Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791111-50624S4

Date of Document: 2001-01-31

شاخص هاي فرهنگي در تئاتر ديني اشاره: هشتمين همايش سراسري نمايش بچه هاي مسجد از 18 تا 22 دي ماه با همكاري استانداري استان هرمزگان در شهر بندرعباس برگزار در شد اين دوره از همايش ده گروه نمايشي از شهرهاي رباطكريم، اصفهان، خوي، كاشان، بندرعباس، قم، كاشمر، اراك، خمين، اردبيل، بوشهر و زنجان به رقابت پرداختند. همچنين دو نمايش به نام هاي شبهاي سپيد نوشته داستايفسكي به كارگرداني ايرانا پرلوا الكساندر و دون رافائل نوشته پپينو فيليپو به كارگرداني پروفسور جنت سليم آوا از جمهوري آذربايجان (باكو ) در بخش ويژه در تالار غدير به روي صحنه رفت كه با استقبال تماشاگران نيز روبه رو شد. نوشته زير به مناسبت برگزاري اين همايش نگاشته شده است. تئاتر ديني يا مذهبي يكي از انواع تئاتر است كه به لحاظ موضوعي مورد توجه قرار گرفته است. همواره مفهوم دين و مذهب در هنرهاي مختلف از جمله سينما و تئاتر در چند ساله اخير از سوي كساني مطرح شده است كه خود دغدغه هاي مذهبي دارند و برآنند تا دين و مذهب را در قالب هنر نمايش به جامعه و به شكل غيرمستقيمي مطرح كنند و بشناسانند. در هشتمين دوره نمايش هاي بچه هاي مسجد كه داعيه نمايش هاي ديني و مذهبي را دارد، نمايش هايي به صحنه رفتند كه در جشنواره هاي ديگر ازجمله جشنواره تئاتر دفاع مقدس به اجرا درآمده در بودند واقع نمايشنامه هايي براي شركت و اجرا در اين همايش انتخاب شده بودند كه حرف تازه اي براي گفتن نداشتند، اما جزو آثار ديني هم قرار مي گيرند اگرچه اين نمايشنامه ها به لحاظ ساختار دراماتيك و تكنيك هاي آثار نمايشنامه نويسي، درخور اعتنايي بودند، كه به عنوان نمونه مي توان به نمايشنامه عزيز مايي اشاره كرد و به همين دليل هم شايد به عنوان نمايشنامه برتر از سوي هيات داوران اين همايش شناخته شد و مورد حمايت مسئول حوزه هنري قرار گرفت. شايد براي آنكه نمايش هاي مذهبي و ديني از كليشه و شعار و از يك ساختار قوي و قدرتمند تبعيت كنند، نياز به حمايت هاي بسيار زيادي باشد و اين نوع نمايش ها پشتوانه هاي فكري و مالي بيشتري را طلب تا كنند، در اجراي عمومي يا اجراي جشنواره اي آنها شاهد نمايش هاي جذاب و موثري باشيم و تماشاگران بيشتري را متوجه اين نوع نمايش ها كنيم. اصغر همت يكي از اعضاي هيات داوران اين دوره از همايش متعقد است: تئاتر ديني يا مذهبي نوعي ازتئاتر است كه متاسفانه امروزه به غلط مختص و محدود به زندگي امامان يا ماجراي كربلا يا دوران صدر اسلام شده است. او درباره اين نوع تئاتر مي گويد: هر تئاتر انسان سازي كه انسان را به طرف تكامل اخلاقي سوق دهد، تئاتر مذهبي و ديني است. اگر بخواهيم به دين و مذهب خودمان در تئاتر بپردازيم، مسائل گسترده و زيادي وجود دارد كه مي تواند در تئاتر ديني و مذهبي مطرح شود. تئاتر آميخته به حس، دانايي و زيبايي است. براي رسيدن به اين احساس، دانايي و توانايي، هنرمند نيز مي بايد به ابزار آن مجهز بوده و از آموزش ها و تجربه هاي لازم و كافي برخوردار زماني باشد تئاتر مي تواند اين حس را بباوراند كه بتواند آن را با تكنيك نيز پيوند دهد. به لحاظ موضوعي از ميان انواع تئاتر، تئاتر ديني و مذهبي نيز بر آن است كه ضمن اشاعه دين و مذهب خاص، نه به شكل شعاري بلكه به صورت غيرمستقيم و هدفمند به اين مهم دست يابد. شايد هنوز عده اي تئاتر ديني و مذهبي را باور و قبول ندارند اما بايد يادآور شد كه تئاتر آنگاه كه از روح معنوي برخوردار باشد و تنها به التذاذ لحظه اي يا وجه سرگرم كنندگي بسنده نكند، مي تواند نوعي از تئاتر ديني و مذهبي باشد. به نظر مي رسد براي اشاعه تئاتر ديني - مذهبي بايد علاوه بر مجهز بودن به علم تئاتر به حوزه دين و مذهب به شكل تخصصي توجه كرد. تئاتر ديني تنها به دنبال رهيافت هاي تكراري گذشته براي تفهيم يا اثبات دين نيست بلكه به دنبال كشف و شهودي فراتر از كشف و شهودهاي تئاتري است. بازيگر، كارگردان، نويسنده و طراح، همگي در كوشش جمعي بايد بتوانند تا از دريچه دين و مذهب به تئاتر نگاه كنند و الا آنچه كه بر صحنه، پس از اين تلاش جمعي ديده شود، تنها داستاني خواهد بود كه قرار است مفهوم ديني رابيان كند. اميدواريم در دوره هاي بعدي همايش نمايش بچه هاي مسجد يا نمايش هاي ديني و مذهبي كه بر روي صحنه مي روند، شاهد اجرايي درست و بدون كليشه و شعار از اين نوع تئاتر باشيم.