Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801208-54275S7

Date of Document: 2002-02-27

پاركينسون؟ چيست بيماري پاركينسون كه تخمين زده مي شود حدود يك ميليون آمريكايي به آن مبتلا هستند، موجب مي شود عصبهاي ويژه اي در مغز ضعيف شده و به تدريج از بين بروند و در نتيجه شخص بيمار را به لرزش، مشكلات حركتي و سفتي عضلات دچار سازد. تحقيقات انجام شده نشان مي دهند در اين بيماري كه بيشتر در اواخر عمر پيش مي آيد، ژنها نقش مهمي بازي مي كنند و فقط فاكتورهاي محيطي علت آن نيستند. با تحقيق درباره 900 بيمار مبتلا محققان به اين نتيجه رسيدند كه ژن در Tau بيماري پاركينسون نقش دارد. قبلا روشن شده بود كه تغييرات اين ژن، در ساير بيماريهاي مربوط به سلسله اعصاب مانند آلزايمر نيز موثر است. ژن Tau در افراد سالم پروتئين سلول هاي مغز را مي سازد. معيوب شدن اين ژن در بيماران آلزايمري موجب پراكنده گويي و آشفته گويي مي گردد و چون در پاركينسون اين آشفته گويي وجود ندارد، احتمال مي رود ژن در Tau اين بيماري نقش پيچيده تري را بازي كند. محققان همچنين به نقش ژن ديگري به نام پاركين اشاره مي كنند كه معيوب شدن آن در شخص ممكن است بروز نوعي از اين بيماري را در اوايل زندگي موجب شود. تشخيص اين كه كداميك از ژنها در مورد پاركينسون، مسئول هستند مي تواند راههاي بهتري را براي پيشگيري و كنترل و درمان اين بيماري در اختيار متخصصان قرار دهد. درمان ژنتيكي از طريق جايگزين ساختن ژنهاي معيوب با ژنهاي سالم نيز ممكن است روزي راه حل درمان اين بيماري باشد. محققان آمريكايي و آلماني احتمال داده اند كه يك نوع آنتي بيوتيك به نام (minocycline) بتواند راه درمان اين بيماري را هموار سازد. در آزمايشهايي كه اين محققان انجام دادند به موشهاي آزمايشگاهي توكسيني (زهرآبه اي ) به نام MPTP داده شد كه در اثر تزريق آن موشها به يك مشكل عصبي بسيار شبيه به پاركينسون دچار شدند مگر اين كه موشها قبل يا بعد از تزريق اين توكسين، آنتي بيوتيك دريافت minocycline كرده باشند. اين آنتي بيوتيك جدا از فعاليت ميكروبكشي داراي اثرات ضد التهابي است. اگر دانشمندان بتوانند مشخص كنند چه چيزي در اين دارو باعث محافظت از سلولهاي مغز مي شود، احتمالا خواهند توانست در درمان مبتلايان به پاركينسون يا جلوگيري از ابتلاي به آن به پيشرفتهايي نائل شوند. فعلا براي پاركينسون درمان مشخصي وجود ندارد، ولي به افراد مبتلا دارويي به نام لوادوپا ( Levadopa) داده مي شود كه به ساختن ماده شيميايي دوپامين ( dopamine) كه براي فعاليت مغز ضروري است كمك كم مي كند شدن اين ماده شيميايي باعث پيشرفت پاركينسون مي شود. مشكل اين است كه تاثير لوادوپا هميشگي نيست و پس از چند سال استفاده، اثر آن از بين مي رود. پزشكان همچنين راه ديگري را كشف كرده اند كه عبارت است از كاستن الكترودهايي در نقطه هاي عميق مغز كه مراكز بخصوصي در مغز را تحريك مي كنند و مشكلات حركتي را در بيماران كاهش مي دهد. استفاده از اين راه درماني به عنوان مكملي براي داروها يا هنگامي كه دارو اثر خود را از دست مي دهد، در حال افزايش است. آنچه مسلم است به زودي راههاي بيشتر و موثرتري براي اين بيماري كشف خواهد شد. منبع: ام. اس. ترجمه /ان: منيژه جلالي