Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801130-54171S1

Date of Document: 2002-02-19

معابر شهر تهران براي معلولين مناسبسازي مي شود پياده روهاي ناهموار و پستي و بلندي هاي باقي مانده از حفاريهاي معابر، از بزرگترين مشكلات عبورو مرور شهري است. دراين ميان معلولين و جانبازان سهم بيشتري از اين مشكل دارند تا جايي كه عملا تردد در بسياري از معابر شهر و استفاده از اماكن عمومي و ادارات به صورت مستقل و بدون وابستگي به ديگران براي آنها نا ممكن به نظر مي رسد. خوشبختانه در برنامه سوم توسعه اقتصادي، فرهنگي اجتماعي، كشور به حل اين مشكل توجه خاص شده است. بر اساس بند ( ج ) ماده 93 اين قانون كه مصوب سال 1379 است كليه ارگانها، سازمانها، نهادهاي انقلاب اسلامي و شهرداري ها موظف به مناسبسازي محيط شهري جهت معلولين جسمي و حركتي هستند. شهرداري منطقه هشت كه از سال 79 به حل اين مشكل اهتمام كرده است در روز جهاني معلولين امسال نيز معبر، ويژه نابينايان را افتتاح كرد. اين مسير در مسافتي حدود يك و نيم كيلومترپياده روي ضلع غربي خيابان آيت اجرا شده است مسير به عرض 70 سانتيمتربه موازات خيابان از دو رديف موزائيك هاي شياردار و هم سطح پياده روپوشيده شده است و شيارهاي برجسته آن زرد رنگ و تقريبا براي نيمه بينايان هم قابل ديدن است و به آنها كمك مي كند از مسير خارج نشوند. خطوط برجسته موازي خيابان در طول مسير به راحتي در زير پاها احساس مي شود، براي همين نابينايان مطلق هم به راحتي به محض خروج از مسير متوجه انحراف خود مي شوند. بدين ترتيب تا زمان رسيدن به تقاطع خيابانها و كوچه ها فرد نابينا از مسير خارج نمي شود. در طول مسير عصاي سفيد فرد نابينا در مابين شيارهاي معبرقرار گرفته و به جلو حركت مي كند و فرد مي تواند به راحتي از عصا استفاده كند، بدون اينكه مانند ديگرپياده روهاي شهر عصا به حاشيه موزائيك ها و ناهمواريها گير كرده و يا درچاله ها فرو رفته و فرد بدون عصا به جلو قدم بردارديا اين موانع باعث كندي و مخاطره در حركت فرد شود. هنگام حركت بر روي مسير با تغيير موزائيك ها فرد متوجه رسيدن به پل و يا ايستگاه اتوبوس و... مي شود اما در تقاطع ها مسير قطع و فرد بعد از گذشتن از خيابان بايد دوباره شروع معبر را بيابد. مسئله مناسبسازي معابر جهت معلولان را در گفت وگويي با آقاي عباس حاجي اميني شهردار منطقه 8 تهران در ميان گذاشته و مورد بررسي قرار داده ايم كه در ادامه از نظرتان مي گذرد. * ايده مناسبسازي معابرشهري از كجا گرفته؟ شد - در سال 79 طي بازديدي كه از آسايشگاه جانبازان شهيد بهشتي در منطقه هشت تهران داشتيم آنان مشكلاتشان را با ما مطرح كردند، انتقادات زيادي از مسئولان ذيربط خودشان يعني بنياد جانبازان و هم از مسئولان خدمات عمومي داشتند. در پي آن بازديدتصميم گرفتيم كه نيازهاي اين عزيزان را جمع بندي كرده و قسمتهايي را كه به شهرداري مربوط مي شود بررسي كنيم. براي همين از آنان خواستيم كه نيازهايشان را جمع بندي و به ما اعلام كنند. عمده ترين مساله اي كه مطرح مشكل كردند، رفت و آمد بود. عزيزاني كه ازصندلي چرخدار و ديگر وسايل كمك حركتي استفاده مي كنند براي عبور از معابر شهر و رفتن به سازمانها، مراكز خريد ومكانهايي كه هر شهروندي نياز داردبه آنها مراجعه دچار كند، مشكل مي شوند. براي كم كردن مشكلات آنها بحث مناسبسازي معابر مطرح شد وتصميم گرفته شد ستادي از