Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801210-54304S6

Date of Document: 2002-03-01

جهان اقتصاد درباره بدهي كشورها منبع: لوموند 18 فوريه 2002 مترجم: رضا علي اكبر پور به دنبال طرح مطالبات سازمان هاي ضدجهاني سازي، مبني بر كاهش بدهي كشورهاي فقير، گروه هفت كشور صنعتي و سازمان هاي بين المللي مثل صندوق بين المللي پول، درصدد برآمدند با ايجاد سازوكاري در مقياس جهاني، به كاهش بدهي هاي ياد شده اقدام نمايند. اين روند بعد از حوادث سپتامبر 11 تشديد شده است. اين مقاله مي كوشد سازوكار ياد شده و تحولات مربوطه را توضيح دهد. & تلاش براي حل بحران بدهي ها هر چند بحران مكزيك در سال 1982 را اولين بحران جدي در زمينه بدهي كشورهاي در حال توسعه مي دانند، اما اولين ابتكارهاي بين المللي كه در ضمن آن ها مشكلات ساختاري كشورها در بازپرداخت بدهي هايشان به رسميت شناخته شد، در اواخر دهه هشتاد ارايه گشتند. توافق سال 1988 تورنتو كه در چارچوب گروه 7 (هفت كشور بزرگ صنعتي ) به تصويب رسيد، اولين گام براي كاهش بدهي كشورهاي در حال توسعه به كشورهاي صنعتي پس بود از آن، توافق ناپل در سال 1994 و توافق ليون در سال 1996 به امضا رسيد. طي توافق ليون برنامه اي به اجرا درآمد كه هدف آن كاستن از فشار بدهي ها بر فقيرترين كشورهاي بدهكار بود، شرايط مطرح شده در اين توافق، در اجلاس سال كلن 1999 مناسبتر شد. صندوق بين المللي پول بر روند پيچيده گزينش كشورهايي كه بايد از اين كاهش ها بهره مند شوند نظارت مي كند. در پايان اين طرح كلا حدود 90 درصد بدهي ها بخشيده خواهد شد. چهل و يك كشور از اين كاهش سود خواهند برد. لغو بدهي ها بيش از هر چيز مشروط به تصويب و اجراي برنامه اي در جهت مبارزه با فقر است. براي اولين بار، صندوق بين المللي پول و بانك جهاني پذيرفته اند كه بخشي از وام هاي اعطايي خود به برخي كشورها را ناديده بگيرند، اما كاهش اصلي از سوي كشورهاي عضو گروه هفت خواهد بود. در زمينه بدهي هاي خصوصي، اولين ابتكار از سوي نيكلاس برادي، وزير سابق خزانه داري آمريكا، صورت گرفت. او به عنوان اولين نفر در سال 1989 درباره بدهي هاي مكزيك پيشنهاد داد كه بستانكاري بانك ها به اوراق مالي با ارزش كمتر تبديل شود، اما اين اوراق بايد از سوي سازمان هاي چند جانبه تضمين مي شد. & سازمان هاي فعال دركاهش بدهي ها در طول ساليان، از برنامه هاي صندوق بين المللي پول به عنوان مرحله مقدماتي تجديد ساختار بدهي هاي خارجي استفاده شده بستانكاران است اين بدهي ها يا كشورها هستند كه در كلوپ پاريس گرد آمده اند و يا بانك هاي تجاري هستند كه عضو كلوپ لندن مي باشند. زمان بندي مجدد بدهي ها در چارچوب كلوپ پاريس انجام مي گيرد. در اين مرجع غيررسمي، مهم ترين كشورهاي وام دهنده گرد هم مي آيند تا با كشور وام گيرنده مذاكره كنند. اين بستانكاران دولتي در تلاش هستند تا براي مشكل بازپرداخت بدهي ها از سوي ملت هاي فقير، راه حل هاي هماهنگ و طولاني مدتي پيدا كنند. قسطبندي مجدد بازپرداخت ها، شيوه اي براي كاهش فشار بدهي است كه طي آن سررسيد قطعي برخي اقساط بدهي ها باطل مي شود و به زمان ديگري موكول مي گردد. پيش از هر توافقي پيرامون تجديد ساختار بدهي ها، بايد توافقي با صندوق بين المللي حاصل شود. وام اعطايي از سوي اين نهاد مالي معمولا مبلغ كلاني نيست، اما تاييد سياست اقتصادي هر كشور از سوي صندوق راه را براي بازپرداخت وام مي گشايد. اولين گردهمايي اين كلوپ باحضور يك كشور بدهكار در سال 1956 برگزار شد. آن كشور بدهكار، آرژانتين بود. از آن هنگام به بعد، توافق 1342 در ارتباط با 77 كشور بدهكار به امضا رسيده است. كشورهاي بستانكار در پاريس گردهم مي آيند. رياست و اعضاي دبيرخانه اين مجمع از سوي وزارت دارايي فرانسه تعيين مي شود. كشورهاي بدهكار به بانك هاي خصوصي بايد در چارچوب كلوپ لندن به مذاكره بپردازند. اين كلوپ كه در سال 1983 تاسيس شد، شامل چندين كميته مشاوره اي است كه براي بانك هاي تجاري كار مي كنند. حدود 12 موسسه در اين نهاد نمايندگي دارند و رياست آن به عهده وام دهندگان بزرگ پس است از حصول توافق اصولي، هر يك از بانك هاي ذينفع بايد آن توافق را مورد تاييد قرار بدهند. بر خلاف كلوپ پاريس، كلوپ لندن هيچ نوع چارچوب سازماني يا دبيرخانه ندارد. گردهمايي هاي اين كلوپ هم الزاما در لندن برگزار نمي شود. & كشورهاي بهره مند از طرح روي كاغذ، همه كشورها مي توانند از اين حمايت برخوردار اما شوند در حال حاضر فقط كشورهاي موسوم به نوظهور يا كشورهايي كه درآمد متوسط دارند مشمول اين طرح خواهند بود. كشورهاي بسيار فقير عملا هيچ نوع بدهي به موسسات خصوصي ندارند. بستانكاران آن ها فقط نهادهاي مالي چندجانبه و كشورهاي صنعتي هستند و روند كاهش بدهي هاي آن ها از چندين سال پيش آغاز شده است. در مقابل، طرح حمايت از كشورهاي ورشكسته براي نمونه درباره كشورهايي به اجرا در مي آيد كه در وضعيت فعلي آرژانتين و تركيه باشند و يا در وضعيتي كه روسيه و برزيل در سال 1998 قرار داشتند.