Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800218-51384S9

Date of Document: 2001-05-08

درحاشيه سفركاسترو به تهران كوبا; واقعيت ها دستاوردها و با گذشت بيش از چهل و دو سال از پيروزي انقلاب كوبا در اول ژانويه 1959 اينك بخوبي مي توان درباره دستاوردهاي اين انقلاب داوري كرد. واقعيت اين است كه انقلاب چهره كوبا را دگرگون ساخته است. تا پيش از پيروزي انقلاب (يعني دوران ديكتاتوري فولژنسيو باتيستا ) در ميان جمعيت چهار ميليون نفري /700 000كوبا بيكار /000/1 000و بيسواد وجود داشت. اين در حالي بود كه قريب يك سوم كودكان در سن دبستان از تحصيل محروم بودند و سوءتغذيه، فقر و عدم دسترسي به امكانات بهداشتي (نظير پزشك، دارو و آب لوله كشي ) حقيقت انكارناپذير زندگي مردم به شمار اقتصاد مي رفت كوبا كه به شدت به نيشكر وابسته بود تحت تسلط سرمايه داران و زمين داران و در جهت تامين منافع آنها - و نيز سرمايه گذاران آمريكايي - اداره مي شد. در كوباي تحت حاكميت باتيستا نه تنها حقوق سياسي شهروندان رعايت نمي شد، بلكه اثري از تشكلهاي مدني و مشاركت مردمي نيز به چشم نمي خورد. تمامي اينها از كوباي پيش از انقلاب كشوري ساخته بود عقب مانده، وابسته و داراي شكافهاي عميق طبقاتي كه در آن اثري از عدالت اجتماعي و توزيع عادلانه امكانات و منابع ديده نمي شد. پس از پيروزي انقلاب (كه نخستين جرقه هاي آن با حمله كاسترو و همرزمانش به پادگان مونكادا در 26 ژوئيه 1953 زده شده بود ) موج تحولات اجتماعي كوبا را در بر گرفت و اراده و توان مردم براي زدودن كمبودها و نابسامانيها از چهره جامعه به كار گرفته شد. با ملي شدن صنايع بزرگ و نيز خارج ساختن مزارع از تملك زمين داران و ايجاد تعاونيهاي كشاورزي، دولت كوبا نخستين گامها را در راه برقراري عدالت اجتماعي و جلوگيري از تمركز ثروت در دست عده اي معدود برداشت. در سال 1961 پيكار بزرگ با بيسوادي به /250 000ياري داوطلب (كه يكصد هزار نفر آنها را دانش آموزان تشكيل مي دادند ) آغاز شد و دو سال بعد، با دست يافتن به هدف آموزش مهارتهاي ابتدايي خواندن و نوشتن به همگان پايان يافت. خدمات آموزشي و بهداشتي رايگان اعلام شد و دولت برا ي مقابله با خلاء ناشي از مهاجرت هزاران پزشك به تربيت گسترده پزشكان جديد همت گماشت. امروز و در حالي كه كوبا چهار دهه تحريمهاي همه جانبه اقتصادي و فشارهاي ناشي از فروپاشي بلوك شرق را تحمل كرده است، جامعه اين كشور نوع خاصي از همبستگي و مشاركت اجتماعي را به تصوير مي كشد كه دست كم در آمريكاي لاتين منحصر به فرد است. محو پديده هايي نظير سوءتغذيه و بيسوادي در كنار ارتقاء برخي شاخصهاي مهم اجتماعي روند رو به رشد جامعه كوبا را نمايان مي سازد. خدمات بهداشتي و درماني كوبا كه شهرت جهاني دارد به همت، تلاش و پشتكار نيروي انساني شاغل در اين بخش به چنان درجه اي از پيشرفت رسيده است كه كوبا را مي توان از اين لحاظ با بسياري كشورهاي صنعتي پيشرفته مقايسه كرد. آمار تحسين برانگيز يك پزشك براي هر 214 نفر اميد به زندگي بالاي 76 سال و ميزان مرگ و مير نوزادان كمتر از 7 در هزار، همه و همه نشان دهنده رشد چشمگير شاخصهاي بهداشتي در كوباست. در كنار اينها مشاركت گسترده مردم در روند تصميم گيريهاي اجتماعي (به عنوان مثال شركت بيش %از 95 دارندگان حق راي در انتخابات ) و حضور نسبتا وسيع زنان در عرصه هاي مختلف جامعه (با سهم اشتغال در %حدود) 40 جهت گيري صحيح جامعه كوبا را تضمين مي كند. با اين اوصاف و به رغم آنكه رويكرد به گردشگري و سرمايه گذاري خارجي طي يك دهه اخير مشكلاتي را پديد آورده است، ملت و حاكميت كوبا با اذعان به دشواريها و تنگناهاي موجود همچنان در راه ساختن جامعه اي بهتر و شايسته تر به پيش مي روند. بدين ترتيب، ارزيابي مثبت از كارنامه انقلاب كوبا طي چهاردهه گذشته به هيچ وجه به دور از واقعيت نخواهد بود. علي ابوطالبي