Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791203-50835S1

Date of Document: 2001-02-22

سينما، دريچه اي كه به واقعيت گشوده مي شود گزارشي از همايش بين المللي سينما و گفت وگوي تمدن ها در طول برپايي جشنواره نوزدهم فيلم فجر همايش بين المللي سينما و گفت وگوي تمدن ها با حضور دكتر مهاجراني و سيف الله داد و ميهمانان خارجي جشنواره برگزار شد. در مراسم گشايش اين همايش دكتر مهاجراني، رئيس مركز ملي گفت وگوي تمدن ها به نگاهي كه سينما از آن به دريچه واقعيت مي نگرد، اشاره كرد و با مثالي از فيلم هاي ايزنشتاين تاكيد كرد: فيلمسازاني اين چنين، به واقعيت، از منظر آنچه خود مي انديشيدند نگاه مي كردند. دكتر مهاجراني در ادامه از سينما به عنوان ابزاري كه تنها از كلمه براي ارتباط استفاده نمي كند، نام بردو افزود: نقاشي، موسيقي و همه هفت هنر در سينما گنجانده شده اند و سينما اين چنين سعي نگاه دارد، كاملي رادنبال كند. در اين همايش ناصر تقوايي به سخنراني در زمينه سينما و زبان جهاني ما پرداخت و با اشاره به انواع هنر در سرزمين ايران به سينماي ويژه اي كه در ايران شكل گرفت و در جهان معرفي شد، از اين سينما به عنوان معرف سرزمين ايران در جهان نام برد و آن را ابزار مهمي در بحث گفت وگوي تمدن ها عنوان كرد. عليرضا احمدزاده، سخنران بعدي اين همايش به سينما موضوع و انسان عصر سينما پرداخت و اشاره كرد: سينما به عنوان پديده اي كه بيش از حد والتزام عملي به اقتصادو تكنولوژي روي آورده، از هنر و فرهنگ دور شده و جز در زمان هايي محدود و گذرا و با فيلم هايي كه در تاريخ سينما گم شده اند و صرفا در دانشكده هاي سينمايي به نمايش در مي آيند. وي به بازنگري در اين رسانه جدي تاكيد كرد و گفت: در اين راستا ناگزير از شناخت ماهيت و گرايش ها هستيم. دكتر حسين ناصري در همايش بعد از ظهربه سينما موضوع و انسان عصر سينما پرداخت و با ارائه مقاله اي عنوان داشت: اگر سينما را آيينه تمام نماي انسان قرن بيستم سخن بناميم، گزاف نگفته ايم; چه آن كه همراه با تحولات انسان اين سده، سينما نيز متحول گرديده است. دكتر حسين ناصري با ارائه اين مقاله به انسان عصر سينما (قرن بيستم ) كه با تمام ويژگي ها، تجليات و اختلافاتش با انسان قديم تمايز دارد، اشاره كرد و در معرفي ويژگي هاي انسان قرن بيستم گفت: انسانمداري، عقل گرايي، دنيوي گرايي، اعتقاد به حقوق انسان و... از ويژگي هاي انسان اين عصر است. دكتر حسين ناصري در پايان مقاله اش به چگونگي تقارب فرهنگ ها به وسيله سينما در آغاز قرن جديد اشاره كرد و گفت: سينما تا چه اندازه ودر كجاها، منويات و باورهاي انسان معاصر را در خود به تصوير؟ مي كشد و در پاسخ اين سوال نمي توان منكر ديدگاه هاي فلسفي عالمان مغرب زمين شد. گفتني است در اين همايش موسي دكتر ديباج از ايران به موضوع فلسفي ديدن سينماي ايران امين فرزانه فر از آلمان به موضوع فرهنگ، ساخت، كليشه، تحولاتي در ارائه بيگانه به سخنراني پرداختند. ناصر تقوايي، فيلمساز مولف سينمادر نخستين روز همايش بين المللي سينما و گفت وگوي تمدن ها گفت: در سرزمين ايران سه نوع هنر وجود دارد، هنر بومي، هنر وطني و هنر ملي. وي افزود: هنر ملي ما اصالت خودش را دارد، هنر وطني ما حاصل غربزدگي دوران صنعتي شدن است كه به مشابه شدن با هنر غرب گرفتار شده است. ناصر تقوايي گفت: آنچه اعتباري براي سينماي ايران فراهم كرده است، هنر ملي است. وي با اشاره به نخستين فيلم هاي ساخته شده در ايران از فيلم آقاي سپنتا، آقاي دوايي و آقاي اوهانيان به عنوان شاخصه هاي سينماي ايران نام برد وگفت: سينما همچون هر پديده تازه ديگري در ايران با ديد بدبينانه مواجه شد و مثال اين پديده را در فيلم ناصرالدين شاه اكتور سينما مي توان ديد. ناصر تقوايي در ادامه با تاكيد بر اين نكته كه آمريكا و اروپا مدعي اختراع سينما هستند، خاطر نشان كرد: سينماي ايران ربطي به اين دوندارد، ايرانيان به خصوص ارمني هاي مقيم ايران خودشان سينماي ايران را ايجاد كردند حتي در توليد ابزار آن كوشيدند. اين كارگردان، موج جديد سينماي ايران را با ورود جوانان تحصيلكرده در اين رشته همراه دانست و گفت: در آن دوره كانون هاي آموزشي براي فيلم به وجود آمد كه همه باعث رونق فرهنگي اين هنر شد. ناصر تقوايي، ورود نسل دوم در سينماي ايران و وارد كردن زبان و بيان ملي در آن را عاملي موثر در قابل فهم كردن آن براي دنياي امروز دانست و افزود: در اين سال كه سال گفت وگوي تمدن هاست مي توان گفت، سينماي ايران در معرفي سرزمينش به دنيا نقش بزرگي را ايفا كرده است. تقوايي به شرايط سياسي و اجتماعي كه براي هنر سينما در دوره هاي مختلف ايجاد شده است، اشاره كرد و گفت: بايد پرسيد چرا پاي هنرمندان درجه اول به سينما باز نشد!؟ دليل آن ورود موج حكومتي بر روي هنرمندان بود. ناصر تقوايي در ادامه با اشاره به اين بحث كه نويسندگان حاضر به همكاري با فيلمسازان نشدند، افزود: اين عاملي براي ايجاد فيلمسازان مولف بود كه خود كارگردانان مجبور به نوشتن فيلمنامه هايشان شدند. وي در پايان گفت: البته، اين توجيهي براي سينماي ما نيست. تنها مي توان گفت يك بحران سليقه را در جامعه به وجود آورده است كه البته فرهنگ يك ملت يعني سليقه يك ملت و ملتي با فرهنگ است كه با سليقه تر است. اميكو وادا داور مسابقه بين الملل، از كشور ژاپن رابرت ريختر منتقد سوئيسي و ادن بيگناردي مدير فستيوال لوكارنو ايتاليا نيز كه در همايش حضور داشتند، درباره گفت وگوي تمدن ها از طريق سينما سخن گفتند. اميكووادا، طراح لباس، فارغ التحصيل از دانشكده هاي هنرهاي كيوتو ژاپن و داور مسابقه بين الملل سينما درباره گفت وگوي تمدن ها از طريق سينما گفت: به عنوان طراح لباس در فيلم هاي اكيرا كوروساوا، پيترگرين اوي، ريكيو و... حضور داشتم و براي كشورهاي مختلف كار كردم و با مليت هاي مختلف ارتباط داشتم، در واقع سينما را ابزار گفت وگوي تمدن ها مي دانم. وي افزود: نخستين بار، ايران را از طريق سينما در توكيو ديدم و با فيلمسازان ايراني و خود ايران آشنا شدم هر چند پيش از امروز ايران را نديده بودم. رابرت ريختر، منتقد سوئيسي درباره ارتباط سينما در بحث گفت وگوي تمدن ها افزود: سينما مي تواند با اين بحث مرتبط باشد، به اين دليل كه فرهنگ ها در اين موقعيت به تماشاي فرهنگ هاي ديگر مي نشيند و با تماشاي آن با نحوه فكر و زندگي يكديگر آشنا مي شوند. وي گفت: هر فيلم از محيطش زاده مي شود و انعكاس زندگي اجتماعي آن كشور است و اگر فيلم هاي ايراني را مي بينيم و زندگي ايرانيان را درمي يابيم با ديدن فيلمهايي از چين، آمريكا و... نيز وضعيت زندگي اجتماعي آنها را متوجه مي شويم و اين يك نوع ارتباط فرهنگ هاست. ادن بيگناردي مدير، فستيوال لوكارنو با بيان اين مطلب كه تا دوازده سال پيش، سينماي ايران خيلي شناخته شده نبود، درباره قدرت سينما در ارتباط گفت وگوي تمدن ها اظهار داشت: سينماي ايران توانست با معرفي فيلم هايش، فرهنگ خود را به غربي ها بشناساند و ما در ايتاليا، ايران را از طريق كارگردانان خوبش كشف كرديم. وي همچنين با اشاره به اين نكته كه آثار سينماي ايران مردم ايتاليا را به ياد سينماي دوران نئورئاليسم در غرب مي اندازد افزود: اين سينماي ساده، سينمايي بود كه ديگر در ايتاليا وجود نداشت و مردم به دنبال آن بودند و اين نئورئاليسم را بار ديگر با ويژگي ايراني در ايتاليا تماشا كردند. مدير فستيوال لوكارنو نئورئاليسم ايتاليا را حاصل بعد از جنگ جهاني دوم و نئورئاليسم ايران را به دليل انقلاب اسلامي ايران و شرايط ايران در اين دوران عنوان كرد و افزود: اين شيوه سينما، پويايي سينما را نشان مي دهد و اين كه هر روز در دنيا سينمايي با ويژگي هاي جديد كشف مي شود. فرشيد