Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801203-54211S6

Date of Document: 2002-02-22

نوبليست ها ارنست رادرفورد فيزيكدان نيوزلندي ( ) 19371871 RutherFord Ernest شيمي مدل اتمي 1908 رادرفورد در منطقه اي به نام نلسون واقع در نيوزلند متولد بدون شد ترديد او بزرگ ترين دانشمندي است كه تاكنون از اين كشور برخاسته است. حتي مي توان ادعا كرد كه او يكي از بزرگ ترين فيزيكدانان تجربي تمامي دوران زندگي است حرفه اي رادرفورد تقريبا با نخستين دوران بزرگ فيزيك هسته اي، كه خود تا مدت ها در اين زمينه يكه تاز بود و در پيشرفت آن تاثير به سزايي داشت، همزمان بود. اين دوران، از كشف راديواكتيويته توسط هنري بكرل H. Becquerel در 1896 تا كشف شكافت هسته اي توسط اوتوهان O. Hahn در 1938 درست يك سال پس از مرگ رادرفورد به طول انجاميد. رادرفورد چهارمين فرزند از دوازده فرزند يك مرد كشاورز، آسيابان و چرخ ساز بود. او در كالج گانتر بوري Ganterbury و كريس چك Christchuch به تحصيل پرداخت و در برنده 1895 بورسيه دانشگاه كمبريج انگلستان شد. وي در نيوزلند تحقيقاتي درباره فركانس بالاي ميدان هاي مغناطيسي انجام داده بود و در كمبريج زيرنظر تامسون J.J. Thomson كارش را ادامه داد. در 1896 پژوهش هايي را درباره رسانايي هواي يونيده شده توسط پرتوايكس آغاز كرد. در 1898 به عنوان استاد به دانشگاه مك گيل McGill كانادا منتقل شد. اين انتصاب از دو جنبه براي رادرفورد سودمند بود. نخست آن كه دانشگاه مك گيل يكي از مجهزترين آزمايشگاه هاي فيزيك دنيا را در اختيار داشت به ويژه آن كه مقادير متنابهي از برميد هليوم بسيار گران قيمت نيز در اين آزمايشگاه موجود بود. ديگر آن كه وي در مونترال از وجود فردريك سادي F. soddyيكي، از شيمي دانان برجسته آكسفورد بهره مند شد و در طي يك دوره همكاري 18 ماهه از اكتبر 1901 تا آوريل 1903 نه مقاله را درباره پي ريزي بررسي هاي جدي بر روي راديواكتيويته به رشته تحرير در آوردند. رادرفورد هنگامي كه در پايان قرن نوزدهم كار بر روي راديواكتيويته را آغاز كرد درباره نتايج به دست آمده توسط پير و ماري كوري مبني بر اين كه خاصيت راديواكتيويته تنها به اورانيوم منحصر نمي شود و توريوم، راديوم، و پلوتونيوم، نيز داراي خواص مشابهي اند، چيز زيادي نمي دانست. آن چه بيش از هر چيزي منجر به موفقيت رادرفورد شد اين بود كه وي به زودي دريافت كه دو نوع كاملا متفاوت از پرتوهاي راديواكتيويته وجود دارند كه آن ها را پرتوهاي آلفا و بتا خواند. پرتوهاي آلفا داراي قدرت نفوذ اندكي هستند اما يونش قابله ملاحظه اي ايجاد مي كنند. پرتوهاي بتا ( الكترون ها ) داراي قدرت نفوذي به اندازه پرتوهاي ايكس اند اما قدرت يونش اندكي دارند. رادرفورد براي فهميدن ماهيت اين پرتوها آزمايشات دقيقي را به مدت يك دهه ادامه داد. اما مدت ها پيش از دست يافتن به پاسخ نهايي، با همكاري سادي از اين پرتوها در تكوين نظريه متهورانه تبديل اتمي، استفاده كرده بود. وي در سال 1900 نشان داد كه نوع سومي از پرتوهاي الكترومغناطيسي پر انرژي وجود دارد كه توسط ميدان هاي مغناطيسي منحرف نمي شوند. او اين تابش ها را پرتوهاي گاما ناميد. سپس كار بررسي عنصر راديواكتيويته توريوم را آغاز كرد. اين عنصر پرتوهاي آلفا، بتا، گاما و گاز راديواكتيويته اي را از خود منتشر مي سازد. او اين گاز را emanation ناميد و نشان داد كه فروپاشي اين گاز راديواكتيويته با سرعت ويژه اي رخ مي دهد و در هر دوره زماني ثابت نيمي از فعاليت راديواكتيويته خود را از دست مي دهد. رادرفورد و سادي پژوهش هاي جديدي را بر روي تركيبات توريوم آغاز كردند و وجود ماده بسيار فعالي به نام توريوم X را ثابت كردند آن ها به اين نتيجه دست يافتند كه emanation از توريوم اصلي ساطع مي شوند نه از توريوم X.به عبارتي ديگر يك سري از عناصر شيميايي وجود دارند كه قابل تبديل به ساير عناصرند. آن ها در سال 1905 نظريه شان را درباره يكسري از اين تبديل ها منتشر ساختند. بعدها رادرفورد در سال 1937 كتابي را با عنوان كيمياگري جديدتر منتشر كرد. سادي نيز با پيگيري تحقيقاتش سرانجام ايده ايزوتوپ ها را ارايه كرد. ادامه دارد