Hamshahri corpus document

DOC ID : H-810121-54699S3

Date of Document: 2002-04-10

كرزاي و فرهنگ كلاشينكف در افغانستان روزي كه حامد كرزاي به همراه شش تن از مشاوران نزديكش در پايگاه هوايي بگرام از پلكان هواپيما پايين آمد تا قدرت را در كشور افغانستان بعد از 23 سال جنگ بدست بگيرد هوا بسيار سرد بود. برادر كوچكتر كرزاي مي گويد، وزراي جديد كشور و دفاع به استقبال ما آمدند، دو تاجيك از ائتلاف شمال كه با ديدن كرزاي و چند دستيار و مشاور پشتون او، متعجب و مظنون گفتند شدند:بقيه، محافظان شما كجا? هستند احمد ولي كرزاي مي گويد، برادرم جواب داد: شما محافظان من هستيد. شما وزير دفاع و شما وزير كشور ما هستيد. اگر نتوانم به شما اعتماد كنم، چطور مي توانيم اتحاد كشور را حفظ كنيم. ورود بدون شكوه و جلال كرزاي، رويداد پيروزمندانه اي نبود و در آن نشانه هايي از نگراني درباره آينده افغانستان وجود داشته و دارد كه اگر برطرف نشود، اشتباهات گذشته در اين كشور تكرار خواهد شد. ماموريت كرزاي، متحدن كردن يك كشور از هم پاشيده و ثبات بخشيدن به آن جامعه است جهاني دولت موقت كرزاي را جايگزيني مناسب براي رژيم طالبان مي داند اما اين نظر همه افغانها نيست. جنگ سالاران، قاچاقچيان مواد مخدر و چهره هاي قدرتمند قومي تمايلي به اطاعت از دولت مركزي كه نه پول دارد، نه ارتش، نه پليس و نه راهكاري براي اعمال قدرت و اقتدار، ندارند، دولتي كه با اين كمبودها قادر به مطيع كردن آنهايي كه خارج پايتخت هستند نيست. برادر كرزاي مي گويد: همين حالا هم نه پول داريم، نه ارتش، مشكل اصلي اين است. زماني كه نيروهاي نظامي تحت كنترل دولت مركزي وجود داشته باشد، نه دخالت خارجي موثر است و نه جنگ سالاران و دولت مي تواند همه كشور را كنترل كند. آموزش نخستين گروه 600 نفره از گارد ملي جديد هفته گذشته پايان يافت اما كارشناسان مي گويند، افغانستان تا يك سال آينده نمي تواند نيروي پليس و ارتش حرفه اي متشكل از اقوام مختلف و آموزش ديده اي داشته باشد كه از دولت كرزاي حمايت كند. اگر نيروهاي نظامي آمريكا عقبنشيني كنند، جنگ و درگيري بسياري از مناطق را فرا مي گيرد. پسر يكي از رهبران با نفوذ قومي در قندهار مي گويد: هيچ فرماندهي و رهبري وجود ندارد، هيچ مرجع مقتدري كه دستور صادر كند، نيست در حال حاضر به غير از آمريكاييها كسي در افغانستان حكومت نمي كند. در جنوب افغانستان، جايي كه قوم پشتون مستقر هستند، خطر بيشتر است. پشتون ها 40 درصد از جمعيت افغانستان را تشكيل مي دهند و بسياري از آنها فكر مي كنند بايد بيشترين سهم را در تقسيم قدرت در افغانستان و كابل داشته باشند. با اينكه كرزاي از قوم پشتون و اهل جنوب افغانستان است، بسياري در اين منطقه مي گويند او نرمش بسياري در برابر ديگر گروه ها در كشور نشان مي دهد، به ويژه در برابر ائتلاف شمال. فدامحمد 55 ساله از فرماندهان قومي در قندهار مي گويد: اگر كرزاي اقتدار كاملي داشت ما سلاح هاي خود را زمين مي گذاشتيم. اما وقتي او گروگان ائتلاف شمال است، چرا اين كار را بكنيم. يكي ديگر از رهبران پشتون در قندهار مي گويد، پيشنهاد جمع آوري 30 هزار سرباز پشتون براي همراهي كرزاي در ورود به پايتخت را داده است اما او اين پيشنهاد را رد كرده است اگر او به همراه 30 هزار نيرو وارد كابل مي شد اكنون قدرت داشت، وزير پشتون و هر چيز ديگري كه مي خواست داشت. احمدولي كرزاي با اين نظر مخالف است و مي گويد: اگر ما با 2000 نيرو وارد كابل مي شديم مي توانستيم افغانستان را كنترل? كنيم خير، بلكه يك جنگ داخلي ديگر داشتيم. تنها راه براي دستيابي به صلح استفاده از اعتماد و اتحاد است. اگر برادر من به وزرايش اعتماد نداشت، دولتي تشكيل نمي شد. تحليلگران مي گويند، نكته مهم در دست يافتن به ثبات در كشور، خلع سلاح گروه هاي شبه نظامي قومي در سراسر افغانستان است. اما به نظر مي رسدكه بسياري از آنها پيش از تشكيل نشست لويه جرگه اين كار را نكنند. اين مجمع دو ماه ديگر در نشست خود درباره دولت آينده تصميم مي گيرد. جنگ سالاران تصور مي كنند در صورت خلع سلاح خود و نيروهايشان پيش از اين نشست، قدرت چانه زني و نفوذخود را از دست مي دهند. تحليلگران سياسي مي گويند، افغان هاي معمولي نسبت به نتايج اين نشست و صلح آميز بودن آن مطمئن نيستند. يكي ديگر از رهبران قبائل پشتون در جنوب افغانستان مي گويد: وقتي ملاعمر رهبر طالبان به افغانستان آمد، مرد قدرتمندي شد ما نگران آن هستيم كه اين رويداد تكرار شود. كسي ظهور كند و با حمايت هاي ديگران قدرت بگيرد. به همين دليل ما بايد سلاحهايمان را حفظ كنيم. برخي رهبران گروه هاي شبه نظامي، از جمله فرماندار قندهار گل آقا شيرازي اين موضوع را رد مي كنند. رئيس پليس او مي گويد، نيروهايش بيش از 3 هزار قبضه سلاح و چندين موشك و خمپاره جمع آوري كرده اند، مردم حق حمل سلاح ندارند و هركس بايد براي اين كار مجوز داشته تحليلگران باشد مي گويند، سلاح ابزاري معمولي در خانه هاي افغان هاست و خطري كه امنيت را تهديد مي كند از سوي گروه هاي بزرگي است كه در برابر تسليم سرباز مي زنند. يك كارشناس مسائل افغانستان مي گويد، خلع سلاح در اين فرهنگ ممكن نيست. ما درباره گروه هاي قومي سخن مي گوييم كه خلع سلاح در واژگان آنها نيست. احمد ولي كرزاي مي گويد: ما سلاح هاي بزرگ را جمع آوري كرديم، اما گرفتن سلاح از تك تك افراد كاري غيرممكن است. هر خانواده اي حداقل يك كلاشينكف در خانه دارد. افغان ها هميشه در خانه هايشان سلاح دارند. اين بخشي از فرهنگ آنهاست. پيش از اين شمشير بوده است و اكنون كلاشينكف. واشنگتن پست