Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791228-51045S10

Date of Document: 2001-03-19

بيم و اميد روزنامه نگاران چيني در بهار سال 1998 گائو كينزونگ خبرنگار چيني در اوج توانايي و شهرت حرفه اي بود. او اگر چه به هيچ حزب و گروهي وابستگي نداشت اما افشاگري هايش در مورد كلاهبردي چند ميليون دلاري در استان شانگشي پاي او را به دهها روزنامه برجسته چيني باز كرد. اين خبرنگار يافته هاي خود را در گزارشي در اختيار كميته ويژه بررسي حزب كمونيست قرارداد و تحقيقات او در تلويزيون مركزي چين پخش شد. اما اين روزها او در زندان جين زونك و در سلولي سرد در كنار جنايتكاران محكوميت حبس 12 ساله خود را به جرم كلاهبرداري، رشوه خواري و اتهامات ديگر مي گذراند. وكلاي كينزونگ مي گويند اين اتهامات و پرونده سازي ها براي جلوگيري از ادامه افشاگري هاي وي مطرح شده است. همسر گائو حسابدار است و به دختر ده ساله اش گفته است كه پدرش به آمريكا رفته است، وي مي گويد: او هرگز فكر نمي كرد كه چنين اتفاقي بيفتد. گائو مي دانست كه حقيقت را مي گويد بنابراين انتظار نداشت مشكلي پيش بيايد. مقامات چيني سالهاست كه رسانه هاي خارجي را به تلاش براي تخريب اين كشور متهم مي كنند اما در سالهاي اخير آنها با دشمناني از نوع ديگر روبرو شده اند. گروهي از روزنامه هاي كوچكتر و خبرنگاران نيمه مستقل مثل گائو كه بيشتر در خارج از چارچوب رسانه هاي دولتي فعاليت مي كنند، بيشتر به قضاياي جنجالي و حوادث سياسي اجتماعي واقعي در كشور توجه دارند تا به خبرهاي رسمي; همين نگاه مايه دردسر آنها شده است. نفوذ اين رسانه ها در كنار گسترش اينترنت در چين در حال افزايش است و كوچكترين مقاله و يادداشت درناشناس ترين روزنامه به سرعت از طريق اينترنت به اطلاع مردم مي رسد. اگرچه همه خروجي هاي خبري در چين از نظرتكنيكي در اختيار دولت است اما در بسياري موارد اين ارتباط كمي غيرمستقيم مي شود. در حالي كه روزنامه هاي عمده در اين كشور در اختيار ارگان هاي حزب كمونيست و در معرض كنترل تبليغاتي شديد هستند، روزنامه هاي كوچكتر اغلب توسط ادارات و نهادهاي شبه دولتي همچون فدراسيون محلي افراد معلول اداره مي شود و كنترل بر اين رسانه ها كمتر است. بعد از انفجار در دبستان جيانگشي در ماه گذشته كه دهها كشته برجا گذاشت اين رسانه ها قدرت خود را به نمايش گذاشتند. در حالي كه مقامات ارشد در پكن يك بمبگذار انتحاري را مسئول اين انفجار معرفي كرده و اين خبر در چندين نوبت در رسانه هاي عمده چين پخش شد، روزنامه ها و رسانه هاي كوچكتر فاش كردند كه اين مدرسه دانش آموزان را مجبور مي كرده كه ترقه و مواد آتش زا بسازند. اگرچه مقامات ارشد چين با انتقاد از اين گزارش ها آن را غيرمسئولانه خوانده اند اما اين گزارش ها همچنان ادامه يافت و به اينترنت هم راه يافت، تا اينكه زورونگجي نخست وزير در آستانه برگزاري نشست سالانه مجمع قانونگذاري مجبور شد قول دهد كه تحقيقات گسترده اي در اين مورد صورت خواهد گرفت. رسانه هاي خبري چين روزبه روز ظاهر رسانه هاي آزاد را به خود مي گيرند اگرچه خبرنگاران آنها هر روز با خطر تعقيب قضايي و حتي دستگيري زندگي مي كنند. يك سردبير جوان كه در سال 1999 به دليل انتشار يك مقاله شغل خود را از دست داد مي گويد: رسانه ها در چين بدون شك تغيير يافته و از محدوديتهاي گذشته راحت شده اند اما براي خبرنگاران هنوز خطراتي وجوددارد. او هم مانند بسياري ديگر از خبرنگاران حاضر نيست در اين گونه گفتگوها نام خود را بياورد. سايت اينترنتي كه او در آن كار مي كند اكنون به دليل انتشار گزارش هايي در مورد انفجار آن مدرسه ابتدايي مورد انتقاد قرار گرفته است. مقامات پكن برخورد دوگانه اي در مقابل ظهور اين گونه رسانه ها داشته اند در برخي مواقع خبرنگاراني همچون گائو را به دليل فاش كردن فساد در استان ها كه ممكن است هيچگاه فاش نشود تحسين مي كنند و از سوي ديگر از وجود اين گونه روزنامه ها و خبرنگاران به شدت احساس خطر مي كنند. نيويورك تايمز