Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791104-50554S3

Date of Document: 2001-01-24

سفر به ستارگان; از رويا تا واقعيت! اگر كسي بپرسد: آيا سرانجام موفق به سفر به ستارگان خواهيم؟ شد پاسخ احتمالا مثبت است. اما براي نيل به آن، به زماني طولاني - شايد پانصد سال - نياز داريم. اگر بپرسد: آيا انسان در قرن بيست ويكم مي تواند به ستارگان سفر؟ كند پاسخ قطعا منفي است. ما براي سفر به ستارگان به فضاپيمايي احتياج داريم كه اميد نمي رود تا صد سال آينده موفق به ساخت آن شويم. براي سفر به منظومه شمسي و بازگشت به زمين در طي چند سال، به فضاپيمايي احتياج داريم كه بتواند در هر ثانيه، صدوشصت كيلومتر را طي با كند چنين سرعتي، مي توان ظرف ده روز به مريخ و در شانزده ماه به سياره پلوتون رسيد. مي توان سفينه اي را تصور كرد كه براي ذخيره انرژي خورشيدي مقدار زيادي ورقه هاي باريك را با خود حمل مي كند و براي توليد نيروي رانش لازم، براي به جلو راندن فضاپيما با سرعت صدوشصت كيلومتر در ثانيه از موتور جت نويي بهره مي گيرد. همچنين، مي توان از موتوري استفاده كرد كه سوخت آن بوسيله انرژي هسته اي تامين مي شود. (هر چند اين امر در صورتي ممكن است كه بتوان بر مخالفتهاي سياسي موجود در زمينه ساخت فضاپيمايي داراي سوخت هسته اي فايق آمد )مقدار انرژي كه اكنون از راكتورهاي هسته اي و يا نور خورشيد حاصل مي آيد، آن قدر هست كه به شرط صرف هزينه در اين راه، به نياز ما براي سفر به دور منظومه شمسي پاسخ دهد. ساخت سفينه اي كه بتواند با چنين سرعتي حركت كند، در ظرف صد سال آينده بستگي به تصميم بشر دارد، اما همه مي دانيم كه چنين اقدامي از لحاظ فني محال نيست. هزينه لازم براي ساخت آن بسيار هنگفت خواهد بود، اما قطعا بيهوده نيست. از سوي ديگر، نزديكترين ستاره تا زمين ده هزار بار از فاصله بين زمين تاپلوتون - دورترين سياره به آن - دورتر است. بشر براي آن كه بتواند در طول حيات خود، به ستارگان سفر كند، به فضاپيمايي با چنين سرعتي نياز دارد. موتور اين فضاپيما، بايد بتواند براي هر چهارصد و پنجاه گرم از وزن بدن، حدود يك مگاوات انرژي حمل كند. اكنون براي جلوگيري از انفجار چنين موتور كوچك و قدرتمندي هيچ راهي وجود ندارد. حتي اگر سوخت چنين فضاپيمايي را از مواد غير طبيعي، مانند پاد ماده ها - كه نسبت به انرژي خورشيدي و يا اورانيوم (منبع انرژي هسته اي ) انرژي، بيشتري را در خود جاي مي دهد - تامين كنيم، بازهم مشكل خنك نگه داشتن موتور همچنان باقي ساخت مي ماند فضاپيمايي كه بتوان با آن به ستارگان سفر كرد، با توجه به هر نوع موتوري كه گمان مي كنيم قادر به ساخت آن هستيم، در اين قرن اتفاق نخواهد افتاد. اما در مورد ساخت فضاپيماهاي بدون سرنشين چه؟ طور اين گونه فضاپيماي پژوهشي مسلما سبك تر و كوچكتر خواهند بود. با وجود اين، حتي آنها هم براي هر نيم گرم از وزن خود، به انرژي معادل يك مگاوات نياز دارند. ضمن آن كه مشكل خنك نگه داشتن موتور همچنان وجود دارد و در نهايت اين كه حتي اين دسته از فضاپيماها را نمي توان در قرن حاضر ساخت. مهندس رابرت فوروارد فضاپيمايي، را طراحي كرده است كه ممكن است در آينده دور - و البته نه درصد سال آينده - روياي سفر به ستارگان را به تحقق برساند. در اين مدل، مشكل خنك نگه داشتن موتور رفع شده است، زيرا در آن از هيچ نوع موتوري استفاده نمي شود. در حقيقت، در مدل ابداعي او به جاي موتور از يك گيرنده بادباني استفاده مي شود. فوروارد اين فضاپيما را استارويسپ ناميده است. اين فضاپيما، متشكل از يك صفحه توري شكل بزرگ است (بادبان ) كه از سيمهاي مرغوب ساخته شده است و كمتر از سي گرم وزن دارد. اين صفحه توري شكل به وسيله امواج راديويي ارسالي از طريق يك فرستنده قوي هدايت مي شود. در واقع، فرستنده امواج را به سمت محلي كه قرار است مورد مطالعه قرار گيرد، ارسال مي كند و صفحه بادباني، با بهره گيري از انرژي امواج راديويي به سمت موردنظر حركت مي كند. برروي سيمهاي صفحه توري شكل، تراشه هاي كامپيوتري نصب شده است كه با كمك صد بيليون ريز پردازنده حساس و سبك، استار ويسپ را تبديل به فضاپيماي پژوهشي اي مي كند كه مجهز به دوربين (براي تصويربرداري ) حافظه، (براي ثبت وقايع ) و نيز فرستنده (براي ارسال علايم ) اين است مدل از لحاظ نظري كارآمد به نظر مي رسد، اما براي عملي كردن آن لازم است بر برخي مشكلات فايق فرستنده آييم اين سيستم بايستي از نوع بسيار بزرگ و قوي انتخاب شود و بايد بتواند ضمن حركت امواج به جلو، آنها را برروي صفحه توري شكل متمركز كند. از طرف ديگر، شبكه هاي توري براي جلوگيري از خطر تبخير شدگي، فقط مي توانند بخش اندكي از انرژي امواج را جذب اين كنند فضاپيما براي كسب اطلاعات و ارسال آن، به زمين به ابزارآلاتي نياز دارد، كه وزن آنها بيش از سي گرم نباشد. مشكلات فراواني برسر ساخت چنين فضاپيماي پژوهشي اي وجود دارد، كه مهندسان را براي چند قرن مشغول نگه خواهد داشت. اما سرانجام روزي شاهد پرواز آن خواهيم بود. و بالاخره مي توان قدرت استارويسپ را يك ميليون بار بيشتر تصور كرد، به طوري كه صفحه توري آن قدري بزرگ و گسترده گردد كه بتواند نيروي لازم براي جابجايي مسافران زميني را به ستارگان داشته باشد. فرستنده چنين شبكه عظيم الجثه اي، به انرژي اي بيش از آن چه هم اكنون در كل نيروگاههاي زميني توليد مي شود، نياز دارد. ممكن است روزي اين مقدار انرژي را براي اختصاص به سفرهاي تحقيقاتي فضايي در اختيار داشته باشيم. اما، اين امر، مطمئنا به زماني طولاني نياز دارد و شايد تا اواسط هزاره سوم به طول انجامد. منبع: تايم ترجمه: بهجت عباسي