Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801221-54461S4

Date of Document: 2002-03-12

جشنواره مستند كيش جز فيلمسازان مخاطب ديگري ندارد نمايندگان انجمن نويسندگان و منتقدان فيلم در جشنواره مستند به فيلم برگزيده خود در مراسم پاياني ديپلم افتخار اهدا مي كنند. به گزارش ايسنا، يكشنبه شب جلسه نقد و بررسي فيلم هاي روياي مرواريد دختران، آفتاب شاهونشينان،، كال جني كسي، مي آيد و سنگ قبري براي اردشير با حضور كارگردان آن ها برگزار شد. در اين جلسات فيلمسازان به انتقاد از آثار يكديگر مي پردازند و توضيحاتي در اين باره مي شنوند، چون به نظر مي رسد اين جشنواره جز فيلمسازان و ميهمانان مخاطب ديگري ندارد; حتي به دليل نزديك بودن تعطيلات سال جديد، تقريبا دانشگاه كيش تعطيل و جشنواره از وجود دانشجويان براي ديدن فيلم ها بي بهره است. سال گذشته بود كه كامران شيردل دبير جشنواره وعده داد كه سومين جشنواره در بخش جنبي خود شاهد حضور فيلم هاي اعضاي هيات انتخاب و كميته داوران و همچنين مستندسازان صاحب سبك خواهد بود. اما جشنواره امسال جز بخش مسابقه، بخش ديگري ندارد و حتي نمايشگاه عكسي كه سال گذشته در حاشيه آن برپا بود، به چشم نمي خورد. فيلمسازان برجسته اي كه امسال فيلم هايشان در بخش مسابقه حضور دارد، از غايبان اصلي جشنواره هستند، كساني چون رخشان بني اعتماد، مهوش شيخ الاسلامي، پيروز كلانتري، مهرداد اسكويي و... محمد اطبايي كه امسال جزو كميته انتخاب سومين جشنواره سينماي مستند كيش است در گفت وگو با ايسنا به تفاوت فيلم هاي مستند ايراني با فيلم هاي خارجي اشاره مي كند و مي گويد: اين تفاوت شبيه تفاوتي است كه فيلم هاي بلند داستاني ايراني با فيلم هاي خارجي دارند; در چند سال گذشته به دليل ايجاد فضاي باز سياسي و همچنين انقلاب ديجيتال در عرصه فيلم، موج جديدي از نظر كمي و كيفي در سينماي مستند ايجاد شده و غالب فيلم ها به سمت موضوع هاي اجتماعي رفته اند كه قبلا امكان كار روي آن ها وجود نداشت. وي اضافه مي كند: در گذشته سرمايه براي ساخت فيلم مستند در اختيار سازمان ها و نهادهاي دولتي بود كه آن ها نيز علاقه به كار جدي روي آن نداشتند; اما اكنون اين شرايط فراهم شده است و فيلمسازان به دليل اين كه ايران هميشه درسال 20 گذشته در كانون اخبار قرار داشته موضوع هاي بسياري براي كار دارند كه از ديد خارجي ها نيز بسيار جذاب است; در نتيجه فيلم هاي ايراني كه به مضامين اجتماعي مي پردازند طرفدار دارند. اطبايي مي افزايد: ما در سينماي بلند حرف بيشتري براي گفتن داشته ايم و سينماي نوين ايران در خارج از كشور جاي خود را باز كرده است. اما در سينماي مستند اين اتفاق نيفتاده است; به دليل اين كه ما محتواي ناپخته اي داريم كه فرمي مناسب ندارد و اين ناشي از ذوق زدگي فيلمسازان جوان براي پرداختن به مضامين اجتماعي است كه اين اتفاق در راي هيات داوران سال گذشته هم مشاهده مي شد و آنان فيلم هايي را انتخاب كردند كه بي واسطه و مستقيم به سراغ موضوع هاي اجتماعي رفته بودند.