Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801205-54234S3

Date of Document: 2002-02-24

به علت افزايش جمعيت، فقر و سوء مديريت درياچه افسانه ها روبه نابودي ويكتوريا، است درياچه ويكتوريا در آفريقا، كه بزرگترين درياچه منطقه استوايي مي باشد، به طور فاجعه باري روبه قهقرا است، در سالهاي اخيرافزايش جمعيت و فعاليت هاي كشاورزي در اطراف درياچه، وضعيت بحراني كنوني را به وجودآورده است. به گزارش خبرگزاري فرانسه از پاريس، يك قرن پيش اين درياچه بكر و دست نخورده اما بود اكنون كمبود اكسيژن دارد و خزه هاي آبي مايل به سبز سطح آن را، پوشانده است و به علت كمبود اكسيژن نيمي از 500 گونه ماهي بومي اين درياچه در خطر نابودي قرار دارند. اين نتايج از يك بررسي بين المللي انجام شده توسط ديرك فرشورن از جهنت دانشگاه بلژيك بر اساس آزمايش رسوبات كف اين درياچه شرق آفريقا پس از حفاريهاي زياد به دست آمده است. اين رسوبات خط زمان تغييرات زيست محيطي را در مدت 180 سال به دست يعني مي دهد پيش از زماني كه نخستين كاوشگر اروپايي از آن بازديد كرد. جان اسپيك كاوشگر انگليسي اولين بار در سال درياچه 1858 ويكتوريا را كشف تغيير كرد در رسوبات تقريباوجود 1930تا نداشت. در آن زمان ناگهان اين رسوبات از لحاظ بقاياي استخواني نوعي خزه تك ياخته اي كه نخستين تشكيل دهنده زنجيره غذايي است به نام داياتم غني شد. بر اساس اين مدارك وشواهد براي 40 تا 50 سال بعد داياتمها نضج گرفتند و پخش سپس شدند ناگهان جمعيت داياتمها فروكش كرد و منجر به خزه آبي مايل به سبز به نام سيانوباكتري شد كه قابل خوردن براي جانوران عاليتر در زنجيره غذايي نيست. اين درياچه كه پيشتر در دسترس نبود با قطار قابل دسترسي شد و جمعيت ساكن اطراف آن افزايش يافت. درختان را براي توسعه زمين هاي كشاورزي قطع كردند كه سبب جريان يافتن نيتروژن و فسفر از زمينها شد و به اين سبب غذاي داياتمها تامين گرديد. سپس داياتمها به خاطر نبود سيليكا در غذايشان مردند. اين سيليكا عامل زنده ماندن آنها در آب بود. اين تغيير سبب شد كه سيانوباكتري تنها موجود بي رقيب در درياچه شود. بعد بر اين مشكلات افزود. فرشورن گفت: اين يافته ها مهم است زيرا نخستين جدول زمانبندي علمي براي جلوگيري از نابودي درياچه ويكتورياست. فرشورن افزود: پيش از سالهاي 1980 هيچ رديابي علمي زيست محيطي از درياچه ويكتوريا وجود نداشت. مامي خواهيم اين اشتباه را تصحيح كنيم كه بحران درياچه ويكتوريا يك بحران تنوع زيستي نبوده بلكه يك بحران زيست محيطي است. وي توضيح داد: برخي فكر مي كنند كه بحران درياچه ويكتوريا با معرفي نوعي ماهي به نام ماهي خاردار نيل به آن در سال 1954 آغاز شد. اين جانور گوشتخوار ماهيان بومي درياچه ويكتوريا را بلعيد. بنابراين خورندگان خزه آبي مايل به سبز از بين رفتند و اين خزه همه جا را فراگرفت. اماسوء مديريت تعادل زيست محيطي درياچه را برهم زد و آن را به سوي سيانوباكتري پيش برد. سپس نسل ماهيان بومي را با نابودي روبه رو كرد. اين كارشناس اميد چنداني براي حل مساله درياچه ويكتوريا ندارد. زيرا اين راه حل بايد از سوي كنيا، تانزانيا و اوگاندا پيدا شود و آنها هم جزو فقيرترين كشورهاي جهان هستند. وي گفت: در گذشته اي نه چندان دور همين مساله براي 5 درياچه آب شيرين آمريكا هم پيش آمد اما چون آمريكا و كانادا ثروتمند بودند توانستند آن را حل كنند. جمعيت اطراف درياچه ويكتوريا /4 6از ميليون در سال 1932 /27 7به ميليون در سال 1995 رسيد و بر اساس برآوردهاي سازمان ملل متحد در سال 2020 به ميليون 53 بالغ خواهد شد. مساحت اين درياچه 69490 كيلومتر مربع است ودومين درياچه بزرگ آب شيرين جهان است. نويسندگان اين گزارش مي گويند: تنها يك كوشش بين المللي و مديريت صحيح زمين مي تواند زيستبوم درياچه ويكتوريا را نجات دهد.