Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791213-50921S5

Date of Document: 2001-03-04

رسانه هاي جمعي و جامعه مدني * امير دبيري مهر يك خبرنگار و روزنامه نگار در بدوشروع كار در تحريريه هاي روزنامه ها و راديو تلويزيون با تذكرات فراواني مواجه مي شود، يكي از اين مواردضرورت استفاده نكردن از اخبار مربوط به بخش خصوصي و ندادن پوشش خبري به برنامه هاي اين گونه نهادهاست. اولين دليلي هم كه در توجيه اين اقدام ذكر مي شود، منافع اقتصادي نهاد مذكور و پرهيز از جنبه هاي تبليغي براي آن است. اين درحالي است كه بسياري ازنهادهاي كشور ماهيت غيراقتصادي دارند و كاركردهايشان فرهنگي، سياسي، هنري، ادبي، ورزشي، زيست محيطي، اجتماعي، مددكاري و... است. اين مساله حكايت از واقعيتي ديگر دارد كه همانا قهر و ناسازگاري تاريخي نهادهاي دولتي و رسانه هاي رسمي بانهادهاي برخاسته از متن ملت منظور است نگارنده از جامعه مدني همان اشتراك و اجماع صاحبنظران علوم اجتماعي از اين مفهوم نودر عرصه حيات اجتماعي است. جامعه مدني دربرگيرنده فضاي اجتماعي بعد از حيات فردي تا آستانه حيات دولتي است. به عبارت ديگر نهادهاي مدني فعال در زمينه هاي گوناگون سياسي، اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، هنري وادبي و.. كه از بودجه عمومي ارتزاق نمي كنند و حامي رسمي سياست ها و برنامه هاي حاكميت محسوب نمي شوند و شاكله اصلي جامعه مدني را تشكيل مي دهند. و اما اصل مطلب كه منظور ما از نگارش اين نوشتار است. نگاه رسانه ها به نهادهاي مدني است متاسفانه رسانه هاي كشور اعم از صدا و سيما و مطبوعات به پيروي از فرهنگ و نگرش سنتي حاكميت گرا هنوز تغييري اساسي در نگاه و نگرش خود به اين قبيل نهادها نداده اند و رسميت و اعتباري براي آنها قائل نمي شوند. گويي تنهافعاليت نهادهايي مشروعيت و رسميت دارد كه از بودجه عمومي ارتزاق مي كنند و اگر تشكلي مردمي دست به فعاليتي زد، نه تنها اعتبار ندارد، بلكه نبايد با انعكاس آن بازارشان را گرم كرد.