Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800302-51501S1

Date of Document: 2001-05-23

يادداشت روز به مناسبت روز شهادت امام علي بن موسي الرضا (ع ) معلم قرآن و پرچمدار عترت اينكه امامت، شرط لااله الا الله، و مقدمه درك و ايمان به كلمه جامعه توحيد انگاره است، نظري تفكري است كه بزرگترين و مطمئن ترين رهگذر براي ورود به دين خداوند و فهم حقايق آيات الهي را جسته و يافته است. ملتي كه همواره در جستجوي آنچه يافت مي نشود آنم آرزوست بوده، در زماني كه موازنه ميان قرآن و عترت، به دست خلفاي جوراموي و سپس عباسي، برهم زده و آتش تحريف و جعل و دروغپردازي، اساس دين خداوند را تهديد مي كرد، به پيشباز هشتمين ستاره آسمان امامت و ولايت مي رود. از بلخ و بخارا و هرات و سمرقند تا توس و نشابور و جام تاري و اصفهان و يزد و شوشتركرمان، هركه خبر ورود اين نماد و نمونه ايمان و عشق را شنيده، موزه به پاي كشيده و پوستين بر دوش افكنده، پاي به راه مي نهد تا ديده به جهان دوست بگشايد. امام علي بن موسي الرضا (ع ) پس، از شهادت پدر بزرگوار و عظيم الشان خود كه همه عمر را از زنداني به زنجيري و از محبسي به تبعيد و شكنجه گاهي ديگر در حال رفت و آمد بود، اينك به ترفند تازه مامون عباسي رهسپار توس است. به ظاهر، عباسيان ايشان را به جانشيني خليفه گزيده اند تا خلايق كه شيفته آل علي (ع ) بودند، فريب خورده و دست از عصيان بردارند، اما طنين سخن و استدلال پسر موسي بن جعفر (ع )، همه اين نقشه ها و تزويرها را چون حبابي ناپايدار درهم مي شكند و محو مي كند. در نخستين گام، شرط توحيد را امامت و عترت اعلام مي فرمايد تا فقدان مشروعيت همه خلفاي سلف و خلف عباسي را در جايي كه اهل بيت نبي و آل علي حضور دارند گوشزد فرمايد و مشت رسواي ايشان را باز كند. پس از آن با حضور و خطابه ها و مناظرات رضوي، هردم اين آگاهي افزونتر مي گردد و جهان مسلمانان، خاصه از غرب عراق تا شرق ايران، هر روز بيش از پيش حقانيت اولاد علي (ع ) و بطلان خلفاي جور را درمي يابند. امام رضا ( ع ) با آن حضور عالمانه و نوراني خويش، در قلب خلافت ناحق مامون، احتجاجات فرهنگ علوي را مي گسترد تا بساط جعل و تحريف و كلام نامستدلي را كه در طول يك سده از سوي امويان و مروانيان و عباسيان تمهيد گرديده بود ويران سازد. مجموعه سنت آن امام همام، از رفتار سياسي، تعليمات ديني، مناظرات كلامي، پاسخهاي علمي و بالاخره جلسات تربيتي ايشان، غناي فرهنگ شيعه را به اوج اعتلاي خود رساند و براي هميشه آن را تثبيت و مستحكم فرمود. پس از امام باقر (ع ) و امام صادق ( ع ) امام، هفتم در گيرودار معركه اي از مظالم و ستمگري ها قرار گرفت و براي حفظ نهضت و فرهنگ تشيع، همه وجود خويش را سپر بلايا و سنگ صبور رنجها قرار داد، آن پايداري هاي شگفت انگيز و فراانساني، در خيزش فكري و سياسي اي كه امام رضا (ع ) دنبال گرفت و به ثمر رساند، ثمراتي اصيل و عظيم به بار آورد. بزرگترين ثمره اين حركت مستدام و متداوم، حفظ و استمرار تشيع در تمام نسلهاي بعد و استحكام ريشه هاي فكري و اجتماعي آن در بخش مهمي از جهان اسلام بود. بدين ترتيب اصيل ترين شاخه و نحله اي كه پاسدار حقايق قرآني، سنت نبوي و ارزش هاي اسلامي بود، موجوديت عارفانه و عالمانه و اخلاقي و اجتماعي اسلام را حفظ كرد و سنت سياسي ويژه اي را كه اجازه توجيه به هيچ جائري نمي داد اثبات نمود. امام علي بن موسي الرضا ( ع ) در اين عرصه، نقشي حساس و ويژه داشت كه در پرتو عصمت و راهبري قدسي به سرانجام رسيد. سالروز شهادت امام رضا ( ع ) بر همه شيعيان و شيفتگان حقيقت تسليت باد.