Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801013-53483S3

Date of Document: 2002-01-03

گزارش جلسه نقد و بررسي فيلم زيرپوست خلاقيت فردي تنها عامل شهر در حوزه هنري موفقيت نيست روايت ساده انگارانه و پيش پا افتاده از عشق هاي آبكي با ورود به مناطق ممنوعه به بهانه بيان معضلات اجتماعي يكي از آفت هاي بزرگ سينماي كشورمان است. رخشان بني اعتماد كارگردان زير پوست شهر در جلسه نقد و بررسي اين فيلم كه با حضور نغمه ثميني (منتقد ) و فريد مصطفوي ( فيلمنامه نويس ) در حوزه هنري برگزار شد، با بيان اين مطلب گفت: تربيت سانسور شده فيلمساز و كساني كه به بهانه بيان معضلات اجتماعي كيسه بزرگي دوخته اند موجب مي شود تا دوربين نتواند واقعيت اين معضلات را نشان دهد. بني اعتماد افزود در كشورهاي جهان سومي مثل ايران خلاقيت و توانمندي فردي تنها عامل موفقيت نيست بلكه به خاطر عدم عدالت اجتماعي و تقسيم امكانات براساس آن در اين كشورها، شرايط اهميت پيدا مي كنند. در جامعه ما رهبري زنان بر گروه ها، جايگاه خود را نيافته است اما اين اقتدار را مي توان با تجربه و پشتكار به دست آورد. بني اعتماد درباره فيلم زير پوست شهر گفت: اولين نسخه فيلمنامه طوبي در سال 64 از روي تحقيقي درباره زنان شاغل نوشته شد. اين فيلم با بيان موقعيت هاي مختلف بدون تاكيد روي يك موقعيت، تصويري كلي از جامعه ارايه مي دهد و فيلمنامه از آغاز تا زمان ساخت در شرايط مختلف اجتماعي، اقتصادي تغيير كرد اما چون به اصالت شخصيت طوبي و عشقي جاري در رگ هاي او باور داشتم فيلمنامه را فراموش نكردم و طوبي براي من مثل سرك كشيدن به خانه همسايه بود. اين فيلم جدا از تمام استدلال هايي كه براي رعايت اصول سينمايي دارد احساس و فضاي مورد نظر را انتقال مي دهد. نغمه ثميني (منتقد و مدرس سينما ) در ادامه گفت: يك محتواي اخلاقي و انساني در يك فرم و ظرف محدود نمي گنجد و بدون فرم بديع يك محتواي قوي منتقل نمي شود كه فيلم زير پوست شهر به لحاظ ساخت سينمايي و فرم در اوج است و در اين فيلم فضاي خارج از كادر هم كه در دسترس نيست، زنده است. ثميني ادامه داد: وقتي از فيلم انتظار رئاليسم اجتماعي است بايد تمام عناصر آن شرايط اجتماعي نشان داده شود كه عناصر مختلف در اين فيلم مثل صحنه انتخابات فضاسازي كرده اند تا شرايط جامعه مشخص شود. وي افزود: تا دهه 70 فيلم ها به روساخت هاي اجتماعي نگاه مي كردند; اما از آن زمان كه فيلمسازان به زير ساخت هاي اجتماعي پرداختند زنان به عنوان شخصيت ها ظاهر مي شوند چون زنان ايراني در زير ساخت ها تلاش مي كنند و نبايد از فيلمسازان زن انتظار داشت كه براي زنان فيلم بسازند. فريد مصطفوي (فيلمنامه نويس ) در اين جلسه گفت: هر فيلمنامه وقتي به مرحله ساخت مي رسد ديگر ذهن فرد نويسنده عمل نمي كند بلكه يك گروه براي بهبود كار مي انديشند و تصور اينكه يك فيلمنامه عينا از روي كاغذ به روي پرده بيايد غيرممكن است. مصطفوي درباره زيرپوست شهر گفت: فيلم اجتماعي كه پشت آن تحليل نباشد و فقط از تيتر روزنامه ها گرفته شده باشد، تاريخ مصرف دارد اما اين فيلم با بيان موقعيت هاي مختلف، سندي از مقطع معيني است كه انسان هاي آينده با تماشاي آن فضاي اجتماعي، سياسي، اقتصادي امروز جامعه را تجسم مي كنند.