Hamshahri corpus document

DOC ID : H-810123-54726S1

Date of Document: 2002-04-12

آغشته به گل در عزاي حسين (ع ) محرم در لرستان داوود پنهاني هيرو، هيرو، هيرو چيزي مي آيد و مي زند به بغض صدا. هيرو، هيرو، هيرو، فغان بالا رفته، اوج مي گيرد، برمي گردد و مي كوبد به صورت ها هيرو، هيرو، هيرو مردان و زنان در هلهله درد تن به گل مي زنند. آقام هيرو، آقام هيرو، هيرو گل به دل مي نشيند و دل به گل. از پا تا سر، از سر تا پا. دست ها با حنجره ها هماهنگ مي شوند هنگامي كه بالا رفته بر سرها و سينه ها مي كوبد. كسي مي گويد، كسي مي خواند با حزن صدا: غلطان و خين اصغرم روله لاي، اصغر لاي. جمعيت پريشان با او مجموع مي شوند: ا مرغ بي بال و پرم روله لاي اصغر لاي و اين همه در حالي است كه تن به گل مي زنند مردمان. مردمان لرستان، عزادار كسي كه شاه اش مي خوانند به نوحه ها. امروز عاشورا و آنان به ياد مي آورند آن همنشين گل عزا. چونان پدران خود به سال هاي دور. هيرو هيرو هيرو عاشورا است، عاشورايي است. اين را تن هاي به گل نشسته مي گويد: هيرو، هيرو، هيرو. سوگواران به گل نشسته تن به آتش مي دهند تا خشك شوند. گريه هجوم آورده، راه بر صدا بسته مي ماند. ماتم است سهم آسمان تب كرده عاشورا كه به تساوي تقسيم همه مي شود. باساز چمر رنگ سياه و خاك اينجا گل اينگونه عزادار حسين مي شوند. رهسپار لرستان اگر شدي خود را به محرم اش برسان. آنجا بمان. اين رسم كهن آنجا به تو آموخته مي شود. اين را زماني مي فهمي كه گرفتار دهمين روز محرم شده روز باشي عاشورا. مردمان به كار گل مشغول با حوضچه هايي از پيش آمده، با آب و به خاك، غرقه، خويش را آماده عزا مي كنند. گل عزا نشانه آشكاري است بر تاثر بيش از اندازه شان نسبت به اين مصيبت. تاثري كه ابعاد ناراحتي و عمق آن را بر سروصورتشان مي پاشد. سوگواران حسين به صبح عاشورا در جماعتي بسيار. پيش از طلوع آفتاب خود به محل عزا رسانده تن به گل مي سايند. شفاعت مي طلبند. دعا مي خوانند چمر از سرتاپايشان مي بارد. عزاداران به اين گونه عزا عقيده خاصي دارند. شفاعت بيمار مي طلبند حتي از حسين فاطمه امام شهيدان به روز عاشورا در نينواي كربلا. آيين گل به گفته آنها كه در اين زمينه پژوهش كرده اند رسمي است بازمانده از ايرانيان باستان. گفته اند به سوگ سياوش ايرانيان تن به گل زده اند و اين يعني بدترين مصيبت. به هر رو اين رسم در لرستان هنوز پابرجاست در بدترين مصيبت كه عزاي حسين (ع ) است نزد شيعيان. آيين گل حرمت خاصي دارد. كساني از شب قبل دست به كار شده با تن هاي غسل كشيده گل عاشورا آماده مي كنند. به آب گلاب زده تا صبح در كنارش مي مانند. كساني دعا مي خوانند و ديگراني بر بالينش شمع روشن يكي مي كنند از كساني كه سال هاست در اين زمينه فعاليت مي كند ميرعباس نامي است ساله 45 كه 25 سال تاكنون گل عاشورا را به دست خويش پرورده. او ساكن معمولان است. كار خويش مي داند بي آن كه كسي بگويدش. براي سوگواران آتش مي افروزند تا خيسي گل به حرارت آتش خشك شود. عقيده نه زمستان مي شناسد و نه تابستان چه باران باشد و چه چه برف گرما باشد و تابستان. مراسم انجام مي شود تا ظهر عاشورا. سوگواران حسين بعد از خواندن نماز صبح عاشورا عزاداري به شيوه خويشتن را آغاز مي كنند. هيرو، هيرو، هيرو... نوا از دل هاي به اندوه برنشسته برمي خيزد شيعيان اين سوي زمين درد هزار ساله به گل مي زنند و گل به صورت، گل به سر، گل به تن. گل مي جوشد و بالا گل مي آيد نفير مي كشد، گل ناله مي كند، ناله تقسيم مي شود. عزا آغاز مي شود. عزا بردل مي نشيند. دل اندوه مي گيرد. اندوه به گلو مي زند. گلو بغض بغض مي كند ترك برمي دارد. گريه آغاز مي شود. گريه موج مي گيرد. گريه به صورت مي زند. صورت ماتم مي گيرد. ماتم صدا برمي دارد، صدا، فغان مي شود، فغان به اوج مي رود، به آسمان مي رسد. آسمان محرم عزا مي گيرد. عزاي حسين، حسين فاطمه، حسين شهيد، شهيد كربلا. هيرو هيرو هيرو جمعيت ناله سر داده اند. آغشته به گل...