Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791119-50714S2

Date of Document: 2001-02-08

انتخاب فرانسه يادداشت هايي درباره انقلاب اسلامي مردم ايران - 7 هيچكس تا قبل از سفرامام به پاريس و اقامت در نوفل لوشاتو و مشاهده آثار و دستاوردهاي عظيم اين عمل براي پيشبرد اهداف انقلابي حركت مردم ايران، به اهميت اين تصميم تاريخي امام كه در يك شرايط اضطراري و دشوار اتخاذ گرديد، واقف نبود و هيچ كس نيز ادعا نكرده است كه با درك روشني از ثمرات اين اقدام، در تصميم گيري امام نقش داشته است. حضرت امام در رد مدعيات افواهي برخي از عناصر ناصادق و بستن راه تحريف تاريخ انقلاب بر خاطره نويسان و خاطره گويان بعد از اين، در وصيت نامه الهي شان چنين مي فرمايند: از قرار مذكور بعضي ها ادعا كرده اند كه رفتن من به پاريس به وسيله آنان بوده; اين دروغ است. من پس از برگرداندنم ازكويت، با مشورت احمد، پاريس را انتخاب نمودم. زيرا در كشورهاي اسلامي احتمال راه ندادن بود. آنان تحت نفوذ شاه بودند; ولي پاريس اين احتمال نبود. نگاه كنيد به: صحيفه انقلاب (ص ) 380 در آن شرايط بحراني خاص كه تمامي اهتمام اطرافيان، متوجه حفظ جان امام و يا نگران ربوده شدن ايشان توسط عمال شاه با همدستي دولت عراق بوده و حداكثر به عملي ساختن تصميم امام مبني بر ترك عراق به هر طريق ممكن مي انديشيدند، توجه و دغدغه حضرت امام به اين مسئله معطوف بود كه در كجاي اين جغرافياي پهناور، بهتر مي توانند رسالت خويش را به انجام رسانندو هنگامي كه همه نگران خستگي و كهولت ايشان بودند، امام مستغرق در آرمان الهي خويش در پاريس مي فرمايند: فرودگاه به فرودگاه مي رويم و اگر هيچ جا راهمان ندادند، آبهاي آزاد را از ما نگرفته اند; يك كشتي اجاره مي كنيم و در آبهاي آزاد مي گرديم و فرياد مظلوميت امت ايران رابه دنيا اعلام مي كنيم. حضرت امام در شرحي كه خود از اين ماجرا براي اعضاي هيات دولت در سال 58 مي دهند اين تصميم را خواست خدا دانسته اند كه بايستي عملي مي شد. (صحيفه نور 6 ج ) پارسونز كه در اين روزها يكي از طرف هاي اصلي مشورت شاه و نخست وزير بوده است، در توضيح تلقي و برداشت آن روزش از تصميم امام براي رفتن به پاريس مي گويد: خميني با خروج از دنياي اسلام و رفتن به پايتخت يك كشور مسيحي مرتكب اشتباه شده و نفوذ سياسي و مذهبي او با اين عمل كاهش خواهد يافت. شاه و شريف امامي هم همين عقيده را داشتند. ( - 357 ) 13758 سوليوان سفير آمريكا در تهران برخلاف سفير انگليس، سلسله حوادثي را كه منجر به خروج امام از عراق و اقامت درنوفل لوشاتو گرديد، از جمله اشتباهات شريف امامي مي داند كه بيش از اقدامات ديگر او با عدم واقع بيني و اشتباه محاسبه همراه بوده است. اودر كتاب خاطراتش درباره گمان خطاي شريف امامي مي گويد: او فكر كرد كه چون وجود آيت الله خميني در شهر مذهبي نجف در خاك عراق خاري در چشم شاه است، اگر بتواند وي را از اين شهر دور كند، ضربه موثري به مخالفان داخلي وارد خواهد آمد. اتفاقا زمينه اين كار فراهم بود و دولت عراق كه نه فقط از فعاليت هاي آيت الله خميني در ايران، بلكه از مشكلاتي كه احتمال داشت بر اثر فعاليت هاي او بين شيعيان عراق براي خود دولت عراق به وجود بيايد، نگران بود، خود مترصد فرصتي بود تا از ادامه فعاليت آيت الله در عراق جلوگيري به عمل آورد. شريف امامي چنين استدلال مي كرد كه چون آيت الله خميني از طريق زائران ايراني كه به نجف مي روند با مخالفان داخلي تماس برقرار كرده و از طريق همين زائران نوار سخنراني هاي خود را به ايران مي فرستد، در صورت اخراج از عراق قادر به ادامه تماس با مخالفان نخواهدبود. هنگامي كه اين نقشه عملي شود آيت الله خميني به محض ورود به پاريس از خاطره ها محو و فراموش خواهد شد. (/سوليوان طلوعي ) 1375117 در اين ايام كه امام شرايط را براي گسترش انقلاب و اخذ نتيجه از سال ها مبارزه و مرارت مساعد ديده و سبكبار و دريادل گام در راه نهاده بودند، تنها چيزي كه برايشان اهميت داشت، دستيابي به امكاناتي مناسب به منظور عهده گذاري اين رسالت الهي و مسئوليت اجتماعي بود و طبعا آمادگي آن را داشتند كه هر سختي و زحمتي را در اين مسير متحمل شوند و به جان لذا بخرند در پاسخ نماينده كاخ اليزه كه ممنوعيت هاي مورد نظر دولت فرانسه را بديشان اعلام نمود، فرمودند: نمي توانند ساكت بمانند و اگر لازم باشد شروع به سفركرده، از اين فرودگاه به آن فرودگاه خواهند رفت تا حقانيت قيام ملت ايران را به گوش جهانيان برسانند. (كوثر ج ) 10503 مجاهدات انقلابي مردم ايران در نيمه دوم سال 57 همزمان با حضور امام در پاريس به مرحله حساس و مهمي رسيده بود و چنانچه به هردليل در همين مرحله متوقف مي ماند و اسباب و شرايط لازم براي ارتقاء به مراحل بالاتر فراهم نمي آمد، يا با طولاني شدن اعتصابات و بالارفتن لطمات و تلفات، مردم خسته مي شدند و شور انقلابي وآمادگي مبارزاتي در آنهاكاهش مي يافت و فرايند شكل گيري بسيج توده اي معكوس مي گرديد، اين احتمال به طور جدي وجود داشت كه حادثه عظيم انقلاب به يك قيام بي سرانجام منتهي گردد. در تاريخ مبارزات سياسي ملت ها، شمار جنبش هايي كه تا بدين مرحله از راه را به خوبي پيموده، ولي به دليل ناتواني در كنترل و هدايت حركت در مراحل پاياني، به سردي گراييده و سركوب شده اند، كم نيست. انقلابات موفق تاريخ، آنهايي بوده اند كه رهبرانشان از تمام قدرت كنندگي بالايي برخوردار بوده و با به كارگيري به موقع تاكتيك هاي مناسب، در كوتاه ترين زمان ممكن، كار را به سرانجام رسانده اند. اصرار و جديت امام براي بيرون آمدن از حصار بسته عراق و نجف و آمادگي ايشان براي گام نهادن در يك رحيل بي توقف در صورت ممانعت دولت ها از انجام فعاليت آزادسياسي، همه نشانگر تشخيص درست و درك عميق ايشان از اين موقعيت حياتي و سرنوشت ساز بود و انتخاب پاريس و تبديل روستاي لوشاتو به پايگاه انتشار پيام انقلاب و صدور فرامين انقلابي نيز به همين منظور صورت گرفت. امام قريب چهار ماه در اين روستاي واقع در حومه پاريس كه به يمن پذيرايي از چنين مهمان مهام، نامي بلند آوازه در تاريخ سياسي جهان پيدا كرد، اقامت فرمودند. در طي اين دوره نسبتا كوتاه كه از نشيطترين ايام حيات سياسي ايشان است و فشرده ترين تحركات و مبادلات سياسي در آن رخ داده است، سرنوشت انقلاب اسلامي رقم مي خورد و مبارزات طولاني ملت ايران به نتيجه رسيد. ادامه دارد