Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801022-53590S2

Date of Document: 2002-01-12

كيفيت محصولات غذايي توليد داخل 10 بار بهتر ازفرآورده هاي قاچاق خارجي است به دليل نبودن رقابت بين توليدكنندگان و كمبود عرضه، كيفيت كالاهاي توليد شده پايين است و مجبور به اعمال استانداردهاي اجباري هستيم. كارشناس ارشد موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي كشور با بيان اين مطلب به خبرنگار ما گفت: به دليل جمعيت زياد كشور و توليدناكافي محصولات، بازار كالا معمولا با كمبود روبه رو است و اين حالت يك انحصار را در توليد كشور به وجود آورده است. به همين دليل رقابتي بر سر افزايش كيفيت بين توليدكنندگان وجود ندارد. به عبارت ديگر، هر كالايي با هر كيفيتي كه توليد مي شود در بازار متقاضي دارد. به اين دليل در ايران و كشورهاي درحال توسعه كه معمولا وضعيتي مشابه ما دارند، براي حفظ سلامت جامعه، كالاهايي نظير موادغذايي كه به طور مستقيم با سلامت جامعه سر و كار دارند را مشمول استانداردهاي اجباري مي كنند. دكتر سيدمحمد حسيني در ادامه افزود: درحالي كه در ايران به دليل نبود رقابت بين صنايع و كمبود توليد كالاهاي با كيفيت براي حفظ سلامتي جامعه مجبور به وضع استانداردهاي اجباري هستيم در كشور آمريكا به دليل توليد بالا و تنوع زياد و داشتن قدرت انتخاب و دقت مصرف كنندگان، رقابت شديدي بين توليدكنندگان براي توليدكالاهاي با كيفيت و تنوع بيشتر حاكم است. تقريبا 100 درصد كالاهاي توليد شده به جاي استانداردهاي اجباري داراي استانداردهاي تشويقي هستند. اين حالت در اروپا هم وجود دارد و بالاي درصد 90 از كالاهاي توليد شده در اين قاره به دليل كيفيت مطلوب فاقد استاندارد اجباري هستند. وي در خاتمه تصريح كرد: اگر بين عرضه و تقاضا تعادل منطقي برقرار شود به طور يقين توليد از انحصار خارج مي شود و با حاكم شدن جو رقابت بين صنايع، كالاها با كيفيت بيشتر و سالم تر به بازار عرضه خواهند شد و ديگر مجبور به وضع استانداردهاي اجباري نخواهيم بود. در زمينه اجباري بودن استاندارد موادغذايي در ايران مهندس اصغر خطيبي، دبير كل انجمن متخصصان صنايع غذايي ايران به خبرنگار ما گفت: وضعيت صنعت در ايران با بقيه دنيا تفاوت هاي اساسي دارد. موقعيت صنعت غذاي كشور را با در نظر گرفتن مسائل مالكيت، تحصيلات صاحبان صنايع و توليدكنندگان، كوچك و بزرگ بودن واحدهاي توليدي، گستره جغرافيايي و فرهنگ توليدكننده و مصرف كننده بايد سنجيد. زيرا همه عوامل ذكر شده دست به دست هم مي دهند و موجودي به نام صنعت غذا را پديد مي آورند. اساسا وضعيت صنعت و فرهنگ حاكم بر آن در ايران با آنچه كه در دنيا رايج است تفاوت هاي بسيار زيادي دارد. در اروپا و آمريكا در همه زمينه ها سرمايه گذاري مناسب صورت مي گيرد و به دليل رقابت بالا بر سر تصاحب بازار، توليدكنندگان خودبه خود به چرخه افزايش كيفيت وارد اما مي شوند در كشور ما به دليل محدود بودن عرضه و تقاضاي بالا معمولا توليدكنندگان از هزينه كردن براي افزايش كيفيت خودداري مي كنند; مگر آن كه نظارت قوي و دقيقي بر توليد آنها اعمال شود. مهندس خطيبي افزود: به همين دليل در صنايع غذايي ايران و صنايعي كه به طور مستقيم با سلامت جامعه سروكار دارند قوانين اجباري براي پروسه توليدتعريف شده است. خطيبي در مورد اين سوال كه مصرف كنندگان ما تا چه حد مي توانند به كالاهاي توليد داخل اعتماد كنند گفت: مردم بيشتر از آنچه كه به موادغذايي خارجي اعتماد دارند و آنها را مصرف مي كنند، بايد به موادغذايي توليد شده در داخل اعتماد كنند. البته ماده غذايي كه از يك كارخانه با مسوول فني، پروانه ساخت، گواهي بهداشت و نظارت كامل بيرون مي آيد، كارخانه هايي كه داراي اسم و رسم هستند و كنترل دقيق روي آنها اعمال مي شود، موادغذايي بسيار سالمي را به بازار عرضه مي كنند و مردم با اعتماد كامل مي توانند آنها را مصرف كنند. خطيبي افزود: البته مردم حق دارند به موادغذايي كه در زير پله و زيرزمين ها بدون هيچ نظارتي توليد مي شود، اعتماد نكنند. اما آن محصولي كه از كارخانه هاي تحت كنترل به بازار عرضه مي شود 10 برابر بهتر از محصولاتي است كه به شكل قاچاق و غيرمعمول وارد كشور مي شود و مردم به صرف خارجي بودن به آنها اعتماد مي كنند.