Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800310-51563S4

Date of Document: 2001-05-31

يادداشت روز باران وعده ها، فقدان برنامه ها آنگونه كه سابقه تبليغات انتخاباتي جهان نشان مي دهد، نامزدهايي كه خود را پيروز انتخابات مي دانند، معمولا با دورانديشي وعده هايي مي دهند كه پس از انتخابات بتوانند دست كم به بخشي از آنها عمل كنند. مثلا مي گويند مالياتها را يك درصد كاهش مي دهيم. بودجه آموزش و پرورش را دو درصد افزايش مي دهيم. در برخورد با فلان كشور شدت عمل بيشتري به خرج مي دهيم و روابط با بهمان كشور را بهبود مي بخشيم. اين دسته نامزدها براي راي دهندگان ابتدا توضيح مي دهند كه كشور شما در سال مبلغي درآمد ملي دارد ومقداري هم هزينه هاي ملي; و براساس محاسبه اي دقيق مي گويند: مي كوشم نرخ تورم را در سالهاي آينده به ميزان مشخصي مهاركنم. اين دسته نامزدها هرگز نمي گويند: من آمده ام كه فقر را ريشه كن كنم. زيرا به فراست و تجربه آموخته اند كه تاريخ بشر همواره و بدون هيچ استثنائي، آغشته به نكبت فقر بوده است; و درآمد دولت هااز هزينه هاي آنها كمتر است; بلكه مي گويند: تلاش مي كنم با تقويت نظام تامين اجتماعي، آسيبپذيري تهيدستان را كاهش دهم. هرگز نمي گويند: فلاكت اقتصادي مردم به خاطر هزينه هاي سنگين خانه فلان وزير يا سفير است; زيرا همه هزينه هاي قانوني و غيرقانوني و سالم و فاسد خانه دولتمردان، هرگز رقمي را تشكيل نمي دهد كه با وارد كردن آن به چرخه اقتصاد بتوان تحولي بنيادي ايجاد كرد، بلكه مي گويند: همه توليد ملي ما در سالهاي شكوفايي اقتصادي حدود 120 ميليارد دلار بوده است كه كمتر از 30 ميليارد دلار آن در اختيار دولت و قوه مجريه است و نحوه هزينه كردن اين رقم هيچ معجزه اي ايجاد نخواهد كرد; زيرا بودجه دولت و هزينه هاي ملي حكايت يك مويز و چهل قلندر است. نامزد عملگرا و اميدوار به پيروزي اگر بخواهد خيلي مردمي برخورد كند، در اين مرحله به حربه رقيب متوسل مي شود و از رقيباني كه در همه سالهاي پس از انقلاب بر مصدر امور از جمله وزارت و وكالت بوده اند مي پرسد: اگر انگيزه پاكسازي جامعه و دولت را داريد، چرا در آن سالها رانت خواران را معرفي؟ نكرديد و اگر بخواهد قدري از اين هم فراتر رود و استراتژي تهديد به افشاگري را بي اثر كند، مي گويد رقيب محترم امروز كه بر مسند قدرت نيستي و هيچ ملاحظه اي گلويت را نمي فشارد، جسارت افشاي رانت خواران را نداري در فرداي پيروزي كه خود حلقه اي از زنجير قدرت هستي، چگونه مي خواهي افشاگري؟ كني حكايت وعده هاي مربوط به سياست خارجي از وعده هاي اقتصادي هم تلخ تر است. كانديداهاي محترمي كه محور تبليغات نحله هاي فكري آنها در سالهاي پس از انقلاب و بويژه چهار سال اخير مشروعيت گرفتن از ضديت با آمريكاست، چگونه و براساس كدام برنامه سياسي مي خواهد بزرگترين مشكل سياست خارجي (تنظيم مناسبات وتعيين تكليف رابطه با آمريكا ) را حل كند. مگر نه اينكه در چهار سال اخير در صدها سخنراني و بيانيه، رقيبان خود را به سرسپردگي آمريكا متهم كرده اند ياديگراني كه مخالفت هميشگي با دولت هاي پس از انقلاب را مبناي قابليت خود مي دانند، در برابر اين پرسش كه پس چرا جوي ارتزاق وي از همين دولت ها، يك آن قطع نشده است چه پاسخي دارند و يا آن ديگري كه مي گويد... و ديگري كه مي گويد... فراموش نكنيم كه اين وعده ها كه كسر كوچكي از آن هم طبق موازين قانوني جمهوري اسلامي و امكانات اقتصادي ايران دست يافتني نيست، به نامزدهاي پيروز و شكست خورده سودي نخواهد رساند; زيرا اين شعار مشترك همه نامزدهاي محترم بوده است كه مردم بيش از دولت، فعالان سياسي و احزاب و گروه ها مي فهمند و بعيد است با چنين فهمي بتوان آنها را فريب داد.