سازمانهاي ذيربط درمسائل اين قشر از جامعه تشكيل شود. سازمان بهزيستي و بنياد جانبازان و مستضعفان و سازمانهاي ديگري چون بهداشت و درمان، آموزش و پرورش دعوت به همكاري شدند. شهرداري مسئوليت اين ستاد را به عهده گرفت و كار مناسبسازي معابر سطح شهر شروع شد. شهر ما نياز به مناسبسازي دارد يعني شرايط نا مناسبي وجود دارد كه بايد آنرا به شرايط مناسب تبديل كنيم، اماكن عمومي و معابر سطح شهر ما، در حال حاضر براي اين عزيزان نامناسب است. وقتي يك جانباز ما باصندلي چرخدار روبه روي بانك يادرب ورودي شهرداري قرار مي گيرد نمي تواند مسيرش، را ادامه دهد، اين اماكن و معابر بايد براي آنها مناسبشوند تا بتوانند از آن بهره ببرند. * طبق برنامه سوم توسعه قرار است معابر شهر تا دو سال آينده مناسبسازي شود، آيا درست؟ است - بله، اين برنامه هست ولي متاسفانه مثل بعضي ديگر از قسمتهاي برنامه سوم يا مورد توجه قرار نگرفته است يا شرايط محيطي طوري بوده است كه فرصت فراهم نشده كه دوستان و همكاران ما آنرا اجرا كنند اما، ما در قالب برنامه سوم توسعه حركت نكرديم و از اواسط سال 79 پيرو همان بازديدي كه از آسايشگاه جانبازان داشتيم اين، كار را شروع كرديم كه با برنامه سوم توسعه منطبق شد و بخشي از وظيفه شهرداري در آن زمينه انجام شد. در سطح شهر تهران در حال حاضر اين منطقه تنها منطقه اي است كه كار را شروع و عملا هم به نتايجي رسيده است. در جلساتي كه با شهرداران مناطق ديگرداشتيم تاكيد،، شد مناسبسازي كار مثبتي است و بخشي از وظيفه شهرداري نسبت به شهروندان و اين قشر جامعه كه بخش عمده اي از آنان را جانبازان تشكيل مي دهندكه بر گردن همه ما حق دارند، به اين ترتيب انجام؟ مي شود * مسير ويژه نابينايان چه ويژگي هايي؟ دارد - اين مسير امسال در برنامه ما بود و انجام شد. موزائيك هايي كه در مسير قرار گرفته، عاج دار است. فرد نابينا هم بدون عصا مي تواند روي آن حركت كند و هم مي تواند به راحتي آن را پيدا كند، مشكلي كه اين معبر دارد اين است كه در تقاطع ها پيش بيني نشده كه فرد نابينا به چه صورت عبور كند البته در كشورهاي ديگر مثل آلمان، چراغ هاي صدادار دارند يعني وقتي فرد به تقاطع مي رسد از روي صدا فرد نابينا متوجه مي شود چراغ قرمز يا سبز است ولي اين تكنولوژي در ايران وجود ندارد. * در اين مسير چه مشكلاتي وجود؟ دارد - البته كار ايراداتي دارد. يكي همين مشكل تقاطع ها است، ديگر اين است كه فروشنده ها معترضند كه وقتي فرد نابينا مي خواهد از مغازه خارج شود بايد او را تا سر مسير ببريم چون آن را پيدا نمي كند يا اينكه فرد نابينا براي دسترسي به ايستگاه اتوبوس باز ناچار است از كسي براي پيدا كردن آن كمك بگيرد. كادر فني معاونت ترافيك ما سعي دارنداين مشكلات را بر طرف كنند كه البته براي بر طرف شدن اين ايرادات نياز داريم با خود افرادنابينا تماس گرفته شود. به عنوان مثال سال 79 در جلسه اي كه با اين جانبازان داشتيم خيلي از اشكالات را به ما منتقل كردند مثلا سطل زباله و آبخوري ها بايد چگونه اگر باشد همه افراد در محيط كار و زندگي خود فكر كنند كه بايد براي معلولين كاري انجام دهند خيلي، از مشكلات حل خواهد شد. در اين قسمت از مسائل شهري نسبت به مسائل ديگر شهري مشكلات زيادي اگر داريم، شما به كشوري مثل آلمان يا فرانسه برويد، مي بينيد يك معلول يا جانباز اصلا مشكلي ندارد و نيازي به مردم ندارد، زيرا امكانات در