Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801225-54538S1

Date of Document: 2002-03-16

بازتاب تهران، سيلاب آهن و نفس تنگي پس از انقلاب صنعتي، ماشين نماد پيشرفت و سعادت بود. آرزوهاي بزرگي بر پرده زمان از ماشين و دستاوردهاي انقلاب صنعتي نقش مي بست و هزاران نفر از انسان هاي آرزومند را به دنيايي از خلسه وخلجان فرو مي برد. به حركت درآمدن اولين اتومبيل هايي كه با قوه بخار جان گرفته بودند، هيجاني آميخته با ذوق زدگي پديد آورد و خودروهاي بنزيني، انساني را كه در اعصار متمادي محكوم به مركبراني و استفاده از چهارپايان بود، به فضايي افسانه اي رانندگان كشاند و سرنشينان نخستين خودروها، همچون پرندگان سبكبال به وجد مي آمدند و با شوري بي پايان، در اعماق دشت ها و كوههاي زيبا مي تاختند. بي ترديد نخستين راكبان خوشبخت خودروها نمي دانستند، بهره برداري نادرست از ماشين چه مصائبي را بر نسل هاي آينده فرو مي بارد و نمي دانستند، كه ممكن است روزي فرابرسد كه آدمي براي رهايي از اسارت ماشين، لحظه اي زيستن در گذشته هاي دورتر را آرزو كند. ضرورتي ندارد، از كتابها و دانشنامه ها، مثال و نشانه استخراج كنيم، امروزه ما ساكنان كلان شهر تهران، اسارت در ميان پنجه هاي پولادين ماشين را با تمام وجودمان لمس مي كنيم. به وضوح مي بينيم كه هر روز آهنگ حركت خودروها در خيابان ها و گذرگاههاي اين شهر كندتر مي شود و به همان اندازه، اكسيژن هواي شهر كاستي مي گيرد و ميانگين عمر متوسط شهروندان نيز سير نزولي مي يابد. بسياري از ما وقتي به عكس هايي از تهران قديم برمي خوريم، با حسرت از آن خيابان هاي خلوت و چشم اندازهاي زيبا ياد مي كنيم، اين به معناي ناديده گرفتن دستاوردهاي توسعه و گرايش به گذشته يا به قول فرنگي ها نوستالژي نيست، بلكه استفاده نادرست از خودرو در تهران و ناديده گرفتن اصول و هماهنگي شهرسازي ما را به چنين تنگناهايي رانده است. واقعيت اين است كه از سه دهه پيش بيشتر توليدات صنايع خودروسازي داخل و همچنين خودروهاي وارداتي شتابان و بدون هيچگونه كنترل قانونمند، به تهران سرازير مي شوند و به گفته يكي از كارشناسان ترافيك در طول سال 1380 نزديك به 300 هزار دستگاه خودرو به خودروهاي موجود تهران افزوده شده است بي آنكه اتومبيل هاي قديمي و فرسوده، از شبكه حمل ونقل تهران خارج شده باشد و هر بار كه از اين مشكل سخن به ميان مي آيد، مدافعان صنعت خودروسازي، نقش انكارناپذير اين صنعت را در ايجاد شغل و اقتصاد كشور مطرح مي كنند. به قول معروف هر چيز به جاي خويش نكوست. چرا بايد تهران فراتر از ظرفيت و گنجايش اين شهر پذيراي خودروهاي جديد اعم از توليد داخل و يا خارجي باشد. بحث ما متوجه، نقد صنعت خودروسازي نيست. سئوال اين است، در چه زماني و از چه راهي اين سيلاب آهن كه سلامتي و تمامي زمينه هاي اجتماعي تهران را تحت تاثير منفي خود قرار داده است، تحت كنترل در مي آيد و در چه روزي ما شاهد اعلام ضوابط و مقرراتي در اين مورد خواهيم بود. اگر قرار باشد، اين سيلاب آهن همچنان به سوي تهران روانه باشد مردم شهر هم بايد هر روز سم بيشتري تنفس كنند و ساعات طولاني تري در صف هاي اتوبوس و راهبندان ها در انتظار بمانند و زندگي و آرامش آنها دستخوش اين ترافيك نابسامان باشد. بي ترديد جاي خالي يك برنامه جامع و زمانبندي شده در مورد ساماندهي حمل ونقل شهر تهران، توسعه حمل ونقل عمومي و حل مشكلات ترافيك اين شهر كه آلودگي هوا هم زائيده آن است، احساس مي شود. مردم تهران متوقعند كه اين برنامه هر چه سريع تر اعلام گردد تا باور كنند كه تهران نفس مي كشد. جعفر آسيابان