Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800215-51344S2

Date of Document: 2001-05-05

محدوديت فعاليت رسانه ها در چين بحث درباره نحوه فعاليت رسانه هاي همگاني در چين همواره يكي از مهمترين مباحث و محور آن محدوديت هاي شديد پيش روي اين رسانه ها بوده است. اكنون اين بحث پيش آمده است كه اگر كنترل انحصاري دولت بر رسانه هاي همگاني در اين كشور از بين برود، چه وضعي پيش خواهد؟ آمد در اين ميان شنيده شده كه رسانه هاي چين نمي توانند يكصدا سخن بگويند، آنها عملكردهاي متفاوت دارند و منافعشان بايد همچنان حفظ شود. اما واقعيت اين است كه در حال حاضر اين كنترل انحصاري بر رسانه هايي چون روزنامه مردم ارگان حزب كمونيست چين، تلويزيون مركزي و خبرگزاري شين هوا ادامه دارد. البته نبايد فراموش كرد كه با ادغام برخي روزنامه ها و تشكيل رسانه هاي محلي در چين در يك دهه گذشته، آزادي رسانه اي تا اندازه اي محسوس تر شده است. به نوشته روزنامه ساوت چاينامورنينگ پست چاپ هنگ كنگ، براي مثال روزنامه ها در استان گوانگ دونگ در جنوب چين غالبا آزادتر عمل مي كنند و مطالبي درباره فساد و جرم و جنايت در چين به چاپ مي رسانند و بايد گفت كه آزادترين نشريات در اين كشور هستند. يك علت اين امر آن است كه اين استان به هنگ كنگ نزديك است و در نتيجه رسانه هاي هنگ كنگي و روزنامه هاي چاپ اين منطقه بر آن تاثيرگذارند. گرچه روزنامه وانگ در دونگ ديلي اين استان بيشترين درآمدهاي تبليغاتي را در ميان روزنامه هاي ديگر در چين داشته است، اما بايد گفت كه بيشترين رشد در زمينه منابع اطلاعاتي و تبليغاتي در چين بالغ بر يك دهه گذشته مربوط به تلويزيون كابلي بوده است. چن شيائو نينگ مدير مركز شبكه اطلاع رساني اداره راديو، فيلم و تلويزيون چين مي گويد: در ماه مارس گذشته چين بيش از 3000 شبكه كابلي استاني 2000 شبكه كابلي در سطح بخش و 1000 شبكه شركتي داشته است. بنابه اين گزارش، شبكه اطلاع رساني شهري گسترده تر شده و اكنون بيش از 90 ميليون خانوار به تلويزيون كابلي دسترسي دارند كه تا پنج سال آينده تلاش خواهد شد اين رقم به 120 ميليون خانوار برسد. با اين حال، پكن داراي چندين هزار شبكه است كه هر كدام از آنها مي توانند براي پخش برنامه ها براي خانوارهايي كه به اين شبكه ها دسترسي دارند، اقدام كنند و برنامه هايي را نمايش دهند كه خانواده ها خواهان ديدن آنها هستند. در جنوب چين و در استان گوانگ دونگ مردم به تلويزيون هنگ كنگ و شبكه هاي ماهواره اي دسترسي دارند كه بسياري از آنها برنامه هايي به زبان هاي چيني پخش مي كنند. به همين سبب اكنون اداره فيلم، راديو و تلويزيون دولت چين در تلاش است تا يك شبكه ملي واحد از اتحاد شبكه هاي مختلف ايجاد كند، اما اين كار بسيار مشكل مي نمايد. يكي از دلايل دشواري اين كار آن است كه بسياري از رسانه ها و شبكه هاي محلي خواهان كنترل خود بر عملكرد و برنامه هايشان هستند و نكته ديگر اينكه، كشمكش بين ادارات برنامه ريزي و ارتباطات در سطوح استاني بر سر كنترل شبكه هاي كابلي بسيار شديد است. به علاوه رسانه ها و شبكه هاي اطلاع رساني به تدريج خواهان آن هستند كه از تك صدايي خارج شوند و امكان يابند كه برنامه هاي خود را پخش كنند و صداي خود را به گوش مخاطبانشان برسانند. در اين ميان نمونه هاي مختلفي وجود دارد كه بيانگر مخالفت با تك صدايي در رسانه هاست و آن انتشار مجله چاي جينگ است كه به مسايل تجاري و مالي در چين مي پردازد.