سطح گسترده اي براي آنها فراهم شده است كه نسبت به ديگران احساس نياز نمي كنند و مانند ساير افراد جامعه همه كارهايشان را خودشان انجام مي دهند مثلااز صندلي چرخدار برقي استفاده مي كنندكه خيلي سريع حركت مي كند. دروسايل نقليه، آسانسورها و رمپهايي كه وجود دارد همه افراد جامعه را در نظر گرفته اند. ما هم به همان سو حركت مي كنيم و سعي داريم در محيطهاي عمومي، شرايط مناسبي براي جانبازان و معلولين فراهم شود، مخصوصا بانكها، ادارات، سازمانها، پاركهاو پياده روهاي عمومي. حركتي را هم شهرداري جديدا شروع كرده است كه در صورت ايجاد معبر ويژه معلولين مجوز ساختمان صادر مي كند، كه براي سازندگان واحدهاي مسكوني سخت است چون به دنبال كسب درآمد بيشتر گاهي هستند، هم با اصرار و فشار مي خواهند اين كار را انجام ندهند. اين مناسبسازي از ضوابط خوب صدور پروانه ساختمان در شهرداري است كه در حال شكل گيري است. اين شرايط حتي براي افراد مسن هم مناسب است چون تردد از پله ها براي آنها هم مشكل است. * الگوي مسير ويژه نابينايان از كجا گرفته شده است و آيا استاندارد خاصي وجود؟ دارد -نشريات مختلفي در رابطه با مبلمان شهري در كشورهاي پيشرفته و توسعه يافته وجود داشت كه مورد مطالعه قرار گرفت. شايداين مسير از لحاظ استاندارد در سطح بالايي نباشد اما در فاز يك پاسخگوي نيازها است. در حال حاضر ما حركت آزمون و خطا را انجام مي دهيم. چون اين عمليات تا به حال در كشور ما انجام نگرفته است قاعدتاايراداتي دارد كه در تجارب بعدي بر طرف خواهد شد. همكاران ما سعي دارند طرحها را به صورت تخصصي و فني ببينند چون معابر ما استاندارد نيستندكه بخواهيم اين حركت را بر آن منطبق كنيم. * در تقاطعها و خيابان مسير ادامه ندارد و فرد نابينا مسير را گم مي كند؟ -درحاشيه بزرگراه مدرس و همت علائم برجسته و هشداردهنده اي وجود دارد اما درحد استاندارد نيست، ما با شركتي صحبت كرده ايم كه اگر از نوع استاندارد آن وارد كنندما اين مسير ويژه را از سطح خيابان هم عبور دهيم كه به صورت خط عابر پياده برجسته مي شود. * ميزان اعتبار اختصاص يافته براي طرح مناسبسازي چقدر ؟ است - اعتبار تخصيص يافته در سال 79 حدود ده ميليون تومان در سال 80 سي ميليون تومان و در سال 81 هم سي ميليون براي ادامه مسير وصد ميليون تومان براي باز پيرايي معابر در نظر گرفته شده است. * بزرگترين مشكل معابر شهري ما حفاريهاي مداوم ومتناوب سازمانهاي مختلف است. با صرف اين هزينه هاتا چه زماني ضمانت مي شود كه اين مسيرسالم؟ بماند - تا وقتي كه كانال شهري نداريم، اين مشكلات را خواهيم داشت. در شهر بزرگي مثل تهران نياز به احداث اين كانال كاملا محسوس است. مشكل ديگري كه شهر تهران در مقايسه با شهرهاي بزرگ دنيا دارد، يكسان نبودن پياده روسازي است، مثلا در يك مسافت 20 متري سه نوع پياده روسازي مي بينيم كه هم از لحاظ زيبايي حالت بدي دارد وهم در هنگام حركت مثلا روي فرد، بتون فرش حركت مي كند و با همان حالت راه رفتن به آسفالت مي رسدو از آن روي موزائيك هاي عاج دارمي رود وبعداز آن روي قسمت هايي كه خراب است من مي رود فكر مي كنم اگر در قالب يك طرح جامع سطح پياده روهاي شهر يكسان سازي شود و از امكانات خود مردم هم استفاده كنيم، حركت خوبي خواهد بود. من فكر مي كنم خود واحدهاي تجاري هم از اين كار استقبال كنند يا حداقل مي توان از الان در پايان كارهايي كه به ساختمانها مي دهيم