رو به وخامت بگذارد. در جبهه داخلي، چاوز بارها با رسانه ها و كليساي كاتوليك در افتاد و با تصويب 49 قانون كه اختيارات اجرايي اش را تا سرحد قانون اساسي افزايش مي داد، صاحبان صنعت و تجارت را با خود بيگانه كرد. آنان معتقد بودند اين قوانين اخلال گر و ناعادلانه هستند و در اعتراض به آن، با كمك بزرگترين اتحاديه كارگري كشور و برخي فرماندهان نظامي اعتراضهاي خياباني ضدچاوز به راه انداختند. در ماه فوريه، چندين فرمانده ارشد نظامي عليه چاوز شوريدند و در ماه مارس پس از آنكه چاوز هيات مديره شركت نفت دولتي را بركنار و اعضاي جديد آن را تعيين كرد، مناقشه كارگري عمده اي آغاز شد. مديران خشمگين اين شركت كه ستون فقرات اقتصاد ونزوئلا محسوب مي شود 16 فروردين اعتصابي را ساماندهي كردند كه سرانجام باعث سقوط چاوز شد. مخالفان سياسي چاوز وارد گود شدند و روز سه شنبه اعتصاب ملي 24 ساعته اعلام كردند كه تا چهارشنبه تمديد و سپس پنجشنبه به صورت نامحدود ادامه يافت و با تظاهرات خونين و سرپيچي آشكار ارتش به اوج خود رسيد. اين اعتصاب و تظاهرات روز پنجشنبه به خشونت گرائيد و 14 تن در آن كشته شدند. درپي اين حادثه ارتش عليه چاوز شوريد و وي را بركنار كرد. ساعتي بعد چاوز استعفاء كرد و تسليم ارتش شد.