Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800210-51310S1

Date of Document: 2001-04-30

به مناسبت ميلاد هفتمين ستاره درخشان آسمان امامت و ولايت تولد نمونه صبر و عظمت نام و سنت امام موسي كاظم ( ع ) يادآور، صعبترين ادوار تاريخ تشيع است. زماني كه جعل و تحريف و اختناق، با سياستهاي خلفاي عباسي پي گرفته مي شد و در آفاق ظلماني حيات تشيع، تنها اهل بيت بزرگوار سلام الله عليهم اجمعين، بيرق آگاهي، ايمان و رهايي را برافراشته و دين حق را پاس مي داشتند. امام موسي كاظم (ع ) براي حركت در چنين مسير صعب و دشواري، پس از پدر دانشور و نامدارش، رهبري و هدايت شيعيان را برعهده گرفت. در حالي كه امام صادق ( ع ) مجموعه معارف و فرهنگ شيعي را در مسيري قرار داده بود كه تشيع به مثابه يك فرهنگ بي مانند وغني، راه خود را گشوده و حتي مركز تغذيه تمام نحله ها و فرهنگهاي پيراموني شده بود. طبعا چنين اعتبار و عظمتي نمي توانست از چشم سياستگران عباسي دور بماند. آنان با درك محبوبيت و اقتدار فرهنگي شيعه به رهبري آل علي (ع ) به درستي دريافتند كه اگر به سرعت دست به اقدام متقابل نزنند، به زودي نه تبليغات آنها اثري خواهد داشت و نه امكان آرام ساختن مردم از سوي كارگزاران و فرمانبران ايشان ميسر تواند بود. به همين دليل، در تاريخ خلفاي عباسي، يكباره با چرخشي امنيتي - نظامي از سوي هارون الرشيد روبه رو هستيم. وي با بسيج نيروهاي تحت امر خود عرصه را بر علويان تنگ تر كرد و كار را بدانجا رساند كه هيچ محبي از محبان آل علي ( ع ) و حتي هيچيك از مظنونان به رابطه به ائمه هدي ( س ) از تعرض مصون نماندند. امام موسي كاظم (ع ) در فضايي متفاوت با امام جعفرصادق (ع )، راه دشوار هدايت را گشودند. راهي كه سرانجام در زمان فرزند هارون، يعني مامون، آنان را وادار كرد كه مجددا راهبردي فرهنگي در پيش گيرند و تقرب به علويان را براي آرام ساختن مردم در دستور كار خود قرار دهند. اما تا رسيدن به آن نقطه، امام هفتم (ع ) رنجي جانفرسا را بر عهده خويش تقبل فرمود و به نحوي در برابر عباسيان ايستادگي فرمود كه به عنوان مثل اعلاي صبر نامبردار شد و صفت كاظم را در امتداد همين صبر و كظم غيض عظيم، متبرك و منور ساخت. امام هفتم (ع ) مجموعه، وثيق و بي مانندي از فرمايشات نوراني و سنت شيعي را برجاي نهادند. محور اين سنت مذهبي و فرهنگي ژرف والهي، برتحكيم مبادي و اصول دين، رفع پيرايه ها و بدعتها و خرافات از ساحت فهم نصوص و سنت نبوي، بازآموزي مفاهيم اساسي آيات الهي، مبارزه با جاعلان حديث و هدايت شيعيان به مثابه اقليتي قدرتمند به لحاظ فكري و اعتقادي، اما پراكنده و تحت ستم و تعقيب دستگاه رسمي حكومت. امام موسي كاظم ( ع ) با تكيه بر معارف الهي و علم بي خدشه اي كه به گوهر عصمت زيور يافته بود، رداي امامت را بر دوش كشيد و به فرزند نامور و عزيز خود سپرد. ميلاد امام موسي كاظم (ع ) تولد، عظمت و صبر، و آغاز دوران و مكتبي آرماني از آموزه هاي تشيع در دشوارترين ايام تاريخ بود. اين روز عزيز، چنان گرامي است و چنان فرصتي مغتنم كه نمي توان ارج بزرگ آن را ناديده گرفت. جشن صبر و عظمت است. پايان اين سخن را شادباش ميلاد پربركت امام هفتم ( ع ) به، كلام نوراني و مقدس آن ستاره تابناك آسمان امامت و ولايت متبرك مي كنيم: هرگاه خداوند خواسته باشد مورچه اي را نابود كند تا پرندگان قويتر آن، را شكار سازند. ( گويي به مثابه اين امر است: ) كه آدم ضعيف و افتاده، محفوظ و سالم است، اما وقتي كه مال و قدرت به او رو آورد و سري ميان سرها درآورد، كساني كه مافوق او هستند، او را از بين مي برند.