Hamshahri corpus document

DOC ID : H-800129-51192S8

Date of Document: 2001-04-18

اتحاديه اروپا از رويا تا واقعيت هنگامي كه رهبران كشورهاي فرانسه، آلمان، ايتاليا، بلژيك، هلند و لوگزامبورگ در هجدهم آوريل سال 1951 ( سال 50 پيش در چنين روزي ) قرارداد جامعه زغال و فولاد اروپا را امضا مي كردند، افراد اندكي فكر مي كردند اين اتحاديه همچون اكنون موافق خواهد بود. در حال حاضر تعداد اعضاي اتحاديه اروپا از 6 عضو اوليه به 15 كشور افزايش يافته و 370 ميليون نفر از مردم قاره اروپا را دربر گرفته است. به علاوه 13 كشور ديگر نيز در نوبت عضويت در اين اتحاديه قرار دارند. اين اتحاديه اكنون به بزرگترين بلوك تجاري جهان تبديل شده و 12 كشور از 15 عضو آن يورو را به عنوان پول واحد خود رسميت بخشيده اند تا بلكه اين پول بتواند با دلار آمريكا به رقابت برخيزد. جامعه زغال و فولاد اروپا برپايه اين ايده ساده بنا گرديده بود كه با يك كاسه كردن توليد زغال سنگ و فولاد، دو دشمن قديمي يعني فرانسه و آلمان به چرخه جنگهاي متوالي پايان خواهند داد و قاره اي آرام تر برمبناي همكاري اقتصادي بنا خواهند گذاشت. قرارداد تاسيس جامعه زغال و فولاد اروپا در واقع بنيانگذار نهادهاي اساسي اتحاديه اروپا و شيوه تنظيم اهداف مشترك و نيز تعيين كننده ضربالاجل هاي لازم براي ايجاد سياست كشاورزي مشترك، بازار واحد، شروع اتحاديه اقتصادي و پولي است. با اين حال با نزديك شدن زمان انقضاي اين معاهده در سال 2002 اكنون براي بسياري اين پرسش مطرح است كه آيا مسيري كه اين بلوك تجاري تاكنون پيموده نيز به انتهاي خود رسيده است يا نه. ارزش شيوه اي كه اروپاي غربي پس از جنگ جهاني براي همبستگي اقتصادي و سياسي اتخاذ كرد و به دليل تلاش هاي ژان مونه شخصيت فرانسوي كه بنيانگذار جامعه زغال و فولاد و اولين رئيس آن شيوه مونه ناميده مي شود اكنون به موازات آمادگي اتحاديه اروپا براي گسترش تعداد اعضا و دورخيز كردن براي همكاري در زمينه هاي حساسي همچون امور دفاعي و مهاجرت، مورد پرسش قرار گرفته است. سياست كشاورزي مشترك، آخرين نمونه از مديريت و برنامه ريزي مركزي، به شدت از سوي دولتهاي عضو اتحاديه اروپا كه نگران هستند كشاورزي صنعتي بسيار فراتر از آن رفته كه شركاي تجاري آن را به عنوان مانع بر سر راه صادراتشان در اقتصاد جهاني تلقي كنند، مورد انتقاد قرار گرفته است. به گفته ايتن داويگ نون كميسر صنعتي پيشين اتحاديه اروپا مشكل اروپا اين است كه تاكنون به طور منطقي خوب پيش رفته اما اكنون به طور كامل در گل گير كرده است. حالا وقت آن است كه دنده عوض شود و در اين زمان است كه مشكلات خود را نشان مي دهند و ضرورت تغيير آشكار مي شود. اروپا وانمود كرده كه افزايش تعداد اعضاي اتحاديه از 6 به 15 فرقي ندارد در حالي كه 6 عضو يك باشگاه و كلوپ بوده اما 15 كشور يك نهادي كه مثل يك كلوپ كار مي كند با افزايش بيشتر اعضا، اين اتحاديه به نهادي تبديل خواهد شد كه ديگر همچون يك باشگاه كار نمي كند. رهبران اروپا سعي دارند تا با برخي از مسائلي كه از قضيه افزايش تعداد اعضاي اتحاديه اروپا مطرح شد از طريق يك پيمان جديد كه در فوريه امسال در شهر نيس فرانسه به امضا رسيد و زمينه را براي همكاري آسانتر و نزديكتر گروه كوچكي از كشورها دستكم بر روي كاغذ با اين اتحاديه فراهم مي كند، برخورد با كنند اين حال آنها اصول نهادي و تركيب اساسي اين اتحاديه را دست نخورده باقي گذاشته اند و هرگونه تغيير اساسي در آن را تا سال 2004 يعني دقيقا زمان مورد انتظار براي پيوستن اعضاي جديد به تعويق انداخته اند. معاهده نيس هنوز بايد به تصويب پارلمان كشورهاي عضو برسد، بنا بر اين معلوم نيست همكاري تقويت شده آيا به منصه عمل برسد. به گفته جان ميشل كارپين رئيس كميسيون برنامه ريزي فرانسه يعني همان منصبي كه ژان مونه هنگام طراحي ايده هايش براي تاسيس جامعه زغال و فولاد در آن قرار داشت جامعه زغال و فولاد تا حد زيادي موفق بود، اما سئوال اين است كه آيا اكنون نيز اروپا بايد همان مسير را طي كند يا اكنون نه اروپائيان فكر مي كنند مسئله نهادي بسيار مهم شده است به طوري كه نمي توان از آن چشم پوشي كند. اين امري است كه بسياري از رهبران اروپا برغم گذشته خوب روند همگرايي به آن فكر مي كنند. به گفته او اولين دليل اين تحول مسئله افزايش تعداد اعضاي اين اتحاديه است. با اين حال مسائل ديگري نيز وجود دارد. بدون ترديد در چارچوب اتحاديه پولي اروپا ماهيت همكاري اقتصادي نيز تغيير خواهد كرد. شايد بتوان گفت بحث مربوط به وضعيت اتحاديه اروپا در عنوان يك برنامه پژوهشي دانشگاهي انگليس به خوبي خلاصه شده است: يك اروپا يا چند؟ اروپا! رويتر