Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801222-54475S1

Date of Document: 2002-03-13

نمايش جريان زندگي در كوران سختي به مناسبت برپايي نمايشگاه عكس آوارگان افغان در نگارخانه راه ابريشم نمايشگاهي از آثار عكس زهره سليماني با موضوع افغانستان از 15 تا 27 اسفند در نگارخانه تخصصي عكس راه ابريشم برگزار شده است. در اين نمايشگاه براي اولين بار، عكس ها داراي زيرنويس هستند و صداگذاري شده اند. تهيه زيرنويس و صداگذاري نيز توسط دلفين مينويي خبرنگار راديو فرانسه انجام شده است. كاوه گلستان فيلمبردار شبكه بي. بي. سي و استاد عكاسي دانشگاه هنر نيز نسخه اي ويديويي از مسلخ بزرگترين كمپ آوارگان دنيا كه در نزديكي هرات است تهيه كرده و در اين نمايشگاه در كنار عكس ها به نمايش گذاشته است. در نمايشگاه مذكور 40 قطعه عكس رنگي در xابعاد 2436 و xاز 10070 آوارگان افغان و افغانستان به نمايش درآمده اند. اين آثار حاصل تلاش اين سه خبرنگار در سفرشان به افغانستان در دي ماه گذشته عكس هاي است زهره سليماني حاصل 3 سفر به مرز افغانستان در نزديكي شهر زابل در كمپ هاي موقت ( بحران ) ماككي (كه در منطقه ماه ككي استان نيمروز افغانستان واقع شده است ) و كمپ ميل 46 و كمپ موقت شهيد اربابي زاهدان و افغانستان وشهر هرات است. موضوع عكس ها بيشتر حول محور زندگي روزمره آوارگان افغان در كمپ ها و در شهر هرات مي باشد و برخلاف عكس هاي به نمايش درآمده ديگر عكاسان كه در اين مناطق عكاسي كرده اند، بويي از جنگ و بدبختي و فلاكت ندارد. با تمام مشكلات و سختي ها زندگي است كه جريان دارد. و جالب است كه از سرباز و تفنگ خبري نيست و بيشتر عكس ها هم زنان و كودكان هستند. سليماني درخصوص عكاسي در اين مناطق مي گويد: در هرات، عكاسي كار آساني نبود، براي مردمي كه شش سال بود چهره هيچ زني را نديده بودند، حضور يك عكاس زن با دوربين كه برخلاف زن هاي ديگر برقع نداشت (در آن زمان كه حدود يك هفته از آزادي هرات مي گذشت، هيچ زني در هرات برقع برنداشته بود ) حكم يك آدم فضايي را داشت كه از كره ماه آمده بود. در عرض دو دقيقه بدون اغراق صد نفر گردمان جمع مي شدند. به خصوص كودكان و زنان كه توجه آنان بيشتر جلب مي شد. البته شايد اين كنجكاوي بعد از شش سال انزوا بسيار طبيعي جلوه مي نمود. در اين سفر به همراه دلفين مينويي بودم و با هم كار مي كرديم. بنابراين در فضاهايي كه من عكس مي گرفتم دلفين صدا برمي داشت و مشغول گزارش زنده براي راديو بود. به همين دليل تصميم گرفتيم كه برخي از عكس ها را با صدايشان همراه كنيم. البته به دليل نبود امكانات حرفه اي به شكل بسيار جزيي اين كار انجام شد و فقط براي 3 عكس صدا گذاشتيم كه آن هم دلفين از صدا راضي نبود و براي او كه صدابردار حرفه اي است كيفيت صدا اصلا مطلوب و حرفه اي نبود. وي در ادامه مي گويد: بخش ديگر عكس هاي نمايشگاه از كمپ است. كمپ هاي آوارگان در مرز افغانستان در تاريخ هفتم آبان 1380 به همراه گروه خبرنگاراني كه اغلب خارجي بودند يا براي رسانه هاي خارجي كار مي كردند، اولين گروهي بوديم كه مجوز ورود به كمپ ماككي كه در آن زمان در دست نيروهاي طالبان بود گرفتيم. آنها فقط دو ساعت اجازه كار به ما دادند. در آن زمان در كمپ هيچ نيروي خارجي نبود. فقط بچه هاي هلال احمر ايران كه بي وقفه كار مي كردند و مشغول كمك به آوارگان جديد بودند. پنج هزار آواره از نواحي قندوز، قندهار، فراه و حتي مزار شريف آمده بودند. برخي مي گفتند دو هفته در راه بودند تا به اين كمپ رسيدند. هفته بعد دوباره به اين كمپ رفتم. باور نكردني بود، حدودسه هزار آواره آمده بودند كه براي آنها هيچ چادري نبود و با پارچه و وسايل خود و برخي با كندن زمين سرپناهي براي گريز از سرماي شب و گرماي روز ساخته بودند. همه بيمار و زخمي بودند و در همان زمان كه ما در منطقه بوديم، كاميون هاي مملو از آوارگان كه سر و روي پر از گرد و غبارشان خبر از سفر دور و دراز آنها مي داد به كمپ رسيدند و گروه خبرنگاران مانند موجي به سمت آنها رفتند. زنان و كودكاني خسته از سفر و غصه دار از دست دادن نزديكانشان در حملات آمريكا.