Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801017-53549S1

Date of Document: 2002-01-07

عوارض بارداري در نوجواني افزايش جمعيت جوان به ويژه در كشورهاي درحال توسعه واز جمله كشور ما و بالا بودن ميزان ازدواج و بارداري در سنين نوجواني، لزوم توجه بيشتر به مسايل خاص نوجوانان را مي طلبد. با توجه به اهميت ارتقاء سلامت زنان و جايگاه ارزنده آنان در خانواده و جامعه، شناسايي مشكلات مادران باردار نوجوان و عوامل موثر بر آن و يافتن راه حل مناسب براي آن اهميت ويژه اي مي يابد. مطابق با تعريف سازمان بهداشت جهاني، دوران نوجواني سنين 19 - سال 10را در برمي گيرد. نوجوانان يك قسمت مهم و حياتي جمعيت را تشكيل مي دهند بطوريكه از هر 5 نفر در جهان يك نفر نوجوان مي باشد. تعداد كل نوجوانان در سال 1995 در سراسر /1 1جهان بيليون نفر بوده است و از اين تعداد 913 ميليون نفر در كشورهاي در حال توسعه و 160 ميليون نفر در كشورهاي توسعه يافته زندگي مي كردند. جوانان و نوجوانان حدود نيمي از جمعيت كشور ما را تشكيل مي دهند، طبق آخرين سرشماري عمومي نفوس و مسكن در سال 1375 تعداد كل نوجوانان - 10ساله 19 196 16 كشور 223 نفر و همچنين تعداد دختران زير 18 سال در كل 732 6 كشورنفر 657 بود. هرساله در سراسر جهان حدود 15 ميليون از تولدها به نوجوانان تعلق دارد و آنان مسئول بيش از 10 درصد از كل تولدهاهستند. زنان نوجوان باردار و خطرات آن بررسيهاي انجام شده در كشور ما حاكي از اين است كه بيش از 50 درصد از زنان جنوب شهر تهران درسال قبل از 1376 سن 20 سالگي ازدواج كرده اند ودر 58 درصد موارد سن مادران در زمان اولين بارداري زير 20 سال بوده است. نسبت ازدواج در سن زير 20 سال در كشور 79 درصد و نسبت زايمان در سنين ( 15 19 تا) /درصد 38سال گزارش 46 شده است. داشتن يك فرزند يكي ازمعني دارترين وقايعي است كه در زندگي يك فرد رخ مي دهد، اما وقوع آن در دوران نوجواني بالقوه خطرناكتر از دوران بزرگسالي است. از طرف ديگر حاملگي و زايمان در سنين پايين نتايج سوئي نه تنها براي مادر و كودك، بلكه براي كل جامعه به دنبال خواهد داشت. زناني كه بچه آوردن را در سنين نوجواني شروع مي كنند نسبت به زناني كه تا سن 20 سالگي براي بچه دار شدن صبر مي كنند، داراي خانواده هاي بزرگتري خواهند شد. به همين دليل تلاش براي افزايش نسبت حاملگي هاي برنامه ريزي شده در نوجوانان يكي از گامهاي اساسي در جهت بهبود وضعيت بهداشتي جامعه به شمار مي رود. حاملگي و زايمان در سنين پايين به معناي كوتاهتر شدن فاصله بين نسلهاو وجود نسبت بالاتري از كودكان در هر مقطع زماني، در كل جمعيت است. حتي زماني كه حاملگي درزنان نوجوان بابرنامه ريزي قبلي صورت مي گيرد، خطرات بهداشتي براي اين مادران نوجوان و فرزندانشان بيشتر و جدي تر است، زيرا اين مادران نوجوان فاقد رشد كافي هستند. ميزان مرگ و مير در فرزندان اين مادران نوجوان 30 درصد بيشتر از فرزندان مادران 20 سال و بالاتر است. هنگامي كه يك زن قبل از سن 18 سالگي باردار مي شود او ممكن است دچار زايمان طولاني يا با وقفه شود. نوجوان باردار با خطر بيشتر ابتلا به فشار خون حاملگي، عدم تطابق جنين با لگن استخواني مادر، زايمان طولاني، زايمان پيش از موعد و نيز تولد نوزاد كم وزن مواجه است. مشخص نيست كه آيا يك خطر افزايش يافته زيستي براي زنان باردار نوجوان وجود دارد، يا اين كه عوامل اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي سبب افزايش اين خطر مي شوند. مطالعات انجام شده در رابطه با حاملگي نوجوانان نتايج متفاوتي را نشان داده اند. هولينگز و همكاران با بررسي گزارشات پزشكي مشاهده نمودند كه خطرات مربوط به بارداري در نوجوانان 18 - ساله 16 بيشتر با عوامل اجتماعي نظير فقر ارتباط دارد تا عوامل زيستي، نظير سن كم مادر، برعكس در نوجوانان 15 ساله و كمتر عوارض مربوط به بارداري با سن پايين آنان مرتبط است. مطالعات معدودي نيز در اين زمينه به بررسي وجود ارتباط بين نتايج حاملگي و سن زنانگي مادر و نه سن تقويمي وي پرداخته اند. اركان و همكاران در ايالات متحده به اين نتيجه رسيدند كه نسبت تولد نوزاد كم وزن در مادران نوجوان با سن زنانگي 2 سال و كمتر نسبت به مادران نوجوان با سن زنانگي بيشتر از 2 سال افزايش معني داري دارد. لذا باتوجه به اهميت توجه به مسايل بهداشتي قشر وسيع مادران نوجوان كشور و اهميت وزن مطلوب هنگام تولد نوزاد در سلامت فرد، خانواده و جامعه پژوهش، حاضر با هدف بررسي ارتباط سن زنانگي با وزن هنگام تولد نوزاد در مادران نوجوان نخست زاي سال 18زير مراجعه كننده به يك بيمارستان دولتي در شهر همدان در صورت 1377سال گرفته است. اين پژوهش يك بررسي توصيفي - تحليلي مقطعي است كه بر نخست 181روي زاي زير 18 كه سال نوزاداني سالم و تك قلو با سن حاملگي 4237 هفته به دنيا آورده اند، انجام شده است. در صورت وجود شرايطي نظير سابقه حاملگي قبلي، اعتياد به سيگار، الكل، مخدرها، مصرف دارو، ابتلا به بيماري طبي حال يا گذشته از قبيل بيماري تيروئيد، فشار خون و ديابت و... يا بروز مشكلاتي نظير كم پره اكلامپسي، خوني، كاهش يا افزايش غير طبيعي مايع آمينون، خونريزي، جفت غير طبيعي و... نمونه ها از پژوهش حذف مي شدند. نتايج پژوهش نشان /28درصد 2مي دهد از مادران مورد مطالعه حاملگي برنامه ريزي شده /71 8و درصد از آنان حاملگي برنامه ريزي نشده داشته اند. /74 6درصداز مادران مورد مطالعه در طي دوران بارداري از مراقبت /4 4 كافي درصد از مراقبت بينابيني و 21 درصد از مراقبت ناكافي برخورداربوده اند. ميانگين مدت پيشگيري از بارداري در كليه افراد مورد /4 08مطالعه ماه بوده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد بين ميانگين وزن نوزادان مادران نوجوان نخست زا با سن زنانگي 2 سال و كمتر و سن زنانگي بيشتر از 2 سال تفاوت معني دار وجود دارد. همچنين بين سن زنانگي مادر و وزن هنگام تولد نوزاد ارتباط معني دار وجود دارد، به طوري كه ميزان تولد نوزاد كم وزن در مادران با سن زنانگي 2 سال و كمتر بيشتر از مادران با سن زنانگي بيش سال 2از مي باشد. يافته هاي پژوهش اثر مستقل سن زنانگي مادر را بر وزن هنگام تولد نوزادنشان مي دهد در حالي كه با حذف اثر سن زنانگي، سن تقويمي مادر بر وزن نوزاد تاثير ندارد. نتايج پژوهش بر لزوم پيشگيري از بارداري در 2 سال اول پس از شروع قاعدگي در زنان نوجوان، جهت پيشگيري از تولد نوزاد با وزن كم هنگام تولد تاكيد دارد. نتايج اين پژوهش مي تواند جهت آموزش عموم از طريق رسانه هاي گروهي در ارتباط با عوارض بالقوه طبي و اجتماعي حاملگي در سنين پايين و لزوم پيشگيري از بارداري در نوجوانان به منظور به حداقل رساندن ميزان عوارض مرگ و مير مادري و نوزادي ازجمله تولد نوزاد كم وزن و نيز لزوم پيشگيري از بارداري در اين مادران نوجوان مورد استفاده قرار گيرد. پيشگيري از بارداري در مادران نوجوان علاوه بر اينكه سبب حفظ سلامت زن در جامعه و حفظ نيروي اقتصادي وي مي شود، بلكه از طريق افزايش سن اولين بارداري تاثير قابل ملاحظه اي بر كنترل رشد جمعيت دارد. فروزان اكرمي كارشناس ارشد مامايي