Hamshahri corpus document

DOC ID : H-801011-53457S6

Date of Document: 2002-01-01

يادداشت اقتصادي كشاورزي ايران پس از 22 سال محمد صادق جنان صفت روستانشينان و بخش كشاورزي ايران پس از انقلاب بهمن 1357 به دلايل گوناگون در كانون توجه رهبران و نظام جمهوري اسلامي ايران قرار گرفتند. مديران تراز اول انقلاب كه خود را ملتزم به تامين عدالت اجتماعي در سطحي فراتر از رژيم پيشين مي دانستند روستائيان را هدف برتري در اين عرصه دانسته و با تاسيس جهاد سازندگي اين آرمان خود را اجرايي كردند. از طرف ديگر، تخاصمات سياسي محيط بين المللي با انقلاب به ويژه از 1358 تا پايان جنگ تحميلي انگيزه بالايي براي مديريت ارشد سياسي - اقتصادي كشور ايجاد كرد تا كشور در توليد محصولات استراتژيك به خودكفايي برسد و از امنيت غذايي كافي برخوردار باشد. امروز و پس از گذشت 22 سال سرسخت ترين مدافعان انقلاب هر روز از نرسيدن كشور به خودكفايي انتقاد مي كنند. اكنون كه در آستانه بيست و سومين سالگرد انقلاب اسلامي قرار داريم اين پرسش اساسي پيش روي ماست: چرا انقلاب اسلامي در خودكفايي در توليد محصولات استراتژيك مثل گندم، برنج، شكر و... توفيق نداشته؟ است درباره اين عدم توفيق نسبي، ناتواني بنيادين اقتصاد ملي در انباشت سرمايه و دستيابي به رشدهاي سريع و بالا در درآمد ملي مهمترين مسئله اي است كه پيامدهاي منفي آن دامنگير جامعه ايراني به صورت عام شده است. كارشناسان اقتصاد كشاورزي معتقدند در 22 سال گذشته تنگناهاي بنيادين بخش كشاورزي نظير نظام بهره برداري كشاورزي كه، خود منشا بسياري از مشكلات فني و اقتصادي است و همچنين سياستهايي مثل سياست قيمت گذاري و ناكار آمد بودن تعامل كشاورزي و بازرگاني محصولات كشاورزي همچنان پا بر جا هستند. اما شايد مهمترين مساله اي كه در مسير توليد محصولات استراتژيك در دو دهه اخير صورت پذيرفته است نگاه خاص به دنيا و مساله تخاصمات سياسي است. به اين معني كه حتما به دليل اينكه شايد روزي تحريم غذايي شويم بايد در توليد محصولات استراتژيك خودكفا باشيم. تجربه 22 سال گذشته نشان داده است كه توانايي هاي آب و خاك اين مرز و بوم با شرايط سياسي، جمعيتي كشور در رسيدن به خودكفايي كفايت نمي كند.