قيد شود، جلوي واحدهاي مسكوني يا تجاري كه ساخته مي شود با شرايط خاص پياده روسازي شود مثل ضوابطي كه براي نماي ساختمانها اعمال مي شود كه مثلا بايد سنگ شود يا آجريا سيمان. فقط نابينايان و معلولين حركتي اين مشكلات را ندارند بلكه يك فرد مسن هم حال و حوصله ندارد براي رفتن خيلي دقت كند و دوست دارد راحت حركت كند چون وقتي به مانعي مي رسد خسته ما مي شود بايد شرايط را به گونه اي مناسب كنيم كه همه افرادجامعه بتوانند خيلي راحت و روان حركت كنند. * همزمان با ادامه معبر چه كاري براي اطلاع رساني به معلولين انجام داده؟ ايد -در شهري مثل تهران ممكن نيست ما در جلسه اي طرح را براي همه نابينايان توضيح دهيم بنابراين اطلاع رساني را از طريق رسانه هاي جمعي انجام مي دهيم، كه هم آنهايي كه مي خواهند استفاده كنند مطلع مي شوند و هم آنهايي كه بايد اين كار را براي جامعه انجام دهندمطلع و به فكر مي روند. هر وقتي مصاحبه اي از يك شهردار در رابطه با مناسبسازي مثلا در روزنامه همشهري منتشر مي شود همه، افرادجامعه به فكر مي افتندكه كاري در اين زمينه بكنند. مثلا مديرعامل بانك با اختصاص اعتباري جلوي بانكها را براي افراد معلول مناسب مي كند، يا خوانندگان روزنامه به دوستان معلول خود اطلاع مي دهند كه در آن منطقه اين امكان قرار داده شده است، يك بخش كار مربوط به خود اين عزيزان است كه مشكلاتشان را به ما اطلاع دهند چون تعدادشان هم محدود است مي توانند مشكلات مسير رفت و آمدشان را منتقل كنند و با هزينه اي حدود صد تا دويست هزار تومان مي توان مشكل هر فرد را بر طرف كرد بنا بر اين فكر مي كنم بايد يك تعامل دو طرفه داشته باشيم. آنها مشكلاتشان را به ما بگويندو ما هم از طريق جرايد و رسانه ها اطلاع رساني كنيم. اگر من بازديدي از آسايشگاه جانبازان نداشتم و آنها هم نمي آمدند و مشكلاتشان را به ما نمي گفتند شايد تا به حال هم در سطح منطقه مانمي توانستيم اين كار را انجام دهيم. * معلولين و جانبازان چه راه هايي براي بيان مشكلات خود ؟ دارند - ما از چند مسير مسائل سطح منطقه را كنترل مي كنيم يكي، شماره مستقيم 137 است كه مردم با شهرداري تهران ارتباط مي يابند كه پيام شهر تهران محسوب مي شود كه شما به عنوان يك شهروند تماس مي گيريد و هر انتقاد اشكال و، نيازي كه در سطح منطقه و محل سكونت خودتان يا هر جاي ديگري مي بينيد با اين شماره در ميان مي گذاريد در آنجا نظرات دسته بندي و به مناطق شهرداري اعلام مي شود كه در هر منطقه بايد مشكل بررسي و ظرف 24 ساعت نتيجه آن به مركز اعلام شود اگر اين كار صورت نگيرد در ارزيابي به منطقه امتياز منفي داده مي شود، اين امتياز منفي موجب يك ديد منفي نسبت به مديريت منطقه خواهدشدو با تلاش زياد كوشش مي شود نيازها برطرف گردد دوم، ما در هر ناحيه شهردارو معاون و ناظراني داريم كه اگر جايي حفاري شده باشد و مشكلي براي شهروندي ايجاد شده باشد بر اساس چارچوب وظايفشان آن را برطرف مي كنند. راه سوم اين است كه خود من و معاون خدمات شهري كه در سطح منطقه گشت مي زنيم و مشكلات و نيازها و ناامني هاي محيط زيست را مي بينيم و پيگيري مي كنيم و راه چهارم تلفنهايي است كه شهروندان با منطقه مرتبط هستند و انتقادات و پيشنهادات كلي كه درصندوق انتقادات مي اندازند كه توسط دفتر پيگيريهاي شهرداري جمعبندي و ماهيانه كنترل مي شودتا بررسي كنيم كه در مجموعه خودمان چقدر به وظايفمان عمل كرده ايم.