Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801110-53855S3

Date of Document: 2002-01-30

آموزش هنرهاي تجسمي جايگاهي در مدارس ندارد پيشرفت هنرهاي تجسمي درسايه تحولات اساسي درگستره سطح فرهنگي و عادت مردم به هنرهاي تجسمي امكان پذير است; تا وقتي دستگاه هاي اداري به توسعه كميت دلخوش باشند، وضعيت اين هنر هيچ تغييري نخواهد كرد. آيدين آغداشلو، هنرمند و نقاش در گفت وگو با ايسنا با بيان اين مطلب افزود: امروزه در دانشگاه ها، وزارت ارشاد، حوزه هنري و تلويزيون فعاليت هاي زيادي از نظر كيفي انجام مي شود; اما هيچ اتفاق عمده اي در هنرهاي تجسمي رخ نداده است. بايد برنامه ريزي هاي بنيادين در دانشگاه ها، رسانه هاي همگاني و موسسات فرهنگي صورت گيرد. اين امر هرچند كار پردامنه اي است، ولي چون معضلات و مشكلات خاص هنرهاي تجسمي ناديده گرفته شده است، به ناچار بايد به مسايل بنيادين و عمده پرداخت. وي با اشاره به سطح آموزش هنرهاي تجمسي در جامعه گفت: آموزش اين هنر از دو مجرا صورت مي گيرد; اولين مجرا به صورت آكادميك و دانشگاهي كه از حيث جذب استاد و مبادلات كمي، كيفي و جهاني دچار ضعف است، دوم آموزش از راه مجاري غيرآكادميك كه سرنوشتي مشابه قسمت اول دارد; امروزه مكان هاي متعددي براي اين مقوله وجود دارد كه در حقيقت جمع اضداد هستند. نكته قابل تامل اينجاست كه اگر مخاطب و خريدار كافي موجود نباشد، آموزش نقاشي به تنهايي كافي نخواهد بود. تا وقتي طبقات مختلف جامعه به تماشاي آثار هنري خو نگيرند، بازار خريد مناسبي براي اين هنر وجود ندارد و بدون بازار، منابع و زمينه هاي حمايتي آثار هنرمندان به گستره جامعه تعلق نمي گيرد; در اين حالت هنرمند به اجبار فقط به توليد آثار هنري دلخوش مي شود، نتيجه چنين تحولي كاهش هنرمندان حرفه اي و گسترش هنرمندان آماتور است. اين كارشناس نقاشي در رابطه با فقدان جايگاه واقعي نقاشي در ايران ادامه داد: نقاشي به عنوان هنري كه بر ديوار منازل و در مجموعه هاي شخصي قرار مي گيرد، سابقه زيادي در ايران ندارد.