Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800227-51454S2

Date of Document: 2001-05-17

تلويزيون و نقش آن در پرخاشگري جلوگيري از بروز كودكان (بخش پاياني ) خشونت اشاره: در بخش نخست مقاله تلويزيون و نقش آن در پرخاشگري كودكان نتايج تحقيقات و مطالعات انجام شده در كشورهاي مختلف در مورد تاثير تلويزيون در پرخاشگري از نظرتان گذشت. در بخش پاياني اين مقاله با روشهاي جلوگيري از بروز خشونت آشنا مي شويم. بچه هايي كه از نظر فكري و تربيتي روشنفكرانه رشد كرده باشند كمتر تحت تاثير تلويزيون قرار مي گيرند. براي كودكي كه داراي وضعيتي عاديست و روابط خوبي با خانواده و دوستانش دارد و از هوش معمولي برخوردار است، تلويزيون چيزي جز روزنه اي، ميان روزنه هاي ديگر نيست. در ميان آنچه كه تلويزيون به وي عرضه مي دارد چنين كودكي ترجيح مي دهد برنامه هايي را برگزيند كه داراي محتواي واقعي هستند. پس در حقيقت ريشه هاي ناراحتي بعضي از اطفال قبل از اينكه در تلويزيون و برنامه هايش باشد در شخصيت خود آنها و روابط اجتماعي شان است. نقش كمكي تلويزيون در مورد بزهكاري كودكان را هنگامي مي توان دريافت كه نوجوان و يا طفل، روش يا شگرد مخصوص ارتكاب جنايت و بزهكاري را در حين تماشاي برنامه ها فرامي گيرد و سپس هنگامي كه به دلايل مختلف در عالم واقعيت و حقيقت مي خواهد دست به عمل خلافي از بزند، اين شگرد استفاده مي كند. كودكان وقتي قهرماني را در فيلمي مشاهده مي كنند كه با استفاده از ابزار پرقدرتي كه در اختيار دارند بر هر مشكلي به سهولت فائق مي آيند و از كليه نعمتها و لذتها برخوردار مي شوند. بچه ها مي بينند كه خشونت آسانترين راه حل بسياري از مشكلات است كه هم شخصيت هاي مثبت (خوبها ) و هم شخصيت هاي منفي ( بدها ) آن را به كار مي گيرند وپايان خوشي هم دارد، پس از آنهانيز احساس و قبول مي كنند كه شرارت و استفاده از امكانات به هر اندازه نيز كه غيرعاقلانه باشد عامل مهم يا مهمترين عامل در پيشرفت انسان امروزي است. اگر قهرماني، تنها با كشتن و آزار و اذيت انتقام رساندن، گرفتن واعمالي از اين قبيل راه خود را در زندگي روي پرده هموار مي كند نوجوان ساده را به اين فكر غلط خواهد انداخت كه پيروي از آنچه بر صفحه تلويزيون مشاهده مي كند ضامن موفقيت اوست. به طور خلاصه براساس نتايج تحقيقات و مطالعات انجام شده در كشورهاي مختلف نمي توان گفت كه تلويزيون براي بچه ها خوب است يا؟ بد در برخي از موارد معين بعضي از برنامه ها مي توانند براي عده اي از بچه ها مفيد باشند و همين برنامه ها مي توانند براي بعضي از بچه هاي ديگر كه در موقعيتي متفاوت و يا در همان موقعيت قرار دارند مضر باشند، كودكان و نوجوانان با خصوصيات گوناگوني كه دارند نسبت به يك برنامه واحد تلويزيوني، به يك صورت ازخود واكنش نشان نمي دهند و هر يك به گونه اي تحت تاثير قرار مي گيرند. فلذا مي توان گفت كه تلويزيون بايد به صورت روزنه اي باشد براي كشف دنيا، موجودات و اما اشياء، نبايد تنها روزنه باشد. كودك همچون زميني است كه اگر مستعد نباشد تخم ميكروب خشونت در وجودش نمي تواند جوانه بزند. براي جلوگيري از بروز خشونت والدين، مربيان و دست اندركاران بايد اقداماتي مشابه موارد زيررا انجام دهند: - افكار و احساسات كودكان را بررسي كنند و محتواي مفاهيم مبهمي كه در صفحه تلويزيون به چشم آنها خورده تجزيه و تحليل كنند و درباره شان بحث و گفت وگو كنند. - كودكان را موجودات منفعلي تصور نكنند و بدانند كه كودكان از ميان برنامه هاي تلويزيوني آنچه را كه مطابق با علاقه و استعدادشان است انتخاب مي كنند و به همين جهت در بررسي تاثير تلويزيون بايد كليه جوانب را درنظر بگيرند. - والدين و مربيان، ترتيبي اتخاذ نمايند كه كودكان و نوجوانان با همسالان و نيز محيط اطرافشان روابط سازگاري داشته باشند تا آنها بتوانند در برخورد با هر يك از پديده هاي اجتماع، طرق مناسب و عاقلانه تري را انتخاب نمايند. - كودكان و نوجوانان را بايد از عزلت و گوشه نشيني درآورد و وادارشان كرد كه تمام اوقات بيكاري خود را به تماشاي تلويزيون نپردازند و آنها را به فعاليتهاي مفيد و سازنده ديگري نظير ورزش كردن، مطالعه، تفريح، گفت وگو با دوستان و... وادارند. - مسئولين، دست اندركاران و سازندگان تلويزيون با علامتهايي هشداردهنده والدين را از پخش برنامه هاي خشونت آميز آگاه سازند تا والدين بتوانند كنترلي بر فرزندان خود داشته باشند. - در نهايت اينكه نقش مسئولين و برنامه ريزان و تهيه كنندگان برنامه ها و سازمانهاي وابسته بسي مهمتر است، مسئولين بايد به هنگام ساخت برنامه هاي تلويزيوني از مشاوران و روانشناسان راهنمايي و.. كمك بگيرند تا تاثيرگذاري مطلوبي بر مخاطبان خود داشته باشند. اين ضرورت براي جوامعي همچون جامعه ما بسيار اساسي تر بوده و مطالعات بنيادي و كارشناسانه اي را طلب مي نمايد، چرا كه اعتبار و وجهه يك رسانه ملي و دولتي مانند تلويزيون قابل قياس با رسانه هاي خصوصي نيست، بنابراين استفاده از وجود روانشناسان، جامعه شناسان، پژوهشگران و مطالعه و تحقيق علمي مداوم در زمينه محتواي برنامه هاي تلويزيوني و تاثير آنها بر ميزان خشونت و پرخاشگري كودكان در جامعه ما كه تحقيقات آنچناني انجام نگرفته، بسيار ضروري، مهم و حياتي است. نويسنده: عبادالله عبادي