Hamshahri corpus document

DOC ID : H-810119-54657S5

Date of Document: 2002-04-08

نگاه امنيت غذايي بحث امنيت غذايي باتوجه به الگوي مصرف و رژيم غذايي مردم ايران و امكانات و ظرفيت هاي بالقوه و بالفعل موجود در بخش كشاورزي از جايگاه مهم و حائز اهميتي برخوردار است، ضمن آن كه امنيت غذايي رابطه مستقيمي با توليد محصولات زراعي و باغي دارد. باتوجه به روند توليد محصولات كشاورزي و رشد اين محصولات در دهه گذشته اميد فراواني به كسب موفقيت و تامين امنيت غذايي وجود دارد. درباره امنيت غذايي تعاريف گوناگوني ارائه شده ا ست. سازمان ملل متحد امنيت غذايي را عرضه مستمر كالاهاي اصلي غذايي در سطح جهان به منظور بهبود مداوم مصرف غذا و خنثي كردن اثرات نامطلوب نوسانات توليد و قيمت آن تعريف كرده است. سازمان خواربار و كشاورزي جهاني (FAO) امنيت غذايي را اطمينان مردم نسبت به دسترسي اقتصادي و فيزيكي به غذاهاي اصلي مورد نياز خود در تمام اوقات براساس مي داند اين تعريف و در مقايسه با تعريف سازمان ملل متحد، تحول چشمگيري در مباني نظري امنيت غذايي اتفاق افتاده، به گونه اي كه امنيت غذايي هنگامي واقعيت پيدا مي كند كه مصرف كنندگان توانايي خريد غذاي مورد نياز خود را داشته باشند (دسترسي اقتصادي ) و براي خريد ارتباط نزديك با شبكه توزيع غذا در محل زندگي آنها وجود داشته باشد (دسترسي فيزيكي ). كالاهاي غذايي اصلي در كشورهاي مختلف متفاوت است و عموما به غذاهايي اطلاق مي شود كه بيشتر نيازهاي مواد غذايي مردم (بيش از 80 درصد ) را تامين مي كند. البته بانك جهاني امنيت غذايي را اين گونه تعريف مي كند: دسترسي تمام مردم به غذاي كافي در تمام اوقات به منظور زندگي سالم و فعال. تعريف بانك جهاني به تدريج جاي خود را به عنوان تعريف مطلوب باز كرده براساس است اين تعريف مفاهيم اصلي (Concepts Core) در امنيت غذايي عبارت است از: غذاي foodكافي Adequate Accessدسترسي securityامنيت Timeزمان زندگي سالم و lifeفعال actave and Healthy نكته مهم اين تعريف كامل بودن آن در تمام سطوح بين المللي، كشور، خانواده و فرد است. باتوجه به تعاريف امنيت غذايي و نقش استراتژيك آن در توسعه و رفاه بشري، تامين حداقل نيازهاي غذايي افراد جامعه، هدفي مهم و اساسي است كه مسووليت تامين آن از وظايف اصلي دولت ها است. علي رغم تلاش هاي گسترده به عمل آمده و براساس آخرين آمارهاي جهاني كه در كنفرانس بين المللي تغذيه ارائه شده است، نشان مي دهد كه درحال حاضر بيش از يك ميليارد نفر ( درصد 20 جمعيت جهان ) به سوءتغذيه مزمن دچارند حدود 190 ميليون كودك زير 5 سال از سوءتغذيه و كمبود انرژي و پروتئين رنج مي برند و روزانه 40 هزار كودك كمتر از 5 سال در اثر بيماري و سوءتغذيه جان خود را از دست مي دهند. بنابر آمار ذكر شده بيش از 2 ميليارد نفر از جمعيت جهان به كمبود ريزمغزي ها دچارند. بنابراين ناامني غذايي چالشي عظيم بر سر راه رفاه بشري و توسعه يافتگي است و چنانچه به صورت ريشه اي و جدي چاره انديشي نشود بي شك، بشريت آينده مبهمي پيش رو خواهد داشت. در كشور ما علي رغم تلاش هاي گسترده به عمل آمده و ارتقاي ضريب خودكفايي به بالاتر از 86 درصد شرايط نسبتا مطلوبي از بعد كمي به وجود آمده است. ولي از نظر كيفي با شرايط مطلوب داراي فاصله جدي اين هستيم درحالي است كه توليد مواد پروتئيني با منشا دامي به بالاتر از بيست گرم در روز براي هر فرد رسيده ولي به دليل وابستگي منابع علوفه به واردات از پايداري لازم برخوردار نيست. براين اساس چنانچه عرضه غذاي كشور را با تركيب مطلوبي كه امروز در جهان پيشنهاد مي شود مقايسه كنيم به سادگي مي توان دريافت كه عرضه غذا در سطح كلان از تركيب مطلوبي برخوردار نيست. بنابراين به منظور بهبود كيفي غذاي كشور بايد درجهت كاهش مصرف غلات و افزايش بيشتر عرضه سبزي، ميوه و منابع پروتئين حيواني و تنوع بيشتر مواد غذايي گام برداشت.