Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801018-53568S4

Date of Document: 2002-01-08

كافه نادري در سال هاي نخست قرن اخير در ايران توجه چنداني به امر تاسيسات اقامتي و پذيرايي مبذول نمي شد. مسافران داخلي علاقه اي به اقامت در مهمانخانه ها از خود نشان نمي دادند و بيشتر در منازل دوستان و اقوام مقيم مي شدند. مسافران خارجي نيز به آن تعداد نبودند كه هزينه هاي اين واحدها را تامين نمايند. صاحبان اين اماكن معدود، براي جلب مشتري حتي به درج آگهي در مطبوعات آن زمان نيز مبادرت مي كردند. ذكر يك نمونه از اين آگهي هاي تبليغاتي كه در سال 1306 خورشيدي از طرف (هتل قرن بيستم ) در روزنامه اطلاعات به چاپ رسيده است بي مناسبت نيست: (در اين موقع كه توجه معطوف به سهولت اياب و ذهاب گرديده و اهالي ولايات مشتاقانه به تماشاي پايتخت مي آيند، مهمانخانه قرن بيستم واقع در نزديكي سفارت فخيمه انگليس كه يكي از مهمانخانه هاي قديمه مركز است، وسايل آسايش واردين را از هر بابت فراهم نموده و مخصوصا در كرايه منزل و قيمت خوراك صرفه جويي كامل منظور گرديده است ). در سال 1306 يك مهاجر روسي به نام (خاچيك ماديكيانس ) كافه نادري را در خيابان نادري (جمهوري امروز ) داير كرد. اين شخص براي اولين بار در تهران به كار شيريني پزي پرداخت و چندي بعد در جوار (كافه نادري ) مهمانخانه اي به همان نام احداث كرد. براي نخستين بار در تهران در رستوران اين هتل بود كه غذاهاي فرنگي چون بيفتك و بيف استروگانف و غيره به ايرانيان عرضه شد. همچنين (كافه گلاسه ) بستني، فرنگي، انواع قهوه هاي ترك و فرانسه و انواع نان هاي قالبي نيز براي اولين مرتبه به وسيله موسس اين مهمانخانه در اختيار علاقه مندان گذاشته شد. علي رغم اين كه در آن زمان چنين واحدهايي دائر شده و از مهمانان پذيرايي مي كردند معذالك اشتغال درامور مهمانخانه داري و خدمات پذيرايي فعاليتي مشروع به شمار نمي رفت. نوشته كوتاه روزنامه اطلاعات مورخ سي ام شهريورماه 1307 شاهد گويايي بر اين مدعا بود. * * نقل از مجموعه قوانين و مقررات صنعت ايرانگردي و جهانگردي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي زمستان